ฉันรักนาย

คีรินไม่ได้ตอบกลับด้วยคำพูดในทันที เขาเลือกที่จะใช้การกระทำแทนความรู้สึก มือหนาที่เคยดุดันและแข็งกร้าว เปลี่ยนเป็นลูบไล้ไปตามโครงหน้าและเส้นผมของภาคินอย่างทะนุถนอมที่สุดเท่าที่ผู้ชายอย่างเขาจะทำได้ เขาโน้มใบหน้าลงไป จุมพิตที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน ราวกับจะประทับตราความรักนี้ไว้ในจิตวิญญาณ

"ฉันก็รักนาย รักจนแทบบ้าอยู่แล้ว คิน"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้นิ่งสุขุมเหมือนตอนอยู่ที่ทำงาน แต่มันกลับสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนเร้น คีรินจูบซับหยาดเหงื่อที่ข้างขมับของคนรัก ก่อนจะขยับกายล้มตัวลงนอนเคียงข้าง แล้วรวบตัวภาคินเข้ามาไว้ในอ้อมกอดที่แข็งแกร่งแต่ปลอดภัย เขาจูบที่ขมับของอีกฝ่ายซ้ำๆ พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยเพียงวินาทีเดียว คนตรงหน้าจะเลือนหายไปจากชีวิตของเขา

"ฉันรักนาย"

เขาพึมพำชิดใบหูของภาคินซ้ำๆ สายตาที่มองคนในอ้อมแขนนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและความคุ้มครองอย่างที่สุด ในวันที่เหนื่อยล้าและเปี่ยมไปด้วยรสรักนี้ คีรินค้นพบว่าอำนาจที่แท้จริงของเขา ไม่ใช่การสั่งการผู้คนมากมายในบริษัท แต่คือการได้เป็นผู้ครอบครองหัวใจของคน คนนี้เพียงคนเดียวเท่านั้นหลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาอันเร่าร้อนและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ถาโถม คีรินก็ได้จัดการดูแลร่างกายของทั้งคู่ให้สะอาดสะอ้าน แม้ว่าความอ่อนล้าจะยังคงตกค้างอยู่ในกล้ามเนื้อบ้าง แต่ความเป็นมืออาชีพก็ทำให้เขากลับมาสวมชุดสูทที่ดูภูมิฐานและน่าเกรงขามได้อีกครั้ง ภาคินเองก็ดูสดใสและผ่องใสขึ้นผิดกับสภาพเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ทั้งคู่กลับเข้ามานั่งประจำตำแหน่งในห้องทำงานใหญ่ โดยที่บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนปกติสุข หากแต่สายตาที่คีรินลอบมองภาคินเป็นระยะนั้น กลับยังคงทิ้งร่องรอยของความโหยหาไว้อย่างปิดไม่มิด

เวลาผ่านไปได้ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นเบาๆ อย่างเป็นจังหวะ คีรินละสายตาจากแฟ้มเอกสารสำคัญบนโต๊ะไม้ราคาแพง แล้วปรายตามองไปทางประตูด้วยท่าทางนิ่งสุขุมตามฉบับประธานบริหารผู้เด็ดขาด เขาขยับเนกไทให้เข้าที่เล็กน้อย ก่อนจะส่งสัญญาณทางสายตาให้เลขาส่วนตัวทราบว่าเขารับรู้แล้ว

"เข้ามา"

เลขาหน้าห้องเปิดประตูเข้ามา

“ท่านประธานคะ เลขานุการชั่วคราวที่คุณภาคินคัดเลือกมาถึงแล้วค่ะ” คีรินเงยหน้าขึ้นเป็นครั้งแรก

น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของคีรินเอ่ยออกไปเพียงสั้นๆ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ วางมือประสานกันบนโต๊ะอย่างสง่างาม สายตาคมกริบคู่เดิมจ้องมองไปยังบานประตูที่กำลังจะเปิดออก ขณะที่ภาคินซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลนักก็ขยับตัวจัดแจงเอกสารตรงหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าในใจของทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า การกลับเข้าสู่โหมดการทำงานในวันนี้ มันมีกลิ่นอายของความสุขที่ทั้งคู่พึ่งมอบให้แก่กันและกัน

คีรินเหลือบมองภาคินครู่หนึ่ง มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยราวกับจะสื่อสารบางอย่างที่รู้กันเพียงสองคน ก่อนจะหันกลับไปสนใจผู้มาเยือนที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานของเขา คีรินละสายตาจากกองเอกสารบนโต๊ะอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววความปรารถนาอันเร่าร้อนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้กลับคืนสู่ความเย็นชาและนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น เขาจ้องมองหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสายตาที่อ่านยาก มันไม่ใช่สายตาที่ดูถูก แต่เป็นสายตาของผู้ทรงอำนาจที่กำลังประเมินคุณภาพของทรัพยากรใหม่ที่กำลังจะเข้ามาอยู่ในอาณาจักรของเขา

หญิงสาวในชุดกระโปรงสีครีมก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสุภาพ เรียบร้อย และสงบนิ่งผมยาวสลวยถูกมัดรวบไว้หลวม ๆ ดวงตากลมใสสะท้อนความประหม่าเล็กน้อย แต่ยังคงมีประกายมั่นใจอยู่ในนั้น

เธอยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อพิมพ์ดาว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

เพียงเสี้ยววินาทีนั้น ห้องทั้งห้องเหมือนเงียบลง คีรินมองเธอนิ่งกว่าปกติ ส่วนภาคินเองก็รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้สวยบาดตา

แต่มีบางอย่างในรอยยิ้มและน้ำเสียงนุ่มนวลของเธอที่ทำให้ทั้งสองคนไม่อาจละสายตาได้

พยายามทำตัวโดดเด่นเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา คีรินภาพลักษณ์ของหญิงสาวตรงหน้าพิมพ์ดาวดูสะอาดสะอ้าน เรียบร้อย และดูมีความเป็นมืออาชีพอย่างที่เขาคาดหวัง ชุดกระโปรงสีครีมที่ดูเรียบง่ายแต่ส่งเสริมบุคลิก และท่าทางการไหว้ที่อ่อนน้อมนั้น ทำให้เธอดูแตกต่างจากพนักงานทั่วไปที่มักจะมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเงียบงันครู่หนึ่ง จนบรรยากาศในห้องเริ่มมีความกดดันจางๆ แผ่ซ่านออกมา

"พิมพ์ดาว"

เขาพึมพำชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนิ่งสุขุม คีรินไม่ได้ยิ้มตอบ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีปฏิเสธ เขาเพียงแค่พยักหน้าให้น้อยๆ เป็นเชิงรับรู้ถึงการมาถึงของเธอ

"ภาคินบอกว่าเธอทำงานคล่องแคล่ว หวังว่าความสามารถของเธอจะตรงตามที่เขาแนะนำไว้นะ"

เขาเอ่ยพลางปรายตาไปทางภาคิน ซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลนัก สายตาของคีรินที่มองไปยังคนรักนั้นมีความหมายแฝงที่ลึกซึ้ง ราวกับจะบอกว่าเขาจะคอยดูว่า ของที่ภาคินเลือกมานั้นจะมีประสิทธิภาพแค่ไหน ก่อนที่เขาจะหันกลับมาสบตากับพิมพ์ดาวอีกครั้งด้วยแววตาที่จริงจัง

"นั่งลงสิ พิมพ์ดาว เริ่มทำความคุ้นเคยกับตารางงานของฉันและภาคินได้เลย ฉันต้องการคนที่ทำงานได้รวดเร็วและไม่ทำให้เกิดปัญหาเข้ามาช่วยแบ่งเบางานที่เยอะในช่วงนี้"

คำพูดของเขาฟังดูเหมือนเป็นการสั่งการธรรมดา แต่โทนเสียงที่เฉียบขาดนั้นกลับทำให้คนฟังรู้สึกได้ถึงมาตรฐานที่สูงลิ่วของ

เค กรุ๊ปคีรินเอนหลังพิงเก้าอี้อีกครั้ง ท่าทางที่ดูผ่อนคลายแต่ยังคงความสง่างามนั้น ทำให้เขายิ่งดูมีอำนาจเหนือทุกคนในห้องนี้อย่างสมบูรณ์แบบคีรินเพียงแค่พยักหน้าตอบรับสั้นๆ อย่างเย็นชา เขาไม่ได้แสดงท่าทีชื่นชมหรือสนับสนุนในความกระตือรือร้นนั้นเป็นพิเศษ สำหรับเขา ความตั้งใจเป็นเพียงพื้นฐานขั้นต่ำที่พนักงานทุกคนต้องมี สิ่งที่เขาต้องการจริงๆ คือผลลัพธ์ที่ไร้ที่ติเท่านั้น เขาจึงไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม เพียงแต่หันกลับไปหยิบปากกาขึ้นมาเตรียมเซ็นเอกสารต่อ ราวกับว่าการสนทนาอันสั้นนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขากำลังจะจมดิ่งลงสู่ความเงียบของการทำงาน คีรินก็ลอบสังเกตอาการของพิมพ์ดาวผ่านหางตา เขาเห็นความพยายามที่จะเก็บอาการประหม่าของเธอได้อย่างน่าเอ็นดู ทว่าเขาก็ยังคงรักษามาดประธานผู้เข้มงวดเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น เขาไม่ได้ปล่อยให้ความอ่อนน้อมของเธอมาทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของเขาสั่นคลอนได้ง่ายๆ