9

“อยู่ตรงไหนเหรอ น้ำตาลอยากไปดูว่าเพียงทำงานอะไร ที่ไหน กับใคร ไว้ใจได้หรือเปล่า”

ได้ยินอีกฝ่ายสาธยายยาวขนาดนั้น เพียงใจก็ยิ้มรับ ชนิตาและเธอต่างมีความหวังดีจริงใจให้กันมาโดยตลอด เป็นอิทธิเสียเองที่อดแซวไม่ได้ “ทำไมต้องขนาดนั้นด้วยยัยตาล”

            “อ้าวพี่อิทธิ ก็เผื่อว่าไปเจอเจ้านายชีกอ น้ำตาลจะได้อัดให้หมอบไปเลยน่ะสิคะ” ว่าพร้อมท่าทางประกอบด้วย

            อิทธิแกล้งเบ้หน้าใส่คนเป็นน้อง ค่อนจนเพียงใจเองเห็นด้วย “โตกว่าลูกแมวหน่อยเดียวจะไปอัดใครหมอบ โดนเองเสียละไม่ว่า”

            ชนิตาเรียกพี่ชายอย่างเคืองๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่สนเพราะเห็นแบบนั้นจริงๆ “พี่อิทธิ!”

เพียงใจนั่งยิ้ม หัวเราะไปกับสองพี่น้องอยู่จนดึก มองดูเวลาก็อดออดไม่ได้เมื่อมันผ่านไปเร็วเสียเหลือเกิน อิทธิและชนิตาพาเพียงใจกลับมาส่งที่หอพัก อดหูชาไม่ได้เมื่อชนิตาไม่เห็นด้วยเลยที่เธอออกมาพักคนเดียว ก่อนลงรถยังมีงอนเธอเสียอีกแน่ะ เพียงใจยืนโบกมือลาคนบนรถแล้วจึงกลับเข้าห้องในเวลาต่อมา

            เสียงรองเท้าส้นแหลมดังกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอไปตลอดทางยาวที่เป็นที่ตั้งของสำนักงานที่เพียงใจบอกเอาไว้ว่าทำงานที่นี่ หญิงสาวร่างงามระหงเดินไปจวบจนเกือบสุดเส้นทางก็บังเอิญที่ประตูห้องห้องหนึ่งเปิดผางออกมาพอดีพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่เบื้องหลังประตูนั่น

            ชนิตาหวีดร้องอย่างตกใจ พร้อมกับว่าจะเสียหลักล้มลงไป “ว๊าย!” แต่แล้วชายคนนั้นก็เข้ามาประคองเอาไว้ได้ทัน พร้อมกับเอ่ยเสียงสุภาพ “ขอโทษครับ”

            ทันทีที่ได้สบตากับอีกฝ่าย ชนิตาถึงกับเคลิ้มไป บอกเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย“อะ...เอ่อ...มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” ชายคนนั้นช่วยให้ยืนได้ดังเดิม แล้วจึงทำท่าคล้ายจะผละไป ชนิตารีบยกมือรั้งพร้อมเรียกเขา “ดะ... เดี๋ยวค่ะคุณคะ”

            ชายคนนั้นหันมาเลิกคิ้วถามอย่างสุภาพดังเดิม “ครับ?”

            “คือ...คือว่าน้ำตาลมาหาเพื่อน...เห็นว่าทำงานที่นี่ ไม่ทราบว่าคุณพอจะรู้จักเธอไหมคะ”

            “ชื่ออะไร ทำงานแผนกไหนครับ”

            “น้ำตาลไม่แน่ใจว่าอยู่แผนกไหน” ชนิตาละสายตาจากชายคนนั้นคล้ายงึมงำกับตนเองมากกว่าจะคุยกับเขา แล้วเงยหน้าตอบ “ชื่อเพียงใจน่ะค่ะ”

            ได้ยินชื่อของคนที่หญิงสาวตามหา ชายหนุ่มที่ยืนสนทนาด้วยก็มีท่าทีเปลี่ยนไป ชื่อ ‘เพียงใจ’ ในสำนักงานแห่งนี้มีเพียงคนเดียว เขาวาดมือออกกว้างแล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มดูขรึมลง บอกอย่างสุภาพดังเดิม “อ้อ ทางนี้เลยครับ”

            ชายหนุ่มคนนั้นเดินนำไปยังห้องที่ดูคล้ายกับจะเป็นในส่วนของผู้บริหาร เขาเปิดประตูให้ชนิตาเข้าไปก่อน พอเห็นว่าเพื่อนรักนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานถัดจากห้องที่ปิดประตูไว้ ด้านหลังเป็นหน้าต่างบานเลื่อนที่เปิดรับลม ก็ดีใจที่หาตัวเพื่อนจนพบลืมคนนำทางพามาในทันที

            “เพียง”

เพียงใจเงยหน้าขึ้นมาพอดี ถามด้วยรอยยิ้มน้อยๆ “มาได้ไงเนี่ย แล้วทำไมไม่บอกก่อนว่าจะมา”

ชนิตายิ้มซุกซนให้ เจ้าตัวนึกอะไรได้ก็หันกลับไปที่ประตูแต่ตรงนั้นไม่มีร่างสูงสง่าของชายหนุ่มที่เธอพึงใจเสียแล้ว ก่อนจะหันกลับมาที่เพียงใจแล้วบอกยิ้มๆ “เมื่อกี้น้ำตาลเจอผู้ชายคนหนึ่ง หล่อมากเลย เขาเปิดประตูออกมาเกือบชนน้ำตาล แล้วก็พาน้ำตาลมาหาเพียง แต่นี่ไปไหนแล้วก็ไม่รู้...” บอกเสร็จหันกลับไปทางเดิมมองหาอีกครั้งแต่ก็ไร้เงาของเขาแล้ว

            เพียงใจที่หูตาไวพอควรเห็นว่าเป็นใครเมื่อครู่นี้ที่มาพร้อมกับชนิตาก็ว่า “นั่นแหละคุณวิชญ์ เจ้านายเพียงเอง”

            ได้ยินอย่างนั้น ชนิตายิ้มกว้างตายิบหยี ใบหน้าสวยออกระเรื่อเล็กน้อย กระซิบกระซาบบอกเพียงใจ “น้ำตาลว่า น้ำตาลชอบเขาเข้าแล้วล่ะเพียง”

            เพียงใจถอนหายใจยาวยืดอย่างเหนื่อยอ่อน พร้อมเรียกเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงคล้ายเตือนสติ “น้ำตาล…น้ำตาลเพิ่งเจอเขานะ” แล้วเริ่มสาธยายความไม่ดีของอีกฝ่ายทันที หวังว่าคงลบภาพชายในหัวของชนิตาได้บ้าง

            “คุณวิชญ์น่ะควงผู้หญิงออกเยอะแยะนะน้ำตาล”

            “แค่ควงกัน ไม่ใช่แฟนหรอกเพียง”

            “แต่เขา…” เพียงใจนึกถึงวันที่เปิดเข้าไปแล้วเจอวิชญ์กับแอนนิตากำลังเหมือนจะจูบกันในห้องทำงานของเขาด้วยซ้ำ แต่ก็พูดไม่ออก

            “น้ำตาลไม่สนใจหรอก ผู้หญิงพวกนั้นอาจแค่คบหาแบบฆ่าเวลาไง เพลย์บอยนิดๆแบดบอยหน่อยๆ น้ำตาลชอบ น้ำตาลไม่สนใครหน้าไหนทั้งนั้น น้ำตาลจะลุยล่ะ น้ำตาลชอบผู้ชายแบบคุณวิชญ์”

            “เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเลยนะน้ำตาล คุณวิชญ์ขี้ตืด ขี้เหนียว คบผู้หญิงไปทั่ว แล้วก็มีข่าวด้วยว่าเขาสำส่อนจนติดโรค แถมยังเป็นพวกชอบเซ็กซ์วิตถารอีก” คราวนี้เหมือนจะได้ผลชนิตาได้ยินแบบนั้นแล้วก็หน้าถอดสีในทันที ถามเสียงอ่อย

            “จริงเหรอเพียง”

            เพียงใจตัดสินใจพยักหน้ารับ แม้จะต้องโป้ปดแต่เพื่อปกป้องเพื่อนรักแล้วเธอยอม วิชญ์ไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับชนิตาเลยสักนิด

            คนที่ถูกลือว่าสำส่อนจนติดโรคและชอบเซ็กซ์วิตถารยืนบดกรามจนเห็นสันนูนด้วยความฉุนเคืองที่ตรงพื้นใต้บานหน้าต่างด้านหลังของโต๊ะทำงานเพียงใจที่ยกพื้นสูงราวสองเมตร ห้องทำงานของเขามีทางเข้าอยู่สองทาง หลังจากส่งหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นไปหาเพื่อนที่เป็นลูกน้องของตนเอง เขาเลยเดินออกไปสั่งงานลูกน้องที่ข้างนอกก่อนจะเดินผ่านมาพอดี ด้วยว่าบริเวณนั้นเป็นพื้นยกสูงสองสาวจึงไม่ทันเห็นว่าคนที่กล่าวถึงยืนฟังบทสนทนาอยู่ที่เบื้องล่าง

นึกไว้แล้วว่าเพียงใจร้ายกาจ นี่ถึงกับขนาดเอาเขาไปพูดได้ขนาดนี้เชียวหรือ เขารู้แล้วว่าจะดัดหลังยัยนี่ยังไง กีดกันเขาดีนักใช่ไหม วิชญ์ยิ้มมุมปากอย่างมาดร้ายแล้วผละออกมาในที่สุด

                           

“ทำไมเพียงออกมาเช่าห้องข้างนอกอยู่ล่ะ”

ชนิตาถามเมื่อเข้ามานั่งเล่นในห้องของเพียงใจ หลังจากที่อีกฝ่ายเลิกงานแล้ว มองไปรอบๆห้องอย่างไม่ใคร่ชอบใจนัก ที่เพื่อนต้องมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ หอพักสะอาดแต่เก่า ทั้งยังดูไม่ปลอดภัยที่หญิงสาวตัวคนเดียวจะพักอีกด้วย ยิ่งมองยิ่งไม่ชอบใจ

“ไม่มีอะไรนี่ ก็แค่อยากออกมาพักคนเดียวบ้างเท่านั้นเอง”

บอกโดยไม่สบสายตาคนถาม เพื่อนที่คบกันมานานรู้ในทันทีว่าอีกฝ่ายต้องมีปัญหากับญาติผู้ใหญ่แน่ๆ ไม่อย่างนั้นไม่ออกมาอยู่แบบนี้หรอก

“ป้าสาว่าอะไรเพียงงั้นเหรอ”