11

รามอุ้มเด็กชายหันซ้ายหันขวากำลังคิดว่าจะพาไปเอารถที่บ้านพักดีหรือรอรถฉุกเฉินดี  พอดีที่ตอนนั้นรถกู้ภัยมาถึงทันเวลาชายหนุ่มแสดงตัวเป็นแพทย์แล้วขอใช้ถังออกซิเจนของทางกู้ภัยให้กับอวัชและตัวเขาเองจะนั่งไปในรถด้วย  ชายหนุ่มหันมาสั่งมัทรีที่วิ่งตามมา

“มาศคุณเอาสมุดประจำตัวผู้ป่วยของน้องวัชมาไหม” 

“เอามาค่ะ อยู่บนห้อง” 

“งั้นคุณไปเอาสมุดของลูกแล้วตามผมไปที่โรงพยาบาล  เดี๋ยวผมโทรบอกนายเล็กให้เอารถไปรอคุณที่หน้ารีสอร์ต” 

“ค่ะๆ  ขอบคุณมากนะคะ” 

มัทรีขอบคุณเขาทั้งน้ำตา เธอมองรามที่ขึ้นรถฉุกเฉินไปกับลูกชายแล้วจึงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องพักเพื่อเอาของที่จำเป็นตามไปโรงพยาบาล

หญิงสาวเจอบุษบากลางทางที่เอายาพ่นมาจึงกลับห้องไปช่วยกันเก็บของด้วยกัน  เมื่อออกมาจากห้องพักเธอเห็นรถยนต์คันคุ้นตามาจอดรออยู่แล้วเป็นรถคันเดิมที่นั่งมาเมื่อเช้าหญิงสาวจึงขึ้นรถเพื่อไปหาอวัชทันที

สี่สิบห้านาทีต่อมามัทรีมาถึงโรงพยาบาล  รามโทรมาแจ้งแล้วว่าเด็กชายอยู่ในห้องฉุกเฉินจึงตรงไปที่นั่นทันที

“หมอต้นคะ”  เธอเจอว่าเขากำลังคุยกับคุณหมออยู่พอดี

“มาแล้ว  ผมขอสมุดของลูกหน่อยครับมาศ”  รามยื่นมือมาขอสมุดประจำตัวผู้ป่วยโรคหอบหืดของอวัช 

เขาเปิดดูคร่าวๆ พอจะได้เห็นข้อมูลว่าอวัชป่วยเป็นหอบหืดตั้งแต่เกิด  ชายหนุ่มส่งสมุดให้แพทย์ประจำห้องฉุกเฉิน  ฝ่ายนั้นรับไปพร้อมกับขอคุยกับมัทรีที่เป็นผู้ปกครองเพื่อสอบถามเหตุการณ์ก่อนหน้าที่อวัชจะอาการกำเริบอย่างละเอียด

'เป็นตั้งแต่เกิด  กรรมพันธุ์ใช่ไหมลูก' 

รามถามตนเองขณะที่หลีกทางให้แพทย์ในห้องฉุกเฉินได้ปฏิบัติหน้าที่โดยสะดวก  เขาคิดไปถึงครอบครัวของตนเองที่มีคนป่วยเป็นหอบหืดอันเป็นภูมิแพ้ที่ส่งต่อทางพันธุกรรมได้  ซึ่งบิดาของเขานายแพทย์ศิวะก็เคยเป็นในวัยเด็ก  ส่วนในรุ่นของเขามีวิศรุตที่เป็นโรคนี้เหมือนพ่อ 

ปัจจุบันน้องชายคนเล็กก็ยังไม่ถูกกับแมวเท่าไร  เพราะใกล้กันทีไรในยามที่ร่างกายภูมิตกวิศรุตจะมีอาการคันจมูก  ครั่นเนื้อครั่นตัวเป็นประจำจนเจ้าตัวเองก็ชินไปแล้ว

ส่วนตัวเขามารดาเคยบอกว่าตอนเด็กมีอาการบ้าง  แต่ไม่มากถึงขั้นที่หมอจะระบุให้เป็นโรคประจำตัว  ชายหนุ่มมองดูมัทรีที่คุยกับหมอแล้วจึงเดินแยกไปดูเด็กชายในห้องฉุกเฉิน

เด็กชายอวัชมีอาการดีขึ้นเมื่อได้รับยาพ่นไปสองครั้งและคุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้  รามเป็นธุระเรื่องค่าใช้จ่ายและดูแลเรื่องการเดินทางกลับถึงแม้ว่ามัทรีจะบอกว่าไม่ต้องก็ตาม

“ผมอยากจะขอให้คุณกับลูกไปพักที่บ้าน  เผื่อเป็นอะไรไปอีกผมจะได้ช่วยดู  ส่วนมากเด็กที่เป็นหอบหืดจะมีอาการตอนดึกๆ” 

มัทรีลังเล  ความจริงการที่เขามาช่วยอวัชตอนเย็นทำให้เธอมองเขาในแง่ดีขึ้นมาก  แต่ถึงอย่างนั้นจะให้เธอไปพักบ้านเดียวกันก็กระไรอยู่

“เอ่อ...” 

“ผมเป็นห่วงน้องวัช  ถึงหมอจะให้ออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะวางใจได้เลย  ถ้าคุณลำบากใจให้น้องวัชนอนที่บ้านผมแล้วคุณนอนโรงแรมตามเดิมก็ได้”

“ใครจะไปทำแบบนั้นล่ะคุณ”   มัทรีพูดทันที