Mag-log inคุณเหวินเห็นว่าเหลือกันแค่สองคนแล้วจึงดึงตัวคนป่วยอีกคนลุกไปนั่งบนเตียงด้วยกัน “เตียงมันกว้างไป ดินย้ายมาพักห้องเดียวกับพี่มั้ย” “อย่าเลยครับ พรุ่งนี้ดินก็ได้ออกแล้ว” ดินกอดตอบคนป่วยขี้อ้อน ที่ดูเหมือนจะอ้อนหนักกว่าตอนแรก “พี่คุณ ดินถามอะไรหน่อยได้มั้ย” “ว่ามาเลยค่ะ” คุณยังคงซุกใบหน้าหล่อของเขาอยู่ที่ช่วงเอวน้อง สูดดมกลิ่นเฉพาะตัวที่เขาชื่นชอบ “พี่คุณเชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดมั้ยครับ ไม่ก็ตายแล้วเกิดใหม่ หรือไม่ก็กลับชาติมาเกิดอะไรประมาณนี้ครับ” ดินถามไปตามตรง “เมื่อก่อนไม่เชื่อนะ แต่พอได้รู้จักกับดินพี่ก็เริ่มรู้สึกว่าพรหมลิขิตหรือเนื้อคู่น่าจะมีอยู่จริง ๆ” คุณตอบ แน่นอนว่าเขาไม่ได้พูดเล่น ทว่าสีหน้าท่าทางทีเล่นทีจริงแบบนั้นของคุณ เหวินทำให้ดินเข้าใจว่าเขาตอบส่ง ๆ “อย่าเล่นสิครับ ผมถามจริง ๆ นะ” “แล้วทำไมถึงคิดว่าพี่ตอบไม่จริงล่ะ” คุณพ่นลมหายใจออกก่อนเอ่ยต่อ “ดินรู้มั้ยว่าพี่เริ่มฝันเห็นดินตั้งแต่คืนก่อนที่เราจะเจอกัน แล้วหลังจากที่เจอดินพี่ก็ฝันถึงดินอีกแทบทุกวันเลย” “ตอนที่โดนแทงพี่ยังเห
คุณกระแอมเบา ๆ หลังจากที่หลุดจากภวังค์ได้ “หา! อะไรนะ”“กูถามว่ายิ้มอะไร เมื่อกี้เฮียณิณเขาบอกว่าน้องดินจะลาออก มึงก็ยังยิ้มอยู่ได้” คเณศย้ำ “ลาออก? ออกจากไหน? ออกทำไม? ออกแล้วน้องจะไปทำที่ไหน?” คุณร้อนใจรีบลุกจนเจ็บแผล “โอ๊ยยย” แต่ความเจ็บแค่นี้หยุดเขาไม่ได้หรอก คนที่จะหยุดเขาได้ก็มีแค่ เพี๊ยะ!!! ขวัญแก้วเห็นว่าลูกชายตัวดีกำลังจะถอดสายน้ำเกลือออก จึงฟาดไปที่หลังบริเวณใกล้ ๆ กับบาดแผล มันน่าโมโหนักกระทั่งร่างกายตัวเองก็ไม่ห่วงแล้ว “แม่เลี้ยงมากว่าจะโต อย่ามาทำแบบนี้นะ” “โอ๊ยแม่ ผมเจ็บนะครับ” คุณ เหวินหยุดการกระทำตัวเองทันที เขารับรู้ได้ถึงความโกรธเพราะครั้งนี้แม่ตีเขาแรงกว่าที่เคย “ก็แม่ตีให้เจ็บ” ขวัญแก้วก้มหน้าลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นซับที่หัวตาทีหางตาที “ไอ้คุณ! ไอ้ลูกเวร มึงทำเมียกูร้องไห้เหรอ” คีรีลุกพรวดมาจับบ่าของขวัญแก้วไปกอดปลอบไว้ ไม่วายชี้หน้าด่าลูกชายตัวต้นเหตุ พอเห็นน้ำตาแม่ คุณเหวินก็เรียกสติตัวเองกลับมาได้ “ผมขอโทษครับแม่ ผมแค่อยากไปคุยกับน้องให้รู้เรื่อง”
สภาพกลิ่นดินตอนนี้เรียกว่าสะบักสะบอมบอบช้ำไปทั่วตัวก็จริง แต่เขาไม่ได้ถูกแทงไปด้วยอย่างในภาพนิมิตนั่น ทว่าความรู้สึกเจ็บที่เขาได้รับนั้นไม่ต่างกันเลย“คุณดิน ไหวหรือเปล่าครับ” เมฆรีบเดินเข้ามาช่วยประคองทั้งสองถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลในเวลาต่อมา คุณถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ส่วนดินถูกพาตัวไปรักษาตามอาการก่อนจะถูกส่งไปยังห้องพักฟื้นกลิ่นดินรู้สึกตัวตื่นหลังจากยาหมดฤทธิ์ กะพริบตาปริบ ๆ มองดูเสาน้ำเกลือ ภาพที่เห็นยังมึนเบลออยู่เขาหลับตาลงอีกครั้งเพื่อปรับโฟกัสสายตาให้ชัดขึ้นพลางคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนนี้ เขาถูกไอ้ยศจับไปจากนั้นก็คิดหนีกระทั่งคุณ เหวินมาช่วยไว้ “พี่คุณ” ดินหันไปมองซ้ายทีขวาทีไม่เห็นใครในห้องทว่าไม่นานประตูก็ถูกเปิด ร่างบางที่คุ้นเคยพอเห็นเขาตื่นอยู่ก็รีบวิ่งเขามาสวมกอดไว้ “พี่ดิน พี่ดินฟื้นแล้ว” กลิ่นฝนร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด ตลอดชีวิตเธอไม่เคยต้องเห็นพี่ชายบาดเจ็บขนาดนี้มาก่อนดินยกมือขึ้นเช็ดหยดน้ำตาให้น้องสาว “ร้องไห้ทำไม”“พี่ดินเก่งจะตายทำไมถึงถูกจับไปได้ละคะ ดูสิเนี่ยแผลเต็มตัวเลย” เธอร้องไห้ไปพลางบ่นคนพี่ไปพลาง เธอหยิบแขนพี่ชายขึ้นมาดูรอยฟกช้ำอ
[ดิน ดินอยู่ไหนครับ บอกพี่หน่อยเดี๋ยวพี่ไปรับ] เพียงแค่ตื๊ดเดียวเท่านั้นคุณก็รับสายทันที น้ำเสียงของคุณใครได้ยินก็รับรู้ได้ถึงความร้อนใจมาก จนลืมที่จะสนใจไปว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน“…” กลิ่นดินกัดปากตัวเองไว้ไม่ยอมเอ่ยอะไร“เด็กมึงไม่อยากคุยกับมึงว่ะ สงสัยจะติดใจลูกน้องกู” ยศพยักหน้าให้ลูกน้องเดินไปซัดดินให้มีเสียงร้องออกมาดินรีบเก็บเศษพลาสติกเอาไว้ก่อนที่จะถูกจับได้ เขาลุกขึ้นนั่งดี ๆ รับหมัดรุ่น ๆ ที่ซัดเข้าท้องเขาจนจุก “อึ๊กกก โอ๊ยย แค่ก ๆ”แค่เสียงไอคุณก็จำได้แม่นว่านั่นเสียงของใคร [ดิน!! มึงทำอะไรดิน มึงอยู่ที่ไหน]น้ำเสียงร้อนอกร้อนใจของคุณ เหวินแบบนี้ทรงยศไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาหันไปยิ้มเยาะหัวเราะชอบใจใส่ดิน “ไหนมึงบอกว่ามึงกับมันไม่ได้เป็นอะไรกันไง คิดจะหลอกกูเหรอเสียใจนะที่กูไม่โง่ ฮ่า ๆ สะใจโว๊ยยย”[ดิน อยู่ที่ไหน บอกพี่สิ] คุณ เหวินไม่ได้สนใจคำพูดของทรงยศแม้แต่นิดดินกัดฟันลุกขึ้นนั่งให้ดี กลั้นใจบอกออกไปหวังเบี่ยงเบนทุกสายตาไม่ให้สนใจเขาในตอนนี้ “เรื่องของผมเฮียไม่ต้องมายุ่ง แล้วก็ไม่ต้องมาด้วยผมไม่ได้เป็นอะไรกับเฮียทั้งนั้น”“ได้ยินมั้ย เด็กมึงเขาไม่เอามึงวะ มึงต้องมาเห็นภ
ทรงยศเหลือบสายตาไปมองดินเพื่อสังเกตอาการ พอเห็นว่าดินดูสนใจจึงเอ่ยต่อ “ถ้าน้องดินอยากรู้มากกว่านี้เราไปนั่งคุยกันในรถดีมั้ยครับ ตรงนี้ยุงเยอะ” ทรงยศทำท่าตบยุงที่แขนทีขาทีดินมองดูสองข้างถนนเป็นพงหญ้ารกมีน้ำขัง แน่นอนว่าสถานที่เช่นนี้มียุงเยอะอย่างที่พี่เขาบอกจริง ๆ นั่นแหละ ถึงจะเป็นกังวลอยู่บ้างแต่ตัวเขาเองก็ต่อสู้เป็น รถคันนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยนั่งพอเห็นกลิ่นดินพยักหน้าตอบรับเดินขึ้นรถมาเองอย่างว่าง่าย ทรงยศจึงส่งขวดน้ำอัดลมให้ดินดื่มเพื่อดับกระหาย ในมือเขาเองยังมีอีกขวด เขาเปิดและดื่มก่อนให้ดินคลายความระแวงใจดินเห็นว่าขวดน้ำเป็นขวดใหม่แถมฝาก็ยังไม่ถูกเปิด เขาเองก็เดินมาจนกระหายแล้วจึงเปิดขวดของเขาดื่มบ้างเขาดื่มไปนั่งฟังทรงยศบอกเล่าเรื่องราวระหว่างตัวเองกับ 3 พี่น้องตระกูลเหวินไปโดยไม่รู้เลยว่าเรื่องราวทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องปั้นแต่งขึ้นมาทั้งนั้นตอนนี้ยานอนหลับที่ถูกฉีดใส่ทางฝาขวดเริ่มออกฤทธิ์แล้ว ดินรู้สึกง่วงสายตาพร่ามัวมึนเบลอไปหมดก่อนจะวูบหลับไปทางฝั่งของคุณ เหวินเห็นว่าใกล้เลิกงานแล้วจึงเดินตามหาดินเช่นเคยแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จึงสั่งให้เมฆเปิดกล้องวงจรปิดหาไม่นานก็ได้รู้ว่า
คำบอกเล่าจากรุ่นน้องทำเอาใบหน้าหล่อของเขตแดนเปื้อนรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว “ไม่ได้ชอบพี่ขนาดนั้นหรอกมั้ง เดี๋ยวนี้ก็ไม่เห็นมาแล้วนี่”“นั่นแหละครับที่แปลก หลังจากคืนนั้นมันก็มาบอกพวกผมว่าจะเลิกติ่งพี่แล้ว มันบอกว่ามันอยากมีแฟนจริง ๆ จัง ๆ สักที” ดินย้ำอมยิ้มน้อย ๆ หุบฉับทันทีที่ได้ยินประโยคหลัง เป็นครั้งแรกที่ถูกทำให้เสียเซลฟ์ขนาดนี้ตามมาตั้งนานพอได้แล้วคิดจะทิ้งง่าย ๆ งั้นเหรอ “เพียงพักที่ไหน” เขตแดนถามเสียงเข้ม“ถามทำไมครับ พี่จะทำอะไรเพื่อนผม” ดินเสียงเข้มขึ้นบ้าง สายตาเขายังจับจ้องที่เขตแดนอย่างเอาเรื่อง จู่ ๆ จะมาไม่พอใจเพื่อนเขาด้วยเรื่องอะไรใครจะไปยอม“มีอะไรวะ” คุณ เหวินถามพลางตบบ่าเพื่อนเบา ๆ เขายืนฟังอยู่ครู่หนึ่งแต่พอเห็นสีหน้าท่าทางของดินดูเป็นไม่พอใจจึงรีบเดินออกมาเขตแดนหันมามองหน้าเพื่อนแต่ไม่ได้ตอบอะไร สายตาของไอ้เพื่อนรักก็ไม่มองที่เขาเลยสักนิด “บอกพี่มาเถอะดิน แล้วเดี๋ยวพี่จะเอาเพียงคนเดิมกลับมาให้”เหตุผลของเขตแดนทำให้กลิ่นดินใจเย็นลง ถ้าพี่เขาทำได้จริงมันก็น่าลองดูสักครั้ง ทว่าเขาคงคิดช้ากว่าต้นแบบไปหน่อย“มันพักอยู่คอนโด M แถวมอนั่นแหละครับ ชั้น 17 ห้อง 1707

![อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



![[Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

