11

“อุ้ย จริงหรือคะ” ชนิตาถามด้วยใบหน้าเขินๆ หันหลังให้วิชญ์แล้วอ้าปากทำท่ากรีดร้องแบบไร้เสียงกับเพียงใจ รีบหันกลับมาเมื่อวิชญ์ชวน

“เอารถมาหรือเปล่าครับ”

“ไม่ได้เอามาค่ะ ไม่รู้ทางเลยนั่งแท็กซี่มาน่ะค่ะ”

วิชญ์ยิ้มแบบผู้ชายอบอุ่นแล้วถาม “อยากกลับหรือยัง”

“กลับก็ดีค่ะ จริงๆแล้วน้ำตาลไม่ค่อยชอบที่แบบนี้เท่าไรหรอกนะคะ เสียงดังหนวกหูออกค่ะ”

วิชญ์ชวนต่อ “กลับกันเลยดีไหม”

“ดีค่ะ”

ได้ยินเขาถามมาแบบนั้น ชนิตารีบคว้ากระเป๋าแล้วทำหน้าตาแบบเด็กดีตอบรับทันที เดินตามวิชญ์เมื่อเขาเชื้อเชิญ นับว่านี่เป็นครั้งแรกที่เพียงใจได้ขึ้นรถคันหรูของวิชญ์ รถหรูคันนี้ของเขานั้นมีไว้สำหรับพวกสาวๆสวยๆที่เขาควงเพื่อออกหน้าออกตา และแน่นอนว่าไม่ได้มีรายชื่อของเพียงใจอยู่ในด้วย

            ห้องพักของวิชญ์อยู่ชั้นบนสุดฝั่งริเวอร์วิว ซึ่งสวยมากจนชนิตาเคลิ้มแล้วเคลิ้มอีก แต่เพียงใจไม่มีเวลามองว่ามันสวยเพราะมัวแต่พะวงว่าวิชญ์จะทำอะไรต่อไป

            “ไวน์หน่อยไหมครับ” เขาชวนเมื่อเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว

            ชนิตารีบตอบรับเมื่อวิชญ์ชวน “ก็ดีค่ะ”

            “น้ำตาล!” เพียงใจเข้ามากระซิบเรียกเมื่อเห็นวิชญ์เดินแยกไปเตรียมเครื่องดื่มให้

            ชนิตากระซิบถามกลับ “อะไร”

            “เคยดื่มด้วยเหรอไวน์น่ะ พี่อิทธิรู้เข้าโดนเอ็ดยาวแน่”

            “เคยดื่มสิ พี่อิทธิไม่ว่าหรอกน่า เพียงก็อย่าเอาไปฟ้องก็แล้วกันนะ เข้าใจไหม”

ชนิตายอมทุกอย่างเพื่อที่ว่าจะได้อยู่กับเขานานๆ เขาชวนดื่ม เขาว่าอย่างไรแบบไหนก็อือออตามเขาไปหมด อยากให้เขาพึงพอใจตนเอง และแล้วเพียงใจก็เห็นเพื่อนรัก คนที่ไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์แม้แต่ครั้งเดียวนอนเอียงตัวพิงเธอที่โซฟาตรงกลางห้องนั่น วิชญ์มองด้วยสายตาที่ไม่มีใครเห็นแล้วปลีกตัวเดินออกไปรับสายสนทนาของเขาที่เรียกมาเมื่อครู่ เพียงใจมองสภาพของเพื่อนแล้วให้หนักใจยิ่งนัก ก่อนจะจัดท่าให้ชนิตานอนราบลงบนโซฟา ตัดสินใจเดินไปที่ระเบียงตรงที่วิชญ์ยืนอยู่ เธอรีรออยู่ครู่เพราะเห็นว่าเขายังคุยสายไม่จบ แต่ก็มองเขาผ่านกระจกอยู่ตลอดเวลา จนเห็นเขาเก็บโทรศัพท์และยืนมองบรรยากาศนิ่งตรงระเบียง ค่อยเลื่อนบานประตูกระจกออกไปคุยกับเขา ปิดประตูลงแล้วออกปากถามไปตรงๆ

“ท่าทางคุณ...เหมือนจะชอบเพื่อนของฉัน”

วิชญ์หันกลับมาสบตาเธอแล้วยิ้มแบบที่ไม่ใช่ยิ้มของชายหนุ่มอบอุ่นที่มีมาตลอดขณะที่มีชนิตาอยู่ด้วย แต่มันเป็นยิ้มแบบที่เห็นแล้วอดหนาวยะเยือกไม่ได้ เขาว่า “ถ้าใช่ล่ะ”

“น้ำตาลไม่เคยคบใครมาก่อน ไม่เคยมีแฟน ถ้าคิดจะคบกับใครสักคน ฉันในฐานะเพื่อนที่รักและหวังดีที่สุดก็อยากให้ได้เจอคนดีดีที่คิดจริงจังด้วย”

“แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมจะไม่จริงจังกับเพื่อนของคุณ”

“คุณคบกับคุณแอนนิตานี่คะ”

วิชญ์หัวเราะในลำคอก่อนว่า “แบบนั้นไม่เรียกคบหรอกหนูน้อย”

“ถ้าคุณยืนยัน...กลัวแต่จะแค่เล่นๆนี่สิ” ท้ายประโยคเสียงเบาลงคล้ายวิตกอยู่ในใจลึกๆ พึมพำกับตนเองมากกว่าจะบอกเขา

“บางทีเพื่อนของคุณเองก็อาจจะแค่อยากคบแบบเล่นๆเหมือนกันก็ได้นี่” เขาว่ายิ้มๆ

“น้ำตาลไม่ใช่คนแบบนั้น”

“เอาเถอะอย่างน้อยๆผมก็ไม่ได้สำส่อนจนติดโรค แล้วก็ไม่ใช่พวกชอบเซ็กซ์วิตถารด้วย” ได้ยินวิชญ์ตอกกลับมาแบบนั้น เพียงใจก็เกือบหายใจไม่ทั่วท้อง พยายามตั้งสติแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อที่จะได้ไม่แสดงท่าทีตกใจให้เขาเห็น

เขาพูดแบบนี้แสดงว่าวิชญ์ได้ยินที่เธอใส่ร้ายเขาให้ชนิตาฟังเมื่อวันนั้นวันที่ชนิตาแวะมาหาเธอที่สำนักงาน ตอนนั้นมัวแต่นึกห่วงเพื่อน ลืมไปเสียสนิทว่าอาจมีคนได้ยิน และแล้วก็แจ็คพอตเมื่อเจ้าตัวมาได้ยินคำให้ร้ายของเธอเสียเอง

พนันกันได้เลยว่าจากที่เหม็นขี้หน้าของเธออยู่แล้ว วิชญ์อาจรู้สึกมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เผลอๆอาจเกลียดหน้าเธอไปเลยก็ได้

วิชญ์มองหน้าอีกฝ่ายอย่างนึกสนุก เขาเพิ่งเคยเห็นว่าเพียงใจหน้าถอดสีก็คราวนี้เอง แล้วทำทีเป็นย่างสามขุมเข้าไปหาถามเหมือนเค้นผู้ร้ายตัวฉกาจ “คุณไปเอาเรื่องแบบนี้มาจากไหนกันเพียงใจ” หัวสมองของเพียงใจช็อตเพราะตกใจไปชั่วขณะ พอเห็นว่าวิชญ์คุกคามเข้าหาก็ถอยหนีไปทันที แต่แล้วเธอพบว่าตนเองไปไหนไม่รอดเมื่อไปชนกับที่กั้นของระเบียงอีกฝั่ง วิชญ์ไม่ยอมลดละ เขาเดินเข้าไปจนชิดแล้วกักเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา แขนที่ใหญ่กว่าของเธอเกือบเท่าผสมกลิ่นกายที่เพียงใจไม่เคยเห็นว่ามันจะหอมเลยสักนิด แล้ววิชญ์ก็ยื่นหน้าเข้ามาจนใกล้ เพียงใจต้องเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น  แว่วเสียงหัวเราะของเขาในลำคอก่อนเขาจะว่าขึ้นเยาะๆ

“หรือกุเรื่องเพราะอยากกำจัดคู่แข่ง”

ได้ผลทีเดียวเมื่อว่าไปแบบนั้น เพียงใจหันกลับมาเผชิญหน้า เธอลืมไปว่าเขาอยู่ใกล้มากแค่ไหนและตอนนี้ใบหน้าของเขาและเธออยู่แทบชิด จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นกายของเขาที่เธอคุ้นกลิ่นมานานแรมปี เพียงใจเม้มปากแน่นเผลอกลั้นลมหายใจแล้วเค้นเสียงบอกเขา

“คู่แข่งอะไรของคุณ”

“ก็...คู่แข่งหัวใจไง อย่าบอกนะว่าทำงานกับผม แต่ไม่ได้คิดอะไรด้วยเลยน่ะ”

“ฮึ!” เพียงใจแค่นเสียงหมิ่นใส่เขาบ้าง เพราะในใจของเธอไม่ได้คิดอะไรอย่างที่เขากล่าวหามาเลยแม้แต่นิดเดียว “หลงตัวเองเกินไปหรือเปล่าคะ”

“ไม่ได้คิดก็ดี กลัวแต่จะคิดน่ะสิ” เขาพึมพำบอกเสียงเบา ไม่จำเป็นต้องตะเบ็งบอกเลย แถมตอนนี้ปากของเขายังขยับพูดอยู่จนชิดกับริมฝีปากของเธอ สายตาของเขาหลุบมองที่ริมฝีปากบางเฉียบด้วยสายตาลุ่มลึกแปลกๆ จนเพียงใจออกร้อนวูบไปหมดทั้งใบหน้าลามไปทั่วทั้งตัว ไม่เคยเลยสักครั้งเดียวที่วิชญ์จะแสดงท่าทีเจ้าชู้กับเธอแบบนี้ เพราะเธอเองแทบเรียกได้ว่าไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเข้ามาตีสนิทชิดใกล้ วิชญ์เป็นคนแรกที่ทำให้เธอใจสั่น เพียงใจเม้มปากตนเองหนี ตอนนี้ด้านหลังของเธอเบียดอยู่กับราวสแตนเลสจนเจ็บร้าวไปหมด จะยกมือขึ้นดันเขาให้พ้นออกไปก็คล้ายกับว่าเรี่ยวแรงมันหดหายไปเสียสิ้น คงเพราะความชิดใกล้แบบที่ไม่เคยมีมาก่อนเช่นนี้

“เพียง อยู่นี่หรือเปล่า”

เสียงเลื่อนบานประตูกระจกดังพร้อมกับเสียงเรียกชื่อของเธอ ทำให้เพียงใจค่อยคืนสติกลับมา ฮึดสู้ดันเขาออกไปให้พ้นจากตัว ได้ยินเสียงหัวเราะของเขาราวกับว่าสนุกนักกับสิ่งที่ทำอยู่

เพียงใจก้าวไปหาชนิตาแล้วชวนเสียงสั่นๆ “น้ำตาล กลับห้องกันเถอะ”