10 ฝันดีของคุณ

ต้นแบบมองหน้าเพื่อน เห็นตาขยิบหน้าตายุกยิกไปมาก็เข้าใจ “หา! อ๋อ ๆ เออใช่ ๆ กูฟังมาเป็นสิบ ยี่สิบรอบแล้วเนี่ย” น้ำเสียงของเขาไม่สม่ำเสมอกำลังจับต้นชนปลาย

“พวกน้องแบบเรียนนิติศาสตร์กันใช่ปะ” คเณศหันไปถาม เขาเจาะจงเอาคนที่ตัวเองสนใจ

“พูดกูมึงแบบเดิมเหอะ แบบนี้กูขนลุก” ต้นแบบลูบแขนตัวเองไปพลาง

“ไม่ได้หรอก พี่เป็นพี่ถ้าพี่พูดกูมึงกับพวกน้องก็ไม่แปลก แต่ถ้าให้พวกน้องจะมาพูดกูมึงกับพี่อันนี้คงยอมไม่ได้” คเณศยกยิ้มหล่อ ๆ ส่งให้ “แต่จะให้น้องพูดอยู่ฝ่ายเดียวมันก็ไม่แฟร์ใช่มั้ยล่ะ เห็นมั้ยพี่ยุติธรรมนะ”

“หึ ต้องขอบคุณมั้ยละ” ต้นแบบเหยียดยิ้มตอบ

คเณศก้มลงกระซิบที่ข้างหูน้อง ‘หรือว่า เรียกเตงกับเค้าดีมั้ย เค้าได้หมดนะ’

ฟังจบต้นแบบก็ดึงตัวเองถอยออก “เลิกกวนตีนได้ปะ” ลึก ๆ ในใจเขาอยากซัดสักหมัด แต่ติดที่วันนี้วันเกิดเพื่อน

“เจ้าของวันเกิดวันนี้อย่ามัวเถียงกับน้องมันดิวะ มา ๆ ดื่ม ๆ” เขตแดนเอ่ยขึ้นขัดสองคนที่เอาแต่จ้องหน้ากันเอาเป็นเอาตาย

ยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งชัดเจนว่าเพื่อนรักสนใจเด็กคนข้าง ๆ มากแค่ไหน แต่ดูเหมือนน้องแบบอะไรนั่นจะไม่ได้ชอบเพื่อนเขานี่สิ อาการแตกต่างจากน้องเพียงที่คลั่งรักเขาจนเห็นได้ชัดขนาดนี้

พวกเขาดื่มต่อกันจนดื่มเข้าไปอีกไม่ไหวแล้ว

ถึงสติจะลางเรือนแต่กลิ่นดินก็เห็นว่าไอ้พี่นักร้องนั่นอุ้มไอ้เพียงเพื่อนเขาไปแล้ว พยายามยกมือห้ามเอาไว้แต่มือเขาก็ถูกรวบไปเช่นกัน แล้วตัวเขาก็ลอยหวือขึ้นไปอยู่บนบ่าใครสักคน

สองริมฝีปากปล้ำจูบกันดูดดื่ม สองลิ้นเกี่ยวพันกันอีรุงตุงนังอยู่ในโพรงปาก ขณะที่ช่วงล่างยังสอดใส่ตอกอัดกันไม่ยั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อ ตับ ๆ ๆ ๆ ปนเสียงดูดปาก จ๊วบจ๊าบ ๆ หยาบโลน

อารมณ์ของทั้งสองร่างตอนนี้พุ่งทะยานถึงขีดสุด พวกเขาละปากออกจากกัน หอบหายใจเอาอากาศเข้าไป พอถูกตอดรัดมากเข้าแท่งร้อนของเขาก็ทนไม่ไหว

คุณ เหวินกระตุกเกร็งพ่นเอาน้ำขาวขุ่นออกมา “อะ อ่ะ อ่าาาห์”

เขาค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมองก็เห็นว่าอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ลมหายใจของเขาเหนื่อยหอบกระชั้นถี่กับศึกรักอันหนักหน่วงที่เพิ่งผ่านไปหมาด ๆ

มือหนาปัดป่ายไปมา ไม่เจอเจ้าของร่างที่มอบความสุขให้แก่เขา ทว่าความเหนียวเหนอะของคราบน้ำรัก ทำเอาคุณ เหวินสะดุ้ง “อ่าาา แค่ฝันเหรอวะ ทำไมเหมือนจริงทุกครั้งขนาดนี้”

เขาลูบคลำแก่นกายที่ควรจะสงบลงแล้ว ชักรูดอีกครั้งเมื่อคิดถึงหน้าของคนในฝัน “น้องดิน” ภาพตอนที่กลิ่นดินนั่งทับลำใหญ่นี้ไว้แล้วขย่มไปมาเชิดหน้าขึ้นด้วยความเสียวยังติดตาเขาอยู่เลย

ช่องทางของน้องมันตอดรัดเขาแน่น จนเขาต้องบีบสะโพกหนันให้ขึ้นรอยตามร่องนิ้ว เซ็กส์กับดินคนในฝันเป็นอะไรที่เสียดเสียวมากจนเขายากเกินจะควบคุมตัวเองทุกที

ขนาดว่าแค่คิดถึงเรือนร่างเปลือยเปล่าที่โยกขยับบนตัวเขา หรือตอนที่น้องนอนครางอยู่ใต้ร่างเขาตอนที่กำลังตอกอัดความสุขใส่ให้กันจนตัวคลอน

แค่นี้ก็ทำให้เจ้าลูกรักที่เขาชักรูดอยู่ตอนนี้พ่นพิษออกมาอีกจนได้ “อ๊าาาห์”

คุณ เหวินไม่รู้ว่าทำไมและเพราะอะไร แต่เขาฝันถึงน้องแค่สองครั้งเท่านั้น ก่อนเจอกันเมื่อวานกับเมื่อคืนนี้นี่เอง แต่กลับเอากันนับครั้งไม่ถ้วน

ในฝันเขายังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับน้องเลย เขารู้แค่น้องเป็นคนที่เขารักมาก ความรู้สึกรักและหวงแหนในตัวน้องยังส่งผ่านมาถึงเขาในตอนนี้ด้วย

ไหนจะความรู้สึกเป็นห่วงมากมายทั้งที่ไม่รู้ว่าจะต้องห่วงเรื่องอะไรนี่อีก ‘ดินสู้เก่งขนาดนั้นจะให้ห่วงอะไร’

คุณ เหวินลุกจากที่นอนทั้งที่ล่อนจ้อนอยู่แบบนั้น ตรงเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง “ขนาดในฝันยังเอาจนพี่หมดแรงขนาดนี้เลยนะน้องดิน”

ครืด ครืด ครืด

“อือ แจ๊บ ๆ” เจ้าของมือถือยังคงนอนต่อไป แม้ว่าจะมีเสียงสั่นสะเทือนของมือถือดังรบกวนอยู่

ครืด ครืด ครืด

เสียงสั่นสะเทือนยังไม่ยอมหยุด มือของดินพยายามควานหาไปรอบ ๆ ที่นอนทั้งที่ยังหลับตา “อยู่ไหนวะ”

ครืด ครืด ครืด

“อ่ยยย รู้แล้ว ๆ รอแปปหนึ่ง” สุดท้ายแล้วกลิ่นดินจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมา กวาดสายตาไปรอบ ๆ เตียงก็ไม่เห็นใคร เขาเหลือบสายตาขึ้นไปอีกหน่อยก็เห็นว่ามือถือวางบนหัวเตียง

ครืด ครืด ครืด

ดินมองดูเบอร์ที่โทรเข้ามาเห็นว่าเป็นเบอร์แปลกไม่มีบันทึกไว้ กระแอมสองสามทีก่อนจะกดรับสาย “ครับ กลิ่นดินครับ”

เสียงงัวเงีย ที่เอ่ยมาตามสาย ทำเอาคุณรู้สึกเอ็นดูไม่น้อย [ยังไม่ตื่นอีกเหรอ ใกล้เวลาเข้างานแล้วนะ]

ถึงจะเพิ่งเคยเจอกัน แต่เสียงแบบนี้กลิ่นดินจำได้แม่น เขาได้ยินมันในฝันตั้งแต่ยังเป็นเด็กหนุ่มวัยกระเตาะอยู่เลย “มึง... เอ่อ พี่คุณ”

ดินเอามือถือออกจากหูเพื่อดูเวลาบนหน้าจอ “เข้างานสี่โมงเย็นไม่ใช่เหรอครับ นี่เพิ่งบ่ายโมงเอง”

[ก็ใช่ แต่พี่ไม่รู้นี่ว่าดินพักอยู่ไกลหรือเปล่า ก็เลยต้องโทรมาเตือนก่อน] ก็นะ เมื่อวานหลังจากที่สู้กันเสร็จเขาก็อุ้มน้องไปด้วย เขาเพิ่งรู้จากลูกน้องว่าดินยังไม่ได้กรอกใบสมัครด้วยซ้ำ

“ขอบคุณครับที่เตือน แต่ทีหลังไม่ต้อง” ดินบ่น

[อะไรกันพี่อุตส่าห์หวังดีนะ เพราะถ้าสายเนี่ยพี่ไล่เราออกได้นะ]

“อคติ พี่มันอคติ ผมทำไรให้ไม่พอใจนักหนา ถึงตามหาเรื่องผมไม่หยุด” เขาวางขาลงข้างเตียงก็เหยียบเข้ากับใครสักคน “โอ๊ะ ซี๊ดดดด เห้ย! ขอโทษ ๆ”

[ดิน เป็นอะไรน่ะ] ทั้งที่ตั้งใจว่าจะโทรไปแกล้งกวนน้องเล่น แต่พอได้ยินเสียงร้องก็เป็นห่วงจนลืมตัว [นั่นเสียงใคร] เสียงเข้มดุขึ้นทันทีที่รู้ว่ามีอีกคนในห้องน้อง

“ปะ เปล่า ไม่มีไร แค่นี้แหละ ยังไงก็ไม่สายแน่นอน จับเวลารอได้เลย” ดินกดวางสายไป เขายกมือกุมหัวเอาไว้ นวดขมับเบา ๆ สะบัดคอซ้ายทีขวาทีขับไล่ความเมื่อยขบ “อาาา... ไม่น่ากินจนเมาขนาดนี้เลย”

ต้นแบบลุกขึ้นจับท้องตัวเองไว้ “มึงเหยียบกูทำไมเนี่ย” เดิมทีเขาตั้งใจมาส่งเพื่อนแล้วก็กลับ แต่ความเมาบวกกับความง่วง พอสะดุดล้มลงข้างเตียงก็ขี้เกียจจะลุกแล้ว

เมื่อคืน หลังจากที่เขากลับมาจากห้องน้ำรอบที่สองกับไอ้คเณศคนที่เอาแต่ตามเขาต้อย ๆ ก็ไม่เห็นไอ้เพียงแล้ว พอถามไอ้ดินถึงได้รู้ว่าเพื่อนเขามันใจง่ายไปกับคนที่แอบชอบแล้ว

ก็ได้แต่หวังว่าพี่มันจะไปส่งเพื่อนเขาที่ห้อง

ต้นแบบหันไปมองหน้าเฮียเหวินที่กรุ้มกริ่มได้ที่แล้วเอาแต่กัดริมฝีปากนั่งจ้องไอ้ดินตาเป็นมัน สายตาราวกับอยากจะขย้ำมันให้จมโซฟาลงตรงนี้

เขาลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่กับสายตาน่ากลัวนั่นก่อนจะแบกตัวเพื่อนรักกลับ ตอนแรกคเณศจะขอขับรถมาส่ง แต่เขาไม่ยอม ก็นะเมื่อคืนนี้มันรุ่มร่ามกับเขามากเกินไปแล้ว

              

               สองขาเรียวสาวเท้าเร็ว ๆ ตรงไปหาพนักงานที่ยืนดูดบุหรี่อยู่นอกร้าน “พี่ครับ ๆ ผมมาทำงานวันแรก เราต้องตอกบัตรเข้างานที่ไหนครับ”

               หลังจากวางสายไปแล้ว ดินมัวแต่เล่นเกมกับต้นแบบจนเพลิน มารู้ตัวอีกทีก็เกือบสายแล้ว เขารีบอาบน้ำแต่งตัวโบกพี่วินหน้าหอพักแว้นมา ปล่อยไอ้แบบจัดการล็อกห้องให้แล้วฝากกุญแจไว้ที่คนดูแลด้านล่าง

               พอมาถึงที่ทำงาน ดินไม่รู้ว่าต้องตอกบัตรเข้างานตรงไหนจึงถามเอาจากพี่ ๆ ที่ยืนสูบบุหรี่ด้านหน้า

               “น้องการ์ดหน้าสวยเมื่อวานนี่ ที่นี่เป็นระบบแสกนนิ้ว ไม่มีตอกบัตรหรอก” พนักงานคนหนึ่งเอ่ยบอก