10

“ป้าสาว่าอะไรเพียงงั้นเหรอ”

“เปล่า ท่านจะว่าอะไรเพียงได้ล่ะ”

“ถ้างั้นเพียงย้ายไปอยู่กับน้ำตาลดีกว่าอย่าอยู่แบบนี้เลยนะ”

“ไม่เอา” เพียงใจปฏิเสธทันควัน

“ไปเหอะ น้ำตาลไม่สบายใจเลยที่เห็นเพียงมาเช่าหออยู่แบบนี้ เมื่อตอนพวกเราเดินเข้ามากัน ข้างหน้านั่นมีพวกผู้ชายที่นั่งกินเหล้ามองตามด้วยนะ สายตาน่ากลัวออกจะตายไป” เพียงใจอดค้อนเพื่อนรักไม่ได้ ก่อนหน้านี้ยังทำท่าก๋ากั่นจะลุย จะจีบวิชญ์ให้ได้อยู่เลย ทีอย่างนี้ล่ะมากลัว แต่ฟังแล้วรู้สึกหวั่นใจตามอีกฝ่ายไม่ได้ เพียงใจละมือจากถุงอาหารที่ดึงออกมาเทใส่ชาม ถามเสียงตะหนกนิดๆ “จริงเหรอ”

“จริงสิ”

เพียงใจที่นึกหวั่นๆเมื่อแรกย้ายมาพักที่นี่ เลยยิ่งจิตตกไปใหญ่ แต่ก็ยังไม่อยากไปอยู่กับชนิตาอยู่ดี เธอผัดเพื่อนพร้อมกับปดว่าอีกระยะหนึ่งคงย้ายกลับไปพักกับอรสาดังเดิม พร้อมกับขอบอกขอบใจอีกฝ่ายที่มีน้ำใจกับเธอเสมอมา แล้วชวนเพื่อนให้กินข้าวด้วยกัน ชนิตาไม่ได้รังเกียจอาหารธรรมดาพื้นๆกลับชอบกินเสียอีก แต่ที่ทำท่าทีรังเกียจ เพราะห่วงเพียงใจ ไม่อยากให้อยู่แบบนี้ กินอาหารจนเรียบร้อย อิทธิขับรถมารับน้องสาวของตนในเวลาต่อมา

วันหยุดยาวติดกันสามวันที่มาถึงนี้วิชญ์อนุญาตให้พนักงานหยุดพักได้ต่อเนื่องทั้งสามวัน ชนิตาจึงชวนเพียงใจให้เข้าไปที่กรุงเทพด้วยกัน บอกว่าให้มาเป็นเพื่อนทำธุระด้วยหน่อย แต่จนตอนนี้ยังไม่เห็นชนิตาทำธุระอย่างที่บอกไว้ มาถึงลากเธอไปช่วยเลือกของจำพวกเสื้อผ้าแล้วหาร้านอาหารอร่อยๆอย่างที่คนชวนต้องการนั่งกิน ค่ำหน่อย ชนิตาที่มากับเพียงใจสองคนออกปากชวนให้ช่วยพาไปที่ที่หนึ่ง เพราะอิทธิไม่ได้มาด้วยไม่อย่างนั้นคงอดแน่นอน

เพียงใจนั่งมองชนิตาที่สนุกสุดเหวี่ยงในผับมีชื่อย่านกลางเมืองด้วยสีหน้าเรียบสงบ ก่อนจะเอ่ยปากชวนเป็นรอบที่เท่าไรนั้นสุดจะนับได้ “น้ำตาล กลับเถอะ”

“เดี๋ยวก่อนสิเพียง กว่าน้ำตาลจะขอพี่อิทธิออกมาได้ นะ ขอน้ำตาลเต้นอีกหน่อย”บอกด้วยใบหน้าทะเล้นนิดๆที่ทำเอาคนมองอดยิ้มตามไม่ได้ แล้วเลยแกล้งว่าให้

“เก็บกดมาจากไหนเนี่ย”

“จะจากไหน ก็จากพี่อิทธิน่ะสิ” บอกหน้ามุ่ยใส่เธออยู่ต่างประเทศกับบิดาที่ไปเปิดร้านอาหารที่นั่น ท่านเข้มงวดมากจนชนิตาอึดอัด ครั้นจะทำตัวเหลวไหลก็ไม่กล้า กลัวท่านผิดหวัง เมื่อได้กลับมาเมืองไทยอีกครั้ง ด้วยอายุที่มากขึ้นเลยคิดว่าตัวเองน่าจะโตพอที่จะรับผิดชอบตัวเองได้ แต่อิทธิก็ยังครอบน้องไว้ใต้อาณัติ ชนิตาจึงคล้ายกับเด็กเก็บกดกลายๆ

ครู่เดียวมีเสียงทักจากชายคนหนึ่งที่ด้านหลังของสองสาว

“มากันสองคนเหรอครับ”

ชายคนหนึ่งที่เพียงใจเห็นว่านั่งมองมาจากทางโต๊ะของอีกฝ่ายตรงเข้ามาพูดคุยด้วย แต่ชนิตาที่แค่อยากมาปลดปล่อยไม่นึกสนใจจึงทำเมินไป คนทักรู้สึกเสียหน้าทันทีทั้งยังมีท่าทีคุกคาม ตวาดเสียงเกรี้ยวกราดใส่

“คุยด้วยทำเป็นหยิ่งนัก เดี๋ยวจับปล้ำในนี้เลยนี่”ชายคนนั้นว่าอย่างคนมีโมโหเมื่อสาวที่หมายตาไม่มีท่าทีเล่นด้วย

“มีอะไรกัน” อีกเสียงทักมาจากอีกทาง เรียกสายตาของชายแปลกหน้าและสองสาวเพียงใจกับชนิตาได้ถูกจังหวะพอดี ชายคนนั้นเมื่อเห็นว่าคนมาใหม่เป็นใคร ถึงกับหน้าถอดสี เรียกอีกฝ่ายเสียงอ่อย ชนิตาค่อยยิ้มได้ เรียกเขาด้วยน้ำเสียงยินดีปรีดา

“พี่วิชญ์!” / “คุณวิชญ์” ชายร่างยักษ์หงอลงไปในทันทีที่เห็นคนมาใหม่ ชนิตามองเขาด้วยสายตาเป็นประกายวาววับปนขัดเขินเล็กน้อย

“นี่เด็กพี่หรือครับ” ชายคนที่มีท่าทีหาเรื่องในตอนแรกนั้น ตัวใหญ่กว่าวิชญ์ แต่รัศมีน่าเกรงขามของวิชญ์มีมากกว่า เขาไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวใครแม้แต่น้อย วิชญ์ไม่ได้ตอบอะไรเมื่อทางนั้นถามมาแต่ส่งสายตาประมาณว่า ‘ใช่’ กลับไปให้ เท่านั้นก็ทำเอาชายร่างยักษ์ขี้เมานั่นจ๋อยลงไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“ขอโทษด้วยครับพี่วิชญ์ ขอโทษด้วยนะครับสาวๆ ผมชื่อตองนะครับ ตัวจริงใจดี ไม่ขี้โวยวาย เมื่อกี้ผมเมา ยกโทษให้ผมด้วยครับ”

วิชญ์พยักหน้าให้อีกฝ่ายว่าไปได้ ชายคนนั้นจึงจากไปแล้วไม่มองมาที่โต๊ะของพวกเธออีกเลย ไม่นานวิชญ์บอกขึ้นด้วยรอยยิ้มราวกับผู้ใหญ่ใจดี “มาเที่ยวที่แบบนี้ ไม่ควรมากันแค่สาวๆนะครับ”

ชนิตาหน้าม่อยลงบอกเสียงอ่อยๆ “คิดแต่จะมาสนุกน่ะค่ะ ไม่คิดว่าจะเจออะไรแบบนี้”

“คราวหน้าถ้าอยากมาอีก บอกผมสิ ผมมาด้วยได้นะ” วิชญ์ว่าเสียงเหมือนจะอบอุ่นจนเพียงใจอยากถอดแว่นออกมาขยี้ตา เคาะหูสักที ว่าตาไม่ฝาด หูไม่ได้เพี้ยนเมื่อครู่นี้

“จริงหรือคะ” ชนิตาถามอายๆ และวิชญ์ก็จ้องตาหญิงสาวที่ดูอ่อนเดียงสาด้วยท่าทีจริงจังบอกเสียงนุ่มละมุนหู “ครับ”

เพียงใจเลิกคิ้วมองชายหญิงสองคนตรงหน้าราวกับว่าเธอกำลังนั่งดูละครหลังข่าวที่พระนางเกี้ยวพาราสีกันอยู่ ก่อนจะเบือนหน้าออกไปมองบรรยากาศของร้านแทน รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยไม่ต่างจากเมื่อครู่ที่คราวนี้เคลือบมาในคราบของสุภาพบุรุษ เหมือนขนมสีสวยดูดีแต่ข้างในผสมไปด้วยยาพิษอ่อนๆที่กินเข้าไปคงแย่เอาการไม่น้อยมีเดียวล่ะ

วิชญ์นั่งร่วมที่โต๊ะกับสองสาวด้วย เขาเฝ้าชนิตาอยู่ตลอดเวลา ส่วนชนิตาเองไม่กล้าสุดเหวี่ยงแบบก่อนหน้านี้แล้วคงเพราะเขินอายสายตาคมเข้มของชายที่ตนสนใจอยู่ด้วยละมัง เมื่อเห็นสมควรแก่เวลาวิชญ์ถามขึ้น “พักที่ไหนกันครับ”

“โรงแรม...ค่ะ” ชนิตารีบตอบ ซึ่งก็เป็นโรงแรมชื่อดังแถบริมแม่น้ำเจ้าพระยา ไกลจากสถานบันเทิงตรงนี้พอสมควร

“อย่างนั้นหรือครับ บังเอิญจังที่เดียวกันเลย”

“อุ้ย จริงหรือคะ” ชนิตาถามด้วยใบหน้าเขินๆ หันหลังให้วิชญ์แล้วอ้าปากทำท่ากรีดร้องแบบไร้เสียงกับเพียงใจ รีบหันกลับมาเมื่อวิชญ์ชวน