บทที่ 9

“นั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวผมไปติดต่อเจ้าหน้าที่ก่อน” เธอมองแผ่นหลังของเขา เมฆาเดินไปติดต่อเจ้าหน้าที่อย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่นานเจ้าหน้าที่ก็เข็นรถของเธอไปยังห้องตรวจ

“คุณอริยาเชิญค่ะ” เสียงพยาบาลเรียกเธอเข้าพบคุณหมอ

“ญาติเข้าไปได้นะคะ” พยาบาลคนเดิมหันไปบอกคนที่นั่งข้างอริยาเหมือนจะสิงเธออยู่แล้ว เธอกำลังจะอ้าปากบอกพยาบาลว่าเขาไม่ใช่ญาติ

แต่คนที่เธอจะบอกว่าไม่ใช่ญาติ ก็ลุกขึ้นพยุงเธอเดินเข้าห้องตรวจอย่างไม่ถามความคิดเห็นจากเธอเลย

“เชิญนั่งก่อนค่ะ” คุณหมอสาวมองมาทางทั้งสองคน หลังจากทั้งคู่นั่งลง

“คุณอริยา นะคะ”

“ค่ะ”

“วันนี้อาการเป็นอย่างไรคะ”

“คือ..มีเลือดกำเดาไหลค่ะ”

“อ๋อ งั้นขอหมอดูหน่อยนะคะ” อริยาเงยหน้าให้หมอส่องไฟฉายดูในโพรงจมูก

“เส้นเลือดในโพรงจมูกแตกน่ะค่ะ มีหลายสาเหตุด้วยกัน”

“ผมอยากตรวจสุขภาพเธอโดยละเอียดนะครับ เราไม่รู้หรอกว่า อาการนี้มาจากอะไร ผมว่าตรวจละเอียดทั้งหมดก็ดี”

“เออ ..เดี๋ยวคุณเมฆ” อริยาต้องรีบจับแขนเขาห้ามไว้ ถ้าเป็นเขาตรวจทุกอย่างก็คงโอเค แต่สำหรับเธอมันไม่ฟุ่มเฟือยไปเหรอตรวจทุกอย่างคงไม่ต่ำกว่าหมื่นแน่

เขาหันมามองหน้าเธออย่างไม่เข้าใจ

“เดี๋ยวฉันขอคุยกับคุณหมอ ตามลำพังได้ไหม”

เมฆาหันไปมองหน้าเธอสักครู่ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องตรวจ อริยาคุยกับคุณหมอสักพัก หมอวิเคราะห์ว่าเธอน่าจะพักผ่อนน้อย ทำให้ร่างกายไม่แข็งแรง

เมื่อออกจากห้องตรวจ เธอมองหาผู้ชายที่พาเธอมาโรงพยาบาล แต่ก็มองไม่เห็นหรือเขาจะหนีกลับบ้านไป แล้วคิดแบบนั้นแล้วก็อดน้อยใจไม่ได้

“มาด้วยกันก็ควรกลับด้วยกันสิ” เธอก้มดูบัตรคิวจ่ายเงินในมือแล้วก็บ่นไปอย่างน้อยใจ

แก้วชาร้อนยื่นมาตรงหน้าเธอ อริยาเงยหน้า มองเจ้าของมือที่ถือแก้วชาแล้วก็ยิ้มอย่างลืมตัว

“ชาร้อน ๆ จะได้หลับสบาย”

“เออ ขอบคุณค่ะ”

พนักงานเรียกคิวของเธอให้ไปจ่ายเงินและรับยา เขาดึงบัตรคิวในมือแล้วเดินไปทางช่องจ่ายเงินทันที

เพียงไม่นานเขาก็กลับมา พร้อมยากับบัตรนัดดูอาการอาทิตย์หน้า

“เท่าไหร่คะ” อริยาเอ่ยถาม กำลังจะหาเงินในกระเป๋าจ่ายให้เขา

เขายื่นใบเสร็จให้เธอดู

“เออ ขอหมายเลขบัญชีได้ไหมคะ ฉันไม่มีเงินสด” พูดแล้วก็หน้าแดง เงินแค่พันกว่าบาทเธอไม่ได้พกเลย เพราะอยู่บ้านก็แทบไม่ได้ใช้เงิน

“ค่อยให้ก็ได้ ผมไม่อยากให้หมายเลขบัญชีกับใคร”

“อ๋อค่ะ”

อริยาบ่นกับตัวเองในใจ คงเพราะเขาถือตัวน่าดู แค่ขอหมายเลขบัญชีทำไมต้องเล่นตัวด้วย

บทที่ 5  ไม่ใช่สเปกไง

อริยาโทรหาประดับเดือน จึงรู้ว่าทั้งสามคนกลับไปที่ไร่แล้ว อริยามองเขาอย่างช่างใจแต่ก็ไม่กล้าพูด

“มีอะไร” เมฆาเห็นอริยามองเขาอยู่หลายครั้งเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่พูด

“แวะซื้อของแป๊บได้ไหมคะ คือฉันไม่ได้เตรียมชุดมานอนที่ไร่เลยน่ะค่ะ”

“บ้านคุณอยู่ใกล้ ๆ ให้ผมพาไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านไหม”

“ไม่ ๆ..ไม่ค่ะ” ใครจะกล้าพาเขาไป ถ้าพ่อแม่รู้ว่าหอบเสื้อหอบผ้า ไปนอนบ้านผู้ชายก็ผิดผีพอดี

“โอเคตามนั้น” เขาเลี้ยวรถเข้าห้างใหญ่อีกครั้ง

“คุณรออยู่ในรถก็ได้ เดี๋ยวฉันไปซื้อของแป๊บเดียว” อริยาหันไปบอกเขาเพราะเธอตั้งใจจะไปซื้อของใช้และกดเงินด้วย

“ผมขี้เกียจรอในรถ” สุดท้ายเธอก็ต้องเดินมาซื้อของกับเขาจนได้ อริยาซื้อของใช้ไม่กี่อย่างส่วนเสื้อผ้าเธอก็เลือกซื้อเสื้อยืดตัวไม่กี่ร้อยพร้อมทั้งกางเกงขาสั้น

“คุณ..” อริยาเงยหน้ามองเขา ตอนที่เขาหยิบเสื้อผ้าเขามาวางบนเสื้อผ้าเธอ ตอนที่เธอกำลังจะจ่ายเงิน

“จ่ายให้หน่อย แทนค่ายา” เสียงพ่อเลี้ยงคนหล่อบอกเธอ

“ค่ะ” เดี๋ยวนะทำไมเสื้อเขาสีแบบเดียวกับเธอเลย บังเอิญมั้งเสื้อสีขาวใคร ๆ เขาก็ชอบใส่กัน พอพนักงานคิดเงินอริยาก็ล้วงถุงผ้าในกระเป๋าเธอยื่นให้พนักงานเพื่อใส่ของ

พอพนักงานยื่นถุงผ้าให้ เขาเอาไปถือเสียเอง อริยามองการกระทำเขาแล้ว อดหน้าแดงไม่ได้...คนอะไรน่ารัก

“หิวข้าว กินข้าวก่อนไหมค่อยกลับ” เมฆาหันมาถามอริยา เขาวุ่นวายกับเรื่องพาเธอไปหาหมอ ทั้งสองเลยยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงกันด้วยซ้ำ

“คุณอยากกินอะไร เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง” อริยาแหงนหน้ามองเขาเวลาคุยกัน คอเธอแทบตั้งตรง ทำไมสูงขนาดนี้

“ที่นี่ โอมากาเสะมีไหมนะ” อริยาตาโตทันที โอมากาเสะเนี่ยนะ ราคาโคตรแรง ตกคนละสามสี่พันถึงหมื่นก็มีนะ นักเขียนจน ๆ อย่างเธอขนหน้าแข้งคงร่วงหมด ไม่น่าบอกว่าจะเลี้ยงเลย