บทที่ 8

“บ้า ...ของฉันที่ไหน” อริยาปฏิเสธด้วยท่าทางเขินอาย

“โอ๊ย..คนบางคนกำลังหน้าแดง” ประดับเดือนแซวเพื่อน ซึ่งตอนนี้กำลังหน้าแดงเพราะความอาย อริยายังขี้อายเหมือนสาววัยรุ่นทั้ง ๆ ที่ตัวเองอายุปาเข้าไปยี่สิบเจ็ดปีแล้ว

“ไปกันเถอะสาว ๆ ” เวหาเดินมาเปิดประตู ส่วนแขนอีกข้างก็ยังอุ้มน้องดาวอยู่ในอ้อมแขน

“ไปกันป๊อป แกมีอะไรอยากกินเป็นพิเศษไหม จะได้ซื้อไปย่างกินคืนนี้”

“อะไรก็ได้ ฉันกินได้หมดทุกอย่างแกก็รู้” อริยาเป็นคนไม่เลือกกินเธอกินได้หมด หมู หมา กา ไก่ กบ เขียดหรือแม้แต่หนูนา หอยขม ตะขบ เธอก็กินได้

“อึ่งอ่างกินไหม” ประดับเดือนยิ้มหวานให้เพื่อนอย่างผู้ชนะ

“อันนั้นยกเว้น เก็บไว้ให้แกกินแล้วกัน” อึ่งอ่างเป็นอย่างเดียวที่เธอยังไม่กล้ากิน 

“เออ ๆ ไม่ซื้อไปหรอก ถึงจะอยากกิน แต่อึ่งอ่างคงไม่มีขายในห้างหรอกแก” ประดับเดือนยังแซวไม่เลิก

อริยาส่ายหน้าให้กับความกวนของเพื่อน

“ไป ๆ พูดมาก ผัวแกรอแล้ว” น้องดาวยืนจูงมือกับเวหา เมื่ออริยาเดินไปถึง เด็กหญิงก็เปลี่ยนมาจับมืออริยาแทนเวหา เวหาก็เปลี่ยนไปจับมือประดับเดือน

“พ่อเมฆ!” เสียงของน้องดาวเรียกเมฆาด้วยความดีใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มยืนรอคิวซื้อชาไข่มุก เด็กหญิงตัวน้อยรู้ว่าเมฆาคงต่อคิวซื้อให้เธอ เพราะเธอชอบกินร้านนี้มาก  

“ทำไมมาช้าจัง” เมฆาถามขึ้น เขาออกจากบ้านมาก่อนเพราะมีธุระต้องมาทำในตัวจังหวัด เลยล่วงหน้ามาก่อน

 “พอดีน้องดาวร้องไห้ เลยมัวแต่ปลอบกันอยู่” เวหาบอกกับพี่ชาย สายตาเข้มของเมฆาจะอ่อนละมุนขึ้นทันที ที่มองน้องสาว เขาอุ้มน้องดาวไว้ในอ้อมกอด ในขณะที่มือของน้องดาวยังจับมือของอริยา

อริยาหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อมือของเธออยู่ไม่ห่างจากแขนของเขา

“น้องดาวปล่อยพี่ก่อนค่ะ”

“ไม่เอาน้องดาวอยากจับมือพี่ป๊อป” เด็กหญิงงอแงไม่ยอมปล่อยมืออริยา

“งั้นลงไปเดินดีกว่าค่ะ” เมฆาให้น้องดาวเดิน โดยเขาจับมือน้องดาวข้างหนึ่ง ส่วนอริยาจับมือน้องดาวอีกข้างหนึ่ง

‘พ่อ...แม่...ลูก..ชัด ๆ ’ อริยาได้แต่กรีดร้องในใจกับบรรยากาศสุดแสนจะเป็นใจ

“ชาไข่มุกครับ น้องดาว พี่ป๊อป” เวหายื่นชาไข่มุกให้น้องดาวกับอริยา เวหากระซิบข้างหูของน้องดาวเบา ๆ ที่ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“พี่เมฆขา วันนี้น้องดาวเรียกพี่เมฆว่าพ่อนะคะ”

เมฆามองหน้าน้องสาวตัวเล็ก พร้อมทั้งลูบผมนุ่มสลวยของเธอ สายตาที่เขามองน้องดาวนั้นแสนจะอบอุ่น เมื่อเมฆาหอมหน้าผากของน้องดาว ด้วยริมฝีปากสีแดงสดของเขาและตอบรับเสียงนุ่ม

“ได้สิครับลูก น้องดาวลูกพ่อ” เขาเงยหน้าขึ้นมามองอริยา ที่ยืนข้างหลังน้องดาว ใจของอริยาสั่นอย่างรุนแรง ในตำแหน่งนี้ เขาหล่อมาก มุมเงยก็ยังหล่อ

หล่อจนเธอคิดว่า เธอแสบจมูก เหมือนมีน้ำไหลออกมาจากจมูก เดี๋ยวนะ …เขาหล่อ

เขาหล่อมาก หล่อจนเลือดกำเดาเธอไหล

อริยายกมือขึ้นปาดจมูก ..เลือด...เลือด..เลือดกำเดาเธอไหลจริง ๆ บ้าจริง

“อุ๊ย..” ผ้าเช็ดหน้าของเขาปิดจมูกเธอไว้

“ฟ้า ฟ้า”

“ครับ” เวหาตกใจ กับเสียงร้องดังโหวกเหวกของพี่ชาย

“คุณป๊อปเลือดกำเดาไหล เดี๋ยวฉันพาไปหาหมอก่อน แกดูน้องดาวที”

ทุกคนต่างอยู่ในอาการตกใจ โดยเฉพาะอริยาที่ตอนนี้อายมากกว่าใคร เพราะเขาอุ้มเธอแล้วก็รีบเดินไปที่ลิฟต์ทันที เกิดความสับสนวุ่นวายจนกระทั่งอริยามานั่งอยู่บนรถพร้อมเขา

“เออ คุณเมฆคือป๊อปหายแล้วนะคะ เลือดไม่ไหลแล้ว”

“แต่ก็ควรให้หมอตรวจหน่อย”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่เลือดกำเดาไหล” อริยาแก้ตัวเพราะเธอเป็นโรคไม่ถูกกับหมอเป็นที่สุด แค่เลือดกำเดาไหลคงเพราะเมื่อวานที่เมาหนักไปหน่อยอีกอย่าง ก็เพราะเขานั่นแหละที่ทำให้เธอเป็นอย่างนี้

“ไปตรวจหน่อยดีกว่าไหน ๆ ก็ออกมาแล้ว” เมฆาคะยั้นคะยอเพราะรู้สึกไม่สบายใจถ้าไม่ถึงมือหมอ

“ก็ได้ค่ะ”

อริยาเองก็ไม่อยากเป็นผู้หญิงเรื่องมาก ไหน ๆ ก็ไหน ๆ จะได้อยู่กับเขาสองต่อสองแล้วแค่นี้ก็ถือว่าสวรรค์เข้าข้างเธอสุด ๆ

“คุณเป็นแบบนี้บ่อยเหรอครับ” เขาถาม ในขณะที่ตายังมองถนน เพื่อขับรถไปโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งของจังหวัดเชียงราย ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากห้างใหญ่ของจังหวัดเชียงราย

ทั้งสองเดินเข้ามาในโรงพยาบาล พนักงานของโรงพยาบาลก็รีบเข้ามาทักทายพร้อมทั้งสอบถามว่าต้องการมารักษาด้านไหน

“ขอบัตรประชาชนด้วย”

“คะ” อริยาตกใจที่เขาอยู่ ๆ มาขอบัตรประชาชน

“ก็เจ้าหน้าที่เขาจะได้เช็กประวัติ”

“อ๋อ..ค่ะ” อริยารีบล้วงบัตรประชาชนในกระเป๋าถือของเธอออกมา