10

“อีกอย่างพี่มีน้องวัช  พี่ต้องดูแลลูก  คงไม่ยุติธรรมกับใครหากพี่จะให้เขามาร่วมรับรู้ปัญหากับเรา” 

อวัชสุขภาพไม่แข็งแรงตั้งแต่เกิด  เด็กชายมีโรคประจำตัวคือหอบหืด  เป็นหนักมากในช่วงอายุสามสี่ขวบเป็นหนักจนมัทรีแทบไม่ยอมให้ลูกทำกิจกรรมกลางแจ้งแบบออกแรงหรือเล่นกีฬาเลย 

เด็กชายเพิ่งมีอาการดีขึ้นในปีนี้  สามเดือนที่ผ่านมาหมอประจำตัวเห็นว่าสุขภาพของอวัชดีขึ้นมากจึงให้ลดการพ่นยาลงเหลือเพียงแค่วันละหนึ่งครั้ง  เธอหวังว่าเมื่อโตขึ้นอวัชจะหายขาดได้จริงๆ แบบที่คุณหมอเคยบอก

“ก็นี่ไงน้องวัชมีโรคประจำตัว  มีพ่อเป็นหมอน่ะดีที่สุดเลยนะพี่”  บุษบาไม่วายออกความเห็น  ขณะที่มัทรีส่ายหน้าไปมาและพูดตัดบทไม่สนใจกองเชียร์

“พี่ไม่คุยกับเธอแล้ว  ไปอาบน้ำดีกว่า” 

          “น้องมาศนี่แฟนเก่าพี่เหรอพี่ต้น”  วิศรุตถามพี่ชายตรงๆ ในยามที่ได้อยู่กันตามลำพังที่บ้านพักตากอากาศของเพื่อนพี่ชาย

          “อืมม”  รามตอบสั้นๆ

“ไม่ใช่แค่แฟนทั่วไปใช่ไหมพี่  เด็กคนนั้นก็หน้าตาคล้ายพี่อยู่นะ”

รามมองหน้าน้อง  ไอ้หมอนี่คิดเหมือนเขาเลย

“ฉันก็ว่างั้น  แต่มาศเขาบอกว่าน้องวัชเป็นหลานเป็นลูกพี่สาวเขา” 

“เขาโกรธพี่อยู่หรือเปล่าเลยไม่ยอมรับ”  วิศรุตเดาซึ่งยิ่งตอกย้ำความเชื่อของรามไปกันใหญ่

“ฉันก็ไม่ได้เชื่อเขาหรอก  ว่าแต่จะทำยังไงดีวะ”

“ตรวจดีเอ็นเอไงพี่”   น้องชายเสนอ

“แม่เขาไม่อนุญาตฉันจะไปตรวจได้ยังไง  อีกอย่างเด็กก็เหมือนฉันขนาดนั้นต้องตรวจอีกเหรอ” 

“ผมก็ว่างั้นพี่  ดีเอ็นเอมันอยู่บนใบหน้าชัดๆ  จะตรวจทำไมให้เสียเวลา”   วิศรุตเออออผสมโรงไปกับพี่ชายยิ่งเสริมความมั่นใจให้รามไปกันใหญ่

“แล้วเย็นนี้พี่มีแพลนจะทำไร” 

“ฉันว่าจะไปเดินเล่นชายหาดเผื่อเจอมาสกับน้องวัช  นายล่ะ” 

“ผมว่าจะพักผ่อน  งั้นผมไปล่ะนะถ้าพี่ไปไหนก็ไม่ต้องห่วงผมกับปริม  พี่ออกไปได้เลย” 

วิศรุตลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ เขายักคิ้วให้พี่ชายหนึ่งครั้งก่อนจะเดินหนีทางห้องพักอีกปีกตึกของบ้าน

เย็นนั้นรามมาเดินเล่นชายหาด  ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตฮาวายสีสันสดใสกับกางเกงสแลคขาสั้น  สาวน้อยและไม่น้อยต่างมองตามเขาเป็นแถวแต่รามไม่สนใจใคร  เขากวาดตามองหามัทรีกับลูกเพราะได้ยินว่าพวกเขาจะมาเดินเล่นที่ชายหาดในช่วงเย็น

แต่ผู้คนมากมายที่หาดทำให้เขาหาสองแม่ลูกไม่เจอ  ชายหนุ่มกำลังจะเดินไปซื้อน้ำแต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนฮือฮา 

“เด็กเป็นหอบมั้งหอบจนน่ากลัวเลย”  เสียงผู้หญิงคนหนึ่งแว่วเข้าหู  สัญชาตญาณของหมอทำให้รามถามทันที

“มีคนเจ็บตรงไหนเหรอครับ”

ผู้หญิงคนนั้นชี้บอกทางเขาอย่างรวดเร็ว   รามรีบแหวกผู้คนไปทางนั้นเมื่อไปถึงเขาตกใจมากเพราะพบว่ามัทรีกำลังประคองลูกชาย  อีกมือก็กดโทรศัพท์ท่าทางร้อนรนจนเขามองออกว่าเธอกำลังจะทำอะไรไม่ถูก

“มาศลูกเป็นอะไร” 

“วัชหอบค่ะหมอต้น  บุษกำลังวิ่งไปหยิบยาที่ห้องค่ะ” หญิงสาวร้องไห้ไปด้วย

รามมองเด็กชายที่กำลังหอบเหนื่อย ไอและแน่นหน้าอกเขาตัดสินใจทันที

“ไปโรงพยาบาลดีกว่า  ไปเดี๋ยวนี้เลย”