4

ได้ยินคำว่า ‘ชนะ’ แววตาของคนฟังก็ดูวาววับขึ้น ท่าทางดูผยองราวกับนางพญาเลยทีเดียว

“ป้าสาสวยกว่า แถมยังกินอยู่อย่างมีความสุข แต่ดูคุณสำลีสิคะ นอนนิ่งๆอยู่แต่บนที่นอน ข้าวปลาไม่ยอมกิน หมดราศีคนรวยๆเสียนี่ แล้วจะไประรานแกทำไมอีกคะ”

“พูดแบบนี้ ต้องการอะไรกันแน่ยัยเพียง”

“ป้าสารับปากเพียงก่อนได้ไหมคะ”

อรสาเลิกคิ้วคล้ายจะถาม ว่า ‘อะไรล่ะ’ แต่ไม่ยอมเอ่ยปากท่านไม่ตกหลุมคนเป็นหลานง่ายๆหรอก อรสาเองก็เก๋าเกมพอดู ไม่อย่างนั้นท่านคงไม่เป็นท่านมาจนถึงทุกวันนี้

“ป้าสาคะ”

“อะไรเล่า”

“รับปากเพียงสิคะ”

“ฉันไม่รับปากซี้ซั้ว แกพูดมาก่อนว่าจะให้ฉันรับปากอะไร”

“อย่าไปยุ่งกับคุณสำลีอีกได้ไหมคะ”

อรสาไม่ได้รับปากอะไรกับเพียงใจทั้งนั้น เธอไม่นิยมการผูกมัดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่อย่างนั้นคงมีครอบครัว มีสามี มีลูก แต่ไม่มีความสุขแบบที่เคยเห็นเพื่อนๆหรือญาติๆหลายต่อคนเป็นกันหรอก ได้แต่ยิ้มมุมปากไม่ตอบว่าอะไร เพียงใจถอนหายใจยาวไม่ใช่ว่าโล่งอกตรงข้ามกันด้วยซ้ำ หนักใจยิ่งกว่าเดิม

วิชญ์รอจนมารดาของตนตื่น เขาอยู่ป้อนอาหารให้ท่านแล้วรอจนหลับไปอีกครั้งจึงตรงไปยังร้านอาหารที่คุ้นเคย เขาต้องจัดการอะไรสักอย่างบ้างแล้ว กิจการร้าน บาร์ รีสอร์ทในจังหวัดนี้ กึ่งหนึ่งถูกผูกขาดด้วยชีวิน ชีวินเป็นบุตรชายคนโตของท่านสส.อเนก วิชญ์และชีวินจบจากสถาบันการศึกษาเดียวกันมา หัวหกก้นขวิดและสัญญาสาบานตามประสาผู้ชายว่าจะรักและจริงใจต่อกันไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่  ดีอยู่อย่างที่ทำให้วิชญ์คบกับชีวินมาได้นาน หนึ่งในหลายๆข้อคือรสนิยมของเขาและชีวินสวนทางแทบทุกเรื่อง ไม่อย่างนั้นคงคบไม่ได้มาถึงป่านนี้

“ไงน้องรัก ทำไมวันนี้แวะมานี่ได้” ชีวินทักทายเพื่อนรุ่นน้องอย่างยินดีที่เห็นอีกฝ่ายแวะมาที่ร้านของตน แม้อายุมากกว่า แต่ชีวินกลับเกรงใจวิชญ์ ด้วยเรื่องของความคิด ความสามารถและพรรคพวกที่เพื่อนรุ่นน้องมีอยู่ในมือ

“ไม่เจอพี่นาน เลยว่าจะแวะมาคุยด้วยน่ะครับ”

ชีวินเข้ามาจับแขนอย่างประจบแล้วออกปากย้ำถึงเรื่องที่เขาเคยเชิญวิชญ์ไปแล้ว ไม่วายต้องพูดอีก เพราะอยากให้อีกฝ่ายมางานของตน งานไหนหากวิชญ์ไปร่วมงานก็เป็นอันรู้กันว่างานนั้นหนทางราบรื่นอย่างแน่นอน “เปิดตัวรีสอร์ทต้องมาให้ได้นะวิชญ์”

วิชญ์พยักหน้ารับอย่างเนือยๆก็รีบเข้ามาเอาอกเอาใจตามประสาคนต้องพึ่งพาอาศัยกันอยู่ “ที่พี่เคยคุยเรื่องลงทุนน่ะ...ว่ายังไง”

“ผมลงได้แค่สามสิบเปอร์เซ็นนะพี่ มากกว่านั้นไม่อยากเสี่ยง” วิชญ์บอกไปตรงๆ เพราะใจจริงๆเขาไม่ชอบนักกับธุรกิจพวกนี้ แต่ที่ยอมตกลงด้วยเพราะเห็นแก่ความเป็นพี่เป็นน้องร่วมสถาบันและผลประโยชน์ในอนาคตเพียงเท่านั้น

“ได้ๆ เท่าไรก็ได้น้องรัก ขอแค่วิชญ์ลงด้วยพี่ก็สบายใจแล้วละ”

ชีวินตาวาวหัวสมองปลอดโปร่งทันทีเมื่อวิชญ์ยอมรับปากจะหุ้นด้วย เมื่อผ่อนคลายลงแล้ว ไม่วายสัพยอกเพื่อนรุ่นน้อง “เอ... จำได้ว่าไปไหนต้องมีสาวแว่นคอยติดตามมาด้วยนี่ ทำไมวันนี้ไม่มีมาล่ะ”

วิชญ์ค่อยยิ้มออก เมื่อทุกอย่างเข้าทางโดยที่ไม่ได้ลงแรงอะไรมากนัก “ชอบหรือครับ”

เห็นประกายตาวาวๆแล้วถึงได้ออกปากถามไปแบบนั้น พร้อมผุดรอยยิ้มที่มุมปาก คนสนิทวงในรู้รสนิยมของชีวินดี ชีวินไม่ได้ชอบสาวสวยจัดๆ แต่ชอบผู้หญิงเรียบๆ หรือพวกที่ยังไม่เคยผ่านโลกกามารมณ์มาก่อนนั่นละยิ่งถูกใจนัก

“ถามแบบนี้ ถ้าขอจะให้พี่หรือ”

คราวนี้วิชญ์หัวเราะอย่างนึกสนุก เขาว่า “ … มาขออะไรกับผมเล่า ผมเป็นแค่เจ้านายไม่ใช่พ่อเขานี่ แต่ถ้าพี่ชอบ ผมจะจัดการให้”

“พี่นึกว่านายจะเก็บไว้กินเอง”

ว่าก่อนยิ้มอย่างหมายมาดนี่ถ้าวิชญ์ไม่ออกปากเชิงอนุญาตเขาไม่กล้าแตะอย่างเด็ดขาด วิชญ์ไม่ใช่คนเสียงดังโวยวาย แต่หากน่ากลัวนักถ้าวิชญ์จะเอาเรื่องใครสักคน ขนาดว่าตนที่เป็นลูกผู้มีอิทธิพลพอตัวอยู่แล้วยังไม่กล้าเสี่ยงกับวิชญ์เลย ขออยู่ฝั่งเดียวแบบนี้ดีกว่าจะเป็นศัตรูกับหนุ่มรุ่นน้อง

วิชญ์ยิ้มก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ สายตาของเขาก็ดูอ่านยากเฉกเช่นเดิมรู้แค่ว่ากำลังสนุกกับเรื่องที่คิดในสมองตอนนี้พอควรเชียวล่ะ

ช่วงสายของวันรุ่งขึ้นคล้อยหลังจากที่เพียงใจออกไปทำงานครู่ใหญ่แล้ว อรสาจึงลุกขึ้นแต่งหน้าแต่งตัวสวยสดในแบบของเธอ แล้วตรงไปจุดหมายที่ไม่มีใครรู้ว่าเธอชอบมันมาตลอด การเสี่ยงโชคก็เป็นสิ่งหนึ่งที่เจ้าตัวหลงใหล เวลาได้มันทำให้รู้สึกว่าตัวเองรวย มีอำนาจ อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ไม่นับตอนที่เธอเสียหมดตัวนั่นนะ อรสาเบ้ปากเมื่อคิดคำนวณในหัวก็พบว่าอัตราส่วนได้เสียนั้น ได้มีไม่เท่าไรแต่มันน่าจดจำกว่าตอนเสียมากเอาการนัก

คาสิโนในตึกแถวห้าคูหาถูกสร้างอย่างเร้นลับมิดชิดและจำลองแบบกาสิโนชื่อดังของเมืองนอกมาชนิดที่เรียกได้ว่าแทบไม่ผิดเพี้ยนเลยอรสาเดินตัวปลิว ถือกระเป๋าเข้าไปก็มีคนของบ่อนเข้ามารับหล่อนในทันที

“วันนี้เท่าไรดีครับ” หนุ่มรุ่นลูกค้อมตัวถามอย่างเอาใจ

“แสนเดียวก่อน” ว่าจบเดินเชิดไปนั่งยังโต๊ะวีไอพีที่คุ้นหน้ากันดีกับคนในโต๊ะ จากใบหน้าสดใสเมื่อตอนย่างเท้าเข้ามาไม่นานก็หมองลงเรื่อย… เพราะวันนี้อรสาเสียจนหมดตัวอีกแล้ว

วิชญ์บิดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะปิดภาพเคลื่อนไหวในจอมือถือที่ชีวินส่งมาให้ดูลง อรสาติดพนันหนำซ้ำยังจอเครดิตเพิ่มอีก ชายหนุ่มหรี่ตาคมเข้มมองไปยังร่างเล็กของอีกคนที่เขาคิดจะจัดการด้วย

อีกไม่นานหรอก ได้กระเจิงกันไปหมดแน่

เพียงใจส่งสรุปผลการประชุมที่กว่าจะเสร็จสิ้นก็ล่วงบ่ายสองเข้าไปแล้ว มื้อกลางวันยังไม่ทันตกถึงท้อง แต่ต้องรีบจัดชุดให้เขาสำหรับงานเปิดตัวรีสอร์ทชื่อดังที่เป็นของลูกชายสส.ในจังหวัดที่จะไปร่วมในคืนนี้

ปกติงานกลางคืนวิชญ์จะไปกับเคน คนสนิทของเขา แต่คราวนี้เธอกลับได้ยินเขาเรียกหา

“เพียงใจ…เตรียมชุดของคุณด้วย”

“คะ?”

“เคนติดธุระ คุณไปแทนเคน”เขาสั่งไว้เพียงแค่นั้นและหญิงสาวก็ไม่มีสิทธิ์ถามเขา ได้แต่รับคำสั่งแบบทุกที