บทที่ 7

“อ้าวหลับสะแล้ว” น้องดาวผู้เจอแอร์ในรถเป็นไม่ได้ ต้องหลับสู้แอร์ตลอด

“ดูน้องดาวจะชอบพี่ป๊อปนะครับ” เวหามองผ่านกระจกมาคุยกับอริยา ซึ่งเขาก็สนิทสนมกับอริยาระดับหนึ่ง เพราะเวหากับประดับเดือนคบกันมาเกือบสามปีแล้ว

“ฟ้าแล้วพ่อไปไหน” ประดับเดือนเอ่ยถามเวหา

“พ่อไปปั่นจักรยานที่ลาว”       

“โห ไปปั่นจักรยานถึงลาวเลยเหรอ” ประดับเดือนตกใจ ว่าผู้ใหญ่อายุเกือบหกสิบอย่างพิภพ จะแข็งแรงถึงกับไปปั่นจักรยานที่ลาวเลยเหรอ

“เดี๋ยวพ่อกลับมา ก่อนวันที่เราจะกลับกรุงเทพฯ” เวหากลับบ้านรอบนี้ เพราะต้องการพาประดับเดือน มาเปิดตัวกับพ่อของเขา เพื่อให้เธอมั่นใจ ว่าเขาจริงจังกับความสัมพันธ์นี้แค่ไหน

อริยามองทั้งสองคนแล้ว ก็ดีใจกับเพื่อน ประดับเดือนโชคดีในเรื่องความรัก ผิดกับเธอที่ไม่เคยโชคดีเรื่องความรักสักครั้ง ทั้งที่เธอเลือกแล้วเลือกอีกสุดท้ายก็เจอแต่คนหลายใจคนมีเจ้าของ

“นี่น้องใช่ไหมที่คุยกับผัวพี่”

“พี่พิทหมายความว่ายังไงคะ”อริยาหันไปถามพิทยาชายหนุ่มรุ่นพี่ที่ฝึกงาน

นักศึกษาฝึกงานกับรุ่นพี่ในที่ทำงาน ก็เขาบอกว่าเขาไม่มีแฟนแล้ววันนี้ก็พาเธอมานั่งกินไอศกรีมแล้วอยู่ ๆ ผู้หญิงคนนี้ก็โผล่มา

“จะหมายความว่าไง ก็หมายความว่านี่ผัวฉัน เป็นนักศึกษาก็ตั้งใจเรียนสิไม่ใช่แรดมาหาผัวชาวบ้านแบบนี้”

เพียะ เสียงฝ่ามือของผู้หญิงคนนั้นปะทะกับหน้าของอริยาอย่างจัง เธอล้มไปกองกับพื้น เพื่อนที่เพิ่งเดินไปเข้าห้องน้ำรีบวิ่งมาห้ามไว้

“เกิดอะไรขึ้น! นี่พี่เป็นใครมาตบเพื่อนฉัน” ประดับเดือนซึ่งอยู่คนละคณะฯ แต่เธอนัดกับอริยาที่นี่ เพราะเธอไม่อยากให้อริยาออกมากับผู้ชายสองต่อสอง แล้วนี่อะไรแค่เธอเดินไปเข้าห้องน้ำกลับออกมา มีคนมาทำร้ายอริยาแล้ว ส่วนไอ้พิทยาก็รีบเดินออกไปเมื่อมีคนเริ่มมุง

“ข้อหาทำร้ายร่างกายไม่ง่ายนะเจ้”

“ใครเป็นเจ้แก” เสียงด่าของผู้หญิงคนนั้น ทำให้คนทั้งห้างหันมามองอริยากับประดับเดือน เหมือนเธอสองคนเป็นคนผิดทั้งที่โดนผู้หญิงคนนั้นทำร้าย

โชคดีที่วันเกิดเหตุเป็นวันฝึกงานวันสุดท้าย อริยาเลยไม่ต้องเจอหน้าไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นอีก  

“แม่” เสียงละเมอของน้องดาวทำให้อริยาตื่นจากความนึกคิดในอดีต อริยาก้มมองเด็กน้อยที่นอนซบอยู่บนตักของเธอ

“น้องดาว” อริยาเรียกชื่อน้องดาวเบา ๆ เมื่อเห็นหน้าของเด็กน้อยเริ่มบิดเบี้ยว เหมือนจะร้องไห้

“พี่ป๊อป ฮือ ๆ ” อยู่ ๆ เด็กหญิงตัวน้อยก็ร้องไห้ กอดอริยาแน่น

“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” อริยาลูบหลังเด็กหญิง เห็นน้องดาวร้องไห้แล้ว เธอรู้สึกสงสารจับใจ

“ฟ้า น้องดาวร้องหาแม่”

“เออ...เดี๋ยวนะครับ” เวหาเลี้ยวรถเข้าจอด ใต้ศูนย์การค้าแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงราย ชายหนุ่มเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งน้องดาวนั่ง

“น้องดาวมาหาพี่เร็วครับ” น้องดาวกอดคอเวหาแน่น

“พี่ฟ้า แม่น้องดาวไปไหนคะ”

“แม่น้องดาวไปสวรรค์แล้วลูกเหมือนกับแม่พี่ฟ้าไงครับ”

“พี่ฟ้า..น้องดาวอยากมีแม่ แม่ใหม่ก็ได้ ได้ไหมคะ” เวหาครุ่นคิดถึง เหตุการณ์ในอดีตหลังจากแม่ของน้องดาวจากไปเมื่อเกือบหกปีก่อน เธอก็ไม่เคยติดต่อมาอีกเลย ส่วนพ่อของพวกเขาก็ไม่มีผู้หญิงคนใหม่อีกเลย

“ไว้น้องดาวถามคุณพ่อดีไหมครับ หรือว่าลองคุยกับพ่อเมฆดู ดีไหมครับ” น้องดาวจะติดเมฆามาก และเธอจะเรียกเขาว่าพ่อเมฆถ้าจะอ้อนเอาอะไร

“พ่อเมฆ จะหาแม่ให้น้องดาวได้เหรอคะ”

“พี่ฟ้าว่า น้องดาวต้องคุยกับพ่อเมฆดูครับ”

น้องดาวครุ่นคิด ถ้าให้พ่อภพมีแม่ให้ไม่รู้จะได้ตอนไหน ดูแล้วพ่อภพไปเที่ยวบ่อยมาก ถ้าให้พี่เมฆหรือพ่อเมฆหาแฟนน่าจะง่ายกว่า

“แม่น้องดาว เขาไปไหน” สองสาวที่นั่งอยู่ในรถกันสองคน ทำให้อริยากล้าถามประดับเดือน

“เห็นฟ้าบอกว่า หนีไปตั้งแต่คลอดน้องดาวได้เดือนกว่า ๆ แล้วนะ”

“เดือนกว่า ๆ ” อริยารู้สึกขมในอกขึ้นมาทันที เธอโตมาในครอบครัวที่พ่อแม่พร้อมหน้า ถึงฐานะทางบ้านจะไม่ได้ดีมากมายแต่พ่อกับแม่ก็เลี้ยงเธอมาอย่างเจ้าหญิง ได้เรียนในสิ่งที่อยากเรียน ได้กินอะไรที่อยากกิน มีเงินทองให้ใช้ไม่ขาดมือ ถึงจะไม่มากมายเป็นแสนเป็นล้าน แต่ก็มากพอให้เธออยู่อย่างไม่ลำบาก

“แล้วใครเลี้ยงน้องดาวมา” อริยาถามด้วยความสงสัย ใครจะเลี้ยงเด็กอ่อนขนาดนั้นจนโตมาถึงทุกวันนี้ได้

“ก็พี่เมฆของแกนั่นแหละ เลี้ยงยิ่งกว่าพ่อจริง ๆ อีกนะ” ประดับเดือนพูด พร้อมทั้งยิ้มร้ายให้อริยา