5

“เคนติดธุระ คุณไปแทนเคน”เขาสั่งไว้เพียงแค่นั้นและหญิงสาวก็ไม่มีสิทธิ์ถามเขา ได้แต่รับคำสั่งแบบทุกที

งานเลี้ยงเปิดตัวรีสอร์ทถูกจัดขึ้นภายในรีสอร์ทที่เปิดตัวนี่เอง บรรยากาศดีทีเดียวเพราะอยู่ติดกับเทือกเขามีน้ำตกสวยงามอยู่ติดกับตัวรีสอร์ท ทั้งยังมีลำธารไหลผ่านผ่ากลางอีกด้วย

ชีวินคือเจ้าของรีสอร์ทแห่งนี้เขาเป็นเพื่อนรุ่นพี่กับวิชญ์ สมัยเรียนมัธยมในโรงเรียนชายล้วนชื่อดังของประเทศ

“ยินดีด้วยครับพี่กับรีสอร์ตใหม่ ขอให้กิจการไปได้ด้วยดีครับ” วิชญ์มอบม้าสลักจากไม้เนื้อดีที่สั่งทำพิเศษส่งให้พร้อมอวยพรอีกฝ่ายตามธรรมเนียม

ชีวินทิ้งแขกคนอื่นทันทีเพื่อมาต้อนรับเพื่อนรุ่นน้องอย่างวิชญ์

ใบหน้าขาวจัดยิ้มร่าอย่างยินดีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมางานของตน เพราะน้อยนักที่วิชญ์จะปรากฏตัวไปที่ไหน หากไม่สนิทกันจริงจัง “ขอบใจมากวิชญ์” ชีวินตอบรับด้วยสีหน้าดีใจ

วิชญ์ส่งสัญญาณบอกด้วยสายตา ชีวินจึงมองตามแล้วออกปากทักคนที่ตามมาด้วย “สวัสดีครับคุณเพียงใจ ขอบคุณมากนะครับที่ให้เกียรติมางานเปิดตัวรีสอร์ทของผม”

เพียงใจยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อมไม่ให้มากจนเกินไปหรือน้อยจนดูแข็ง ชีวินมองด้วยสายตาแสดงความถูกอกถูกใจเป็นอย่างยิ่ง วิชญ์เองก็ใช่จะไม่รู้ความคิดของชีวิน

เขาแทบจะจับแม่นี่ใส่พานให้ชีวินเสียตอนนี้เลย แต่เพียงใจไม่ได้ ‘ง่าย’ แบบท่าทางที่พยายามแสดงออกมา เธออาจทำงานด้วยง่ายๆ แต่ไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆ ข้อนี้วิชญ์รู้ดี เขาจึงต้องหยิบยืมมือคนอื่นมาทำงานแบบนี้แทน และลงตัวพอดีที่ชีวินอยากเคลมเพียงใจ

“พี่ต้องขอบวิชญ์มากนะที่เป็นเจ้านายใจดีพาคุณเพียงใจออกงานด้วยแบบนี้ ยิ่งใส่ชุดแบบนี้ก็ยิ่งดูว่า...สวย น่าค้นหา”

เพียงใจได้ยินอย่างนั้นก็หน้าตึงขึ้นหน่อยๆ บอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร ชั่วขณะที่ความรู้สึกฉุนโกรธแฝงด้วยความเกลียดเล็กๆพุ่งไปที่วิชญ์ แล้วพยายามเก็บงำความคิดความรู้สึกของตนเองเอาไว้ เธอเคยพบกับชีวินมาก่อนหน้าที่จะเจอกันครั้งนี้ราวๆสี่ถึงห้าครั้ง และรู้สึกได้ถึงแววตาของอีกฝ่ายยามที่มองสบมา บอกได้อย่างเดียวด้วยสัญชาตญาณว่าไม่ปลอดภัย มีความหื่นหิวกระหายแฝงมาในสายตาตี่ๆคู่นั้น หากไม่เปิดโอกาส ไม่มีโอกาส จะไม่มีใครเข้าถึงตัวเธอได้แน่นอน เพียงใจบอกตัวเองแบบนี้เสมอ

“วิชญ์ มางานด้วยหรือคะ”

เสียงหวานๆจากหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสเปิดไหล่สีดำอวดเนื้อนวลเนียนขาวสะอาดตาให้บรรดาเหล่าเพศชายได้น้ำลายหก เจ้าของชื่อเองก็มองคนทักตาหวานวาววับเช่นกัน

“กลับมาเมื่อไรครับ”

“เมื่อคืนนี้เองค่ะ” หญิงสาวสวยจัดคนนั้นเข้ามากอดวิชญ์แล้วหอมแก้มซ้ายขวา กระซิบอะไรกันข้างหูแล้วยิ้มหัวเราะร่าราวกับคนรู้ใจ นั่นทำให้เพียงใจรู้สึกเหมือนว่าตนเองอยู่ผิดที่ผิดทางขึ้นมาในทันที

“ผมฝากเพียงใจไว้ด้วยนะครับพี่ ขอแวะไปสวัสดีคุณลุงอเนกสักครู่”

แล้วโอกาสก็ถูกเปิดออกจากวิชญ์ เจ้านายของเธอ เขาบอกชีวินแต่ไม่ได้สนใจความต้องการของเธอเลยว่าอยากยืนอยู่ตรงนี้กับชีวินหรือไม่ ก่อนจะเดินควงไปกับหญิงสาวสวยจัดคนนั้น

“ดื่มอะไรดีครับ ผมจัดการให้” ชีวินพยายามต้อนรับอย่างดีเพียงใจทำเพียงยิ้มรับอย่างรักษามารยาทอย่างที่สุดไว้เท่านั้น

คล้อยหลังมาแล้ว วิชญ์เองต้องอยู่คุยกับผู้หลักผู้ใหญ่ในงานอยู่นาน ชั่วขณะที่นึกไปถึงสายตาที่เขาทำเมินไม่มองสบด้วย เหมือนเอาสัตว์เลี้ยงไปปล่อยไว้และจะไม่ไปรับกลับมาอีก ใจที่เคยคิดว่าคงสะใจ หากชีวินจัดการเพียงใจได้จริง กลับนึกอยากปลีกตัวออกไปดูเสียหน่อยแต่ก็ยากเหลือเกิน ร่วมชั่วโมงกว่าที่วิชญ์จะร่ำลามาได้ เขาเดินกลับไปยังจุดเดิมสายตาสอดส่ายหาชีวินและร่างเล็กๆของอีกคนปฏิเสธว่าตนเองไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องเจอคนทั้งคู่แต่อดรู้สึกแปลกๆไม่ได้เมื่อไม่พบทั้งสองคนนั้นจริงๆ

“พี่วินไปไหน” เขาถามเอากับการ์ดที่ยืนตั้งรับแถวนั้น

“ไม่ทราบฮะคุณวิชญ์ อ้อ... แต่เห็นพาคุณผู้หญิงที่มาด้วยกันกับคุณวิชญ์เข้าไปดูห้องพักตัวอย่างที่ด้านในแล้วฮะ”

เพียงใจนึกขอบคุณอิทธิที่มางานเปิดรีสอร์ทในคืนนี้ด้วย เธอปลีกตัวมาจากชีวินเมื่อเขาถูกสื่อท้องถิ่นขอสัมภาษณ์พอดี ท่าทางของเขาดูหัวเสียไม่น้อยที่เธอปลีกตัวออกมาได้

เธอยืนส่งจนรถของอิทธิเคลื่อนตัวผ่านไปจึงเดินเข้าบ้านหลังจากนั้น

อรสาคงหลับไปแล้วน่าแปลกที่วันนี้นอนแต่หัววัน กลับเข้าห้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสบายตัวแล้วแต่ไม่สบายใจเลยสักนิด จำได้ว่าตลอดทางกลับ อิทธิสบถเรื่องที่เห็นเธออยู่กับชีวินมาตลอดทาง

‘นี่เราไม่รู้ชื่อเสียของนายนั่นหรือยังไง’

‘ทำไมหรือคะ’

‘เอาเถอะ อย่าให้พี่พูดอะไรมาก แค่อย่าไปอยู่ใกล้มันก็พอ ไอ้บ้านั่นมันไม่ใช่คนดี แล้วนี่เรามากับใคร’ อิทธิบอกแบบนั้นและข้อนี้เธอพอรู้มาบ้าง ค่อยกระจ่างชัดในใจว่าเหตุใดวิชญ์ถึงได้กล้าทิ้งเธอไว้กับชีวิน บอกเสียงปลงๆ

‘คุณวิชญ์ค่ะ’

‘แล้วทำไมถึงอยู่กับไอ้บ้านั่นแค่สองคน นายเราไปไหน’

เป็นเขานั่นละที่จงใจทิ้งเธอไว้กับชีวิน วิชญ์กำลังจะทำอะไรของเขากันแน่

เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบใจที่เธอเข้ามาทำงานเหมือนเป็นเด็กเส้น เพราะคุณลุงอานนท์ฝาก เธอเองก็ไม่สบายใจเช่นกัน ก่อนหน้าเธอคิดว่าเขาคงแค่ไม่ชอบหน้าเธอเพียงเท่านั้น แต่เหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำเตือนเธอว่าจงระวังตัวเอาไว้ให้ดี วิชญ์ร้ายกาจและเหมือนเขาหาหนทางเล่นงานเธออยู่ตลอด ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งล่ะ

เช้าวันรุ่งขึ้น เพียงใจลุกอาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนชุดแบบทะมัดทะแมงออกบ้านได้ก็ตรงไปที่โรงพยาบาลที่คุณสำลีนอนพักรักษาตัวอยู่ เธอรู้ว่าวิชญ์มานอนเฝ้ามารดาของเขา และไม่คิดจะไปเยี่ยมโดยมีเขาอยู่ด้วย โชคดีที่เธอเห็นหลังเขาไวไวเดินออกจากตัวของโรงพยาบาลในตอนที่แวะซื้อของเยี่ยมที่ร้านสะดวกซื้อด้านหน้าแถบนั้นพอดี รอจนวิชญ์ออกไปแล้วถึงแอบเข้าไปเยี่ยมคนที่นอนป่วยอยู่

ร่างผอมบอบบางนอนนิ่งๆบนเตียงมีผ้าห่มผืนหนาสีสะอาดตาห่มคลุมให้ถึงกลางหน้าอก

“หนูมาเยี่ยมคุณท่านค่ะ” บอกเมื่อเห็นหญิงวัยกลางคนที่พอจำได้ว่าเป็นคนใกล้ชิดของท่านเปิดประตูเข้ามาพร้อมเหยือกใสใส่น้ำ

“หลับจ้ะ สักครึ่งชั่วโมงได้แล้ว” อีกฝ่ายบอกเสียงเบาเดินไปวางของที่โต๊ะใกล้ๆทางออกสู่ระเบียงด้านนอก

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่อยากมาเยี่ยมเยียนท่านเท่านั้น หนูลานะคะ” ยกมือไหว้เตรียมจะไป แต่อีกฝ่ายก็เรียก

“เดี๋ยวหนู”

“คะ”

“หนูเป็นเลขาคุณวิชญ์...ใช่ไหม”

เพียงใจพยักหน้าพร้อมตอบรับ “ค่ะ”

“คุณท่านตื่น ฉันจะเรียนท่านให้”

“ไม่เป็นไรค่ะไม่ต้อง ไว้โอกาสหน้าหนูจะแวะมาอีกนะคะ”