09 ยี่สิบเก้ากุมภา

“งั้น ไม่เกรงใจแล้วนะคร้าปปป” ในเมื่อเพื่อนเกรงใจงั้นเขาจะจัดการให้เอง เพียงรักหันไปหาพนักงานคนที่ยืนอยู่ เขาสั่งทุกออร์เดอร์ที่เคยอยากกินตอนมาคนเดียวแต่ไม่มีปัญญาสั่ง

“เสียดายน้องฝนมาไม่ได้” ต้นแบบอดคิดถึงน้องสาวเพื่อนไม่ได้ รายนั้นถ้าเรื่องกินฟรีจะดี๊ด๊ากว่าใคร

“อืม พูดไปก็ชักจะเป็นห่วง ถึงห้องเพื่อนหรือยังก็ไม่รู้” ดินหยิบมือถือขึ้นมากดหาน้องทันที

“มึงสองคนกินกันไปก่อนนะ กูไปห้องน้ำแป๊บ” พูดจบต้นแบบก็ลุกเดินออกไป

ทว่าประตูที่ต้นแบบเปิดออกไปปิดได้เพียงไม่นานก็ถูกเปิดอีกครั้ง “ไอ้แบบ มึงกลับมาเร็วจังวะ... ไอ้คุณ” กลิ่นดินเปลี่ยนโทนเสียงทันทีที่เห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เพื่อน

“กูให้เรียกใหม่” คุณ เหวินเอ่ยสั้น ๆ

“ไอ้ คุณ” ดินยังคงคำว่าไอ้ไว้อย่างท้าทาย

“กูเป็นเจ้านายมึงนะ” คุณเพิ่มความเข้มดุของเสียงขึ้น

กลิ่นดินถอนหายใจแรง ใบหน้างอหงิกลงทันที “แต่นี่ไม่ใช่เวลางานกูปะ”

ทว่าน้ำเสียงที่ดินใช้ตอบเขาติดไปทางงอแงจนคุณ เหวินต้องลดวอลุ่มเสียงลง “ถึงงั้นก็ควรให้เกียรติกูหน่อยมั้ย เกิดพวกลูกน้องมันได้ยินจะคิดไง”

ตลอดเวลาที่เถียงกันน้ำเสียงของคุณไม่ได้ดุ ไม่ได้ดูหาเรื่องหรือข่มอะไรกลิ่นดินเลย เขาก็แค่อยากเลิกทะเลาะกันแล้วมาคุยกันดี ๆ สักที

ที่ผ่านมาเขาก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้ดินโกรธ คนที่เดินชนจนเสื้อผ้าเลอะก็เป็นดินเอง เขาเป็นคนถูกกระทำด้วยซ้ำ แต่กลิ่นดินก็เอาแต่โกรธทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา

พอได้ฟังเหตุผลที่คุณให้มา ดินเองก็เถียงไม่ออกจำต้องยอมเรียกใหม่ “ครับ เจ้า นาย”

“พี่คุณ” คุณย้ำ

“ห๊ะ” หนุ่มหล่อหน้าสวยนึกฉงน พนักงานทุกคนเรียกเฮียได้ ทำไมถึงให้เขาเรียกพี่อยู่คนเดียว

“เรียกกูว่าพี่คุณ กลางสุดแล้ว เรียกได้ทั้งที่มหาวิทยาลัยทั้งที่ร้าน” คุณให้เหตุผลเพิ่ม แม้จะเป็นเหตุผลที่ทุกคนรอบตัวเขารู้ดีว่ามันคือข้ออ้าง แต่กลิ่นดินไม่รู้ก็พอแล้ว

ดินถอนหายใจแรง ๆ เฮือกใหญ่ไปหนึ่งทีก่อนเอ่ย “ครับ”

หลังจากแนะนำตัวให้ได้รู้จักกันอีกครั้ง ภายในห้องวีไอพีตอนนี้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด แม้ว่ากลิ่นดินจะไม่ยินดี แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะไล่น้องชายเจ้าของร้านไป

ดินส่งสายตาหาเพียงรักขอให้ช่วยที ในบรรดาทั้งหมดหกคนนี้ มีแค่เพียงรักเท่านั้นที่ดูจะอารมณ์ดีที่สุดแล้ว เพื่อนเขาคนนี้เป็นที่สร้างเสียงหัวเราะให้กับคนอื่นเสมออยู่แล้ว

เพียงรักเห็นท่าทางขอความช่วยเหลือจากเพื่อนก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยขึ้นขัดบรรยากาศชวนอึดอัด “เอ่อ พี่เขตดื่มเยอะแบบนี้ไม่มีผลต่อการร้องเพลงเหรอครับ”

“คืนนี้พี่ไม่ต้องร้องต่อแล้วน่ะ เพราะงั้น พี่ไม่เป็นไรหรอก” เขตแดนตอบกลับอย่างใจดีพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยกแก้วขึ้นมาชนกับเพียงรักแล้วดื่มรวดเดียวหมด เพียงรักเองก็ทำแบบเดียวกัน

เขตแดนไม่ใช่คนเจ้าชู้คบไปเรื่อยแบบคเณศก็จริง แต่ถ้ามีคนเข้าหาเขาก็ไม่ขัด เงื่อนไขของเขตแดนชัดเจนว่าแค่สนุกไม่คิดผูกพัน คนที่เข้าหาเขาทุกคนล้วนแต่รู้เงื่อนไขดีอยู่แล้ว

สำหรับเขาแล้วเด็กคนนี้ก็คงไม่ต่างจากทุกคนที่เข้ามา

ทำไมเขตแดนจะจำหน้าของเด็กที่มานั่งเฝ้าเขาร้องเพลงที่ร้านแทบทุกคืนไม่ได้ น้องมักจะนั่งฟัง ร้องตามและส่งยิ้มหวานให้เขาแบบนี้ตลอดแต่ไม่เคยเข้ามาหาเขาเลยสักครั้ง

ต่างจากวันนี้ที่ดูใจกล้าขึ้นมา ชงเหล้าให้เขาเอย นั่งยิ้มหวานทิ้งสายตาอ่อยเขาเอย ดูก็รู้ว่าคืนนี้คงอยากไปต่อกับเขาแค่ไหน ยิ่งดื่มยิ่งตาหวานฉ่ำขนาดนี้มีหรือเขตแดนจะปฏิเสธ

เขาหยิบแก้วที่น้องดื่มหมดแล้วมาเติมให้อีก เพียงรักก็ยกขึ้นดื่มไปยิ้มหวานให้เขาไป

“เห้ย ไอ้เพียงพอก่อน มึงไม่เคยดื่มเยอะขนาดนี้นี่” กลิ่นดินร้องห้ามเพื่อนไว้

“กูววว ดื่ม ด้าย พี่เขตของกูชงให้เชียวนาาา” เสียงของเพียงรักยานคางตามปริมาณแอลกอฮอล์ในร่างกาย

คำว่าพี่เขตของกูทำเอามุมปากสองข้างของเขตแดนยกยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ได้ยินแบบนี้แล้วเขายิ่งมั่นใจว่าเด็กคนนี้ชอบเขามาก ก็นะน้องมันแสดงออกชัดจะตายไป

แว๊บหนึ่งคเณศเห็นว่าเขตแดนเพื่อนรักหลุดยิ้มออกมา ทั้งที่ปกติเขตแดนเป็นเสือยิ้มยากไม่ต่างจากคุณพี่ชายของเขาก็อดอยากรู้ไม่ได้

“ยิ้มไรวะ” คเณศออกปากถาม

“เปล๊า” เขาไหวไหล่น้อย ๆ แล้วมองหน้าเพื่อน “ว่าแต่มึงเหอะ เปลี่ยนสเป็กตั้งแต่เมื่อไหร่” เขตแดนพยักหน้าเล็กน้อยไปที่ข้างกายเพื่อน

พวกเขาคบกันมานานมากทำไมจะมองไม่ออก คนอย่างคเณศไม่เคยมานั่งเอาอกเอาใจ นั่งจ้องมองใครแบบนี้มาก่อน ขนาดว่าน้องมันเมินใส่ชัดขนาดนั้น แต่เพื่อนเขาก็ยังไม่ยอมหยุด

ส่วนไอ้คุณยิ่งแล้วใหญ่ เจ้าพ่อเย็นชาปานน้ำแข็งแบบมัน อย่าว่าแต่ปล่อยให้ใครมานั่งใกล้แบบนี้เลย แค่เดินมาเฉียดมันก็ยังยาก

แต่การที่มันเดินไปนั่งข้างเด็กคนนั้นเองแบบนี้ ก็ชัดมากพอแล้วว่าเพื่อนรักเขาสนใจมากขนาดไหน

เขาเคยอยากเห็นมาตลอดว่าต้องเป็นผู้หญิงที่สวยขนาดไหนกันถึงจะมัดใจเพื่อนเขาคนนี้ได้ แต่พอได้มาเห็นตอนนี้ ถึงจะไม่ใช่ผู้หญิงแต่ต้องยอมรับเลยว่าหน้าสวยมากจริง ๆ

ยิ่งดึกปริมาณแอลกอฮอล์ในร่างกายแต่ละคนยิ่งเพิ่มขึ้นตามไปด้วย กระทั่งได้เวลาร้องเพลงอวยพรวันเกิดของร้าน นักร้องบนเวทีก็ร้องเพลงไป ประตูห้องพวกเขาก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเค้กสองก้อน

พนักงานเดินเอาเค้กมาวางต่อหน้าดินก้อนหนึ่ง ส่วนก้อนที่ใหญ่กว่าวางไว้ระหว่างคุณกับคเณศ

มือหนาของคุณหยิบเค้กสองก้อนสลับที่กัน เงยหน้าขึ้นมองน้องชาย “มึงเป่าคนเดียว เป่าอันเล็กไปแล้วกัน เดี๋ยวพวกกูเป่าก้อนนี้เอง”

คุณหันกลับมายักคิ้วให้ดินก่อนจะก้มลงหวังเป่าเทียนเมื่อสิ้นเสียงร้องเพลง แต่พอเห็นดินยังนิ่งเฉยอยู่เอาแต่จ้องมองเขาไม่ลดละ คิ้วของน้องขมวดมุ่น “เป่าสิ”

เสียงของคุณเรียกสติดินกลับมา เขาหลับตาอธิฐานแล้วก้มลงเป่าเทียนตรงหน้าพร้อมกับอีกคน

ท่ามกลางเสียงแสดงความยินดีของทุกคนที่อวยพรพวกเขาทั้งสามคน กลิ่นดินไม่คิดกักเก็บความสงสัยเอาไว้ “ไอ้... เอ่อ พี่คุณ วันนี้ก็วันเกิดพวกพี่เหรอ?”

“ใช่และไม่ใช่” คุณตอบ

“อะไรของพี่มึงเนี่ย” ใบหน้าของกลิ่นดินงอง้ำเล็กน้อย ตั้งใจว่าจะคุยดี ๆ ด้วยแล้วเชียว

“ใจเย็นน้องดิน ไอ้คุณมันหมายถึงตัวมันอะเกิดยี่สิบเก้ากุมภา แต่พี่น่ะออกทีหลังมันนิดหนึ่งเลยมาเกิดวันที่หนึ่งมีนา ปีไหนไม่มีวันที่ยี่สิบเก้ามันก็มาเป่าเค้กวันเดียวกับพี่เนี่ย” คเณศอธิบาย

“ยี่สิบเก้ากุมภา วันเดียวกันกับมึงเลยไอ้ดิน” ต้นแบบโพล่งออกมา ชี้หนาเพื่อนทีชี้หน้ารุ่นพี่ทีก่อนจะหันไปหาเพียงรักคนที่เชื่อเรื่องนี้มากที่สุดแล้ว “แบบนี้เรียกบังเอิญหรือพรหมลิขิตวะไอ้เพียง”

แต่เขาคงลืมไปว่าพ่อหมอประจำกลุ่มนั้นเมามากแล้วตอนนี้

“พรหม ม่ายยย ต้อม ลิขิต ฝานนนไอ้ดินลิขิตด้ายยย อื้อ ๆ...” คนเมาพิมพำ ๆ ยานคางออกมา

กลิ่นดินรีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อนขี้เมาเอาไว้ ขืนปล่อยให้พูดต่อ มีหวังเพื่อนเขาคงเล่าหมดตั้งแต่ฝันครั้งแรกจนถึงล่าสุดเมื่อคืนนี้แน่

“ฝัน เหรอ?” คุณขมวดหัวคิ้วชนกันพลางยกแก้วขึ้นดื่ม

“ไอ้เพียง มึ มึงเมามากแล้ว พูดไปเรื่อยแล้วมึงอะ คอยดูนะเดี๋ยวมันก็จะพูดเรื่องฝันอยากเป็นผู้พิพากษาปีศาจเหมือนซีรีส์ที่มันดูอีก ใช่มะไอ้แบบ” กลิ่นดินพยายามเปลี่ยนเรื่องไป