08 แฮปปี้เบิร์ธเดย์

คุณ เหวินมองเด็กเจ้าเล่ห์ตรงหน้าอย่างพินิจ เขาแน่ใจว่ากลิ่นดินต้องรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขามากมาย แต่ที่เขาไม่รู้คือเด็กคนนี้รู้ได้ยังไงและรู้มากแค่ไหน

สิ่งที่ดินรู้จะสร้างปัญหาในอนาคตให้แก่เขาหรือเปล่า ดังนั้นการเก็บตัวปัญหาไว้กับตัวน่าจะดีกว่าปล่อยให้หลุดไปอยู่ในมือของศัตรู “แล้วไง จะเริ่มงานได้วันไหน”

“ได้หมดยกเว้นวันนี้ อีกอย่าง เมื่อกี้คุณคณินก็บอกแล้วว่าให้เริ่มงานพรุ่งนี้ได้” ดินตอบ

“ทำไม? วันนี้จะไปไหน” คุณถามกลับทันทีอย่างลืมตัว

“ดูเหมือนมันจะเป็นเรื่องส่วนตัวนะครับ เจ้านาย” กลิ่นดินยกยิ้มอย่างผู้ชนะ

คุณ เหวินยังไม่หมดเรื่องที่สงสัย เขายังคงถามต่อ “แล้วไปกับใครบ้าง”

ดินถอนหายใจอย่างรำคาญ “มึงนี่ปัญหามากจัง เป็นหนูจำไมเหรอ ถามอยู่ได้” เขาเอามือของคุณบนตักออก ผลักบ่าแกร่งดันให้เก้าอี้ถอยหลังไปจนตัวเขาสามารถหลุดออกมาได้ ก่อนเอ่ย “ถ้าไม่มีอะไรแล้วกูไปนะ”

“เดี๋ยว” คุณคว้าตัวดินไว้ให้นั่งลงบนตัก

“แต่ละท่าที่ให้กูนั่งนี่นะ” เขาขืนตัวเองลุกขึ้นมา ยอมยืนอยู่ตรงหน้าคุณแต่โดยดี “อะไรอีก”

คุณ เหวินยอมปล่อยร่างโปร่งให้ยืนดี ๆ วันนี้เขาเปรียบน้องมากแล้วจริง ๆ “เอามือถือมา เกิดพรุ่งนี้มึงมาสายกูจะได้ตามถูก” เขาแบมือไปตรงหน้าตัวแสบ มันถอนหายใจใส่เขาเล็กน้อยก่อนจะส่งมือถือให้ “รหัส”

กลิ่นดินไม่ตอบแต่ยื่นหน้าให้มาให้อยู่ในระยะที่เครื่องจับโฟกัสได้เพื่อปลดล็อก เขาเห็นคุณกดเบอร์ใครสักคนแล้วโทรออก ไม่นานเสียงมือถือคุณก็ดัง

เท่านั้นไม่พอคุณยังกดเข้าเฟสบุ๊ค ไลน์ กระทั่งไอจีที่กลิ่นดินไม่ค่อยได้เล่นเขาก็ไม่เว้น จัดการเพิ่มเพื่อนกันไว้จนครบ “ไอจีกูไม่ค่อยได้เล่นมึงจะเอาไปทำไม”

ทว่าคำบอกเล่าของดินดูจะไม่เข้าหูคนตรงหน้าเลย “แล้วนี่ เดี๋ยวกลับไง” คุณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ส่งมือถือคืนให้ดิน

“กับเพื่อน” กลิ่นดินตอบ

“เพื่อนเมื่อกลางวันเหรอ” คุณถามต่อ

“โทษนะ คำถามที่ไม่เกี่ยวกับงานกูไม่ตอบ ไปละ” ครั้งนี้ดินไม่คิดจะรีรอ รีบเดินออกจากห้องมาทันที

เขาเดินออกจากห้องทำงานของคุณตามทางออกมาเรื่อย ๆ ก็ไม่เจอโซนสำหรับลูกค้าสักที จนต้องขอให้พี่พนักงานในร้านพาออกมา

เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ จนเห็นโต๊ะของกลุ่มเพื่อนอยู่ตรงกลางร้าน

“ไอ้ดิน ทางนี้มึง” ต้นแบบเงยหน้าขึ้น เห็นกลิ่นดินยืนชะเง้อชะแง้มองหา เขายกมือขึ้นสุดแขนเรียกเพื่อน

               โต๊ะของพวกเขาเป็นถังกลมใบใหญ่อยู่ตรงกลาง มีเก้าอี้สูงวางรอบวงสำหรับคนที่อยากนั่ง หรือถ้าใครอยากเต้นจะยืนเอาก็ได้

“พวกมึง มากันนานยังวะ” ดินดึงเก้าอี้ตัวที่ว่างมานั่ง

“เมื่อกี้เอง แต่เสียดายว่ะ มาไม่ทันดูฉากวาบหวิวตอนเขาทดสอบการ์ดคนใหม่” เพียงรักเล่าหน้าตาตื่น เขาได้ยินจากพวกพนักงานคุยกันถึงการคัดการ์ดวันนี้ว่าชวนขนลุกขนาดไหน

“แล้วมึงอะ สมัครยัง” ต้นแบบหันมาถามดินที่ทำตาล่อกแล่กก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่ม

“อะ อือ สมัครแล้ว” กลิ่นดินตอบ

ต้นแบบทันได้เห็นสีหน้าท่าทางเลิ่กลั่กของดินก็คิดว่าเดาได้ไม่ยาก “มึงสินะ”

สายตาคาดคั้นของเพื่อนทำเอากลิ่นดินลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “เออ ก็อย่างที่มึงได้ยินมา กูได้งานแล้ว” เขายกแก้วที่เพิ่งเติมขึ้นดื่มอีกครั้ง

เพียงรักนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ยื่นหน้าเข้ามาจ้องกลิ่นดินทีต้นแบบทีก่อนจะหน้าตาตื่นถามย้ำอีกครั้ง “คนที่เขาว่าสู้กันไปสู้กันมาพอเห็นท่าว่าสู้ไม่ได้ก็เลยกระโดดเข้าเอวแล้วไซร้คอเจ้านายโชว์ คือมึงเองเหรอ”

“เออ จะว่างั้นก็ได้ แต่กูไม่ได้ทำผิดกติกานะ” กลิ่นดินจะไม่ยอมให้ใครคิดว่าเขาขี้โกงเด็ดขาด

“เชี่ย! ใจมึงมันได้ว่ะ” เพียงรักยกนิ้วโป้งให้เพื่อนสองนิ้วไปเลย

“เขาให้มึงเริ่มงานเมื่อไหร่” ต้นแบบยังคงถามต่อ หลังจากที่ยกดื่มรวดเดียวหมดเช่นกัน

“พรุ่งนี้” ดินตอบสั้น ๆ

“งั้นวันนี้มึงก็เมาไม่ได้ดิ” เพียงรักถามทั้งที่มือก็ขยันชงส่งให้เพื่อนไม่หยุด

“ทำไมจะไม่ได้ เริ่มงานก็สี่โมงเย็นนู่น วันนี้กูครบยี่สิบวันแรกเลยนะ ก็ต้องฉลองกันหน่อย” ดินตอบ

“แล้วน้องฝนไม่มาเหรอ” สายตาเฉี่ยวเรียวรีของต้นแบบสาดส่องไปรอบ ๆ อยู่พักหนึ่งแล้วก็ไม่เห็นวี่แววของน้องสาวเพื่อนเลย

“ไม่มาอะ เห็นว่าวันนี้จะไปค้างห้องเพื่อน” ดินตอบ

“ไปกับเพื่อนในวันเกิดพี่ชายที่มีแค่สี่ปีครั้งเนี่ยนะ” เพียงรักยกแก้วขึ้นดื่มบ้างหลังจากที่มัวแต่ชงให้เพื่อนอยู่นาน

“น้องกูให้ของขวัญกูแล้วเหอะ อีกอย่างฝนมาปรึกษากูก่อนแล้ว กูเป็นคนบอกให้น้องไปกับเพื่อนเองแหละ”

“พี่ชายที่แสนดีสัด” ต้นแบบเอ่ยชม

“วันนี้นอนคนเดียวซะด้วย หนุ่มหล่อในฝันจะมาแฮปปี้เบิร์ธเดย์มั้ยน๊า” เพียงรักใช้น้ำเสียงทีเล่นทีจริงหยอกล้อเพื่อน

“ถ้ามากูต้องอวยพรเขาเหมือนกัน เพราะในฝันพวกกูเกิดวันเดียวกัน” ดินว่าพลางไหวไหล่ไปมาเบา ๆ

“เนื้อคู่เหี้ย ๆ” ต้นแบบว่า

“ทำไมฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ วะไอ้แบบ” กลิ่นดินหันไปถาม

“มา ๆ กูดื่มให้ ขอให้รักกันนาน ๆ ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรไปเลย” เพียงรักยกแก้วขึ้นชนแก้วเพื่อนแล้วดื่ม

“สัดเพียง นี่มันคำอวยพรวันเกิดเหรอ” ดินยกมือขึ้นโบกหัวเพื่อนไปหนึ่ง

ระหว่างที่คุยเล่นกัน จู่ ๆ ร่างโปร่งของพนักงานหนุ่มหน้าใสก็มาหยุดยืนตรงโต๊ะพวกเขา “สวัดดีครับคุณลูกค้า”

“ครับ?” เพียงรักทำหน้าฉงน ก่อนจะมองดูบนโต๊ะว่ายังมีอะไรที่ขาดอยู่ “ของที่สั่งครบแล้วนะครับ”

“ไม่ใช่ครับ พอดีทางเรามีโปรโมชันพิเศษสำหรับลูกค้าที่เกิดวันนี้น่ะครับ เห็นพนักงานบอกว่าโต๊ะนี้มีลูกค้าเกิดวันนี้ด้วยใช่มั้ยครับ”

“อ๋อ ใช่ครับ ผมเอง” ดินหยิบบัตรประชาชนส่งให้พนักงานเอาไฟฉายส่องดู “ค่าเปิดฟรี หรือได้เหล้าฟรีครับ”

พนักงานตรวจเสร็จจึงส่งคืนให้ดินแล้วปิดไฟฉาย “ทั้งสองอย่างครับ แต่เนื่องจากวันนี้สี่ปีมีเพียงครั้งเดียวก็จะพิเศษหน่อยครับ”

“ยังไงครับ” กลิ่นดินถามต่อ

“ลูกค้าจะได้ที่นั่งโซนวีไอพีด้วยครับ ค่าเครื่องดื่ม ค่าอาหารทั้งหมดฟรีครับ ส่วนยอดที่จ่ายไปแล้วก่อนหน้านี้ทางร้านจะดำเนินการคืนเงินให้นะครับ” พนักงานบอกเล่าสิทธิพิเศษที่จะได้

“หา! พูดเป็นเล่น” กลิ่นดินตาโตเป็นไข่ห่าน โปรโมชันวันเกิดเขาพอเข้าใจได้ แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้มากขนาดนี้

“เชิญคุณลูกค้าตามมาทางนี้เลยครับ” พนักงานผายมือนำทางให้

ทั้งสามคนลุกขึ้นแบบงง ๆ แล้วเดินตามทางที่พนักงานนำไปอย่างว่าง่าย ห้องวีไอพีที่ว่าอยู่ชั้นสองภายในห้องกว้างขวางโอ่อ่าไม่น้อย แถมยังมีกระจกมองลงไปเห็นบรยากาศภายในร้านอีกด้วย

“ว้าวไอ้ดิน วันเกิดมึงปีนี้เฮงฉิบหายเลย” เพียงรักเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง

เขามาที่นี่หลายครั้งแล้วก็จริง แต่ไม่เคยรู้เลยว่าด้านบนจะมีห้องแบบนี้ ตอนที่เขามองขึ้นมาจากข้างล่างก็เห็นเป็นกระจกทึบ ไม่คิดว่าจะสามารถมองออกไปข้างนอกได้ด้วย

“ลูกค้ารับเครื่องดื่มอะไรดีครับ” พนักงานเดินมาถาม

“ผมเอาจากข้างล่างขึ้นมาแล้วครับ” กลิ่นดินชูขวดเหล้าที่กอดติดแขนมาด้วยให้พนักงานดู

พนักงานหนุ่มยิ้มขำอย่างเอ็นดู “แล้วกับแกล้มละครับ”

การ์ดคนใหม่ของร้านนอกจากจะหน้าสวยแล้วยังน่ารักน่าเอ็นดูอีก ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเจ้านายจอมโหดหน้าตายถึงได้อ่อนระทวยขนาดนั้นตอนที่สู้กัน

“เอ่อ...” เขารู้สึกเกรงใจไม่น้อย กลิ่นดินเลยไม่กล้าสั่งอะไรเพิ่ม

พนักงานเห็นดินเงียบไปจึงเอ่ยต่อ “อย่างที่บอกไปครับ ทุกอย่างฟรีอยู่ในโปรวันเกิด”