พิมพ์ดาวเลขาชั่วครว

ทางด้านภาคินที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดเล็กน้อยที่คีรินสร้างขึ้น จึงส่งยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตรไปให้พิมพ์ดาว เพื่อเป็นการช่วยผ่อนคลายความกดดันที่ประธานหนุ่มจงใจปล่อยออกมา

"ไม่ต้องเกร็งนะครับคุณพิมพ์ดาว คุณคีรินเขาแค่เป็นคนจริงจังกับงานนิดหน่อย ถ้ามีตรงไหนที่คุณไม่แน่ใจ ถามผมได้ตลอดเลยนะครับ"

ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง พลางขยับตัวจัดเอกสารให้ดูเป็นระเบียบ สายตาของเขาที่มองพิมพ์ดาวนั้นเต็มไปด้วยความเมตตาและเอื้อเฟื้อ ซึ่งขัดกับบรรยากาศเย็นเยือกที่คีรินแผ่ออกมาอย่างสิ้นเชิง

คีรินเหลือบมองภาคินแวบหนึ่ง มุมปากหยักโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก เขาชอบเวลาที่ภาคินคอยทำหน้าที่เป็นกันชนระหว่างเขากับคนอื่นเสมอ มันเป็นความสมดุลที่ลงตัวระหว่างความแข็งกร้าวของเขาและความอ่อนโยนของภาคิน

"เริ่มงานได้แล้ว พิมพ์ดาว เวลาของฉันมีค่ามาก และฉันก็ไม่ชอบการเสียเวลาเปล่า"

คีรินเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทรงพลัง เป็นการสั่งการขั้นสุดท้ายที่ทำให้พิมพ์ดาวต้องรีบก้มหน้าลงจัดการกับข้อมูลตรงหน้าทันที บรรยากาศในห้องทำงานกลับเข้าสู่สภาวะการทำงานที่จริงจังอีกครั้ง โดยมีสายตาคมกริบของคีรินคอยเฝ้าสังเกตการทำงานของสมาชิกใหม่ในอาณาจักรของเขาอย่างเงียบเชียบ

คีรินที่กำลังจดจ่ออยู่กับการตรวจทานรายละเอียดในสัญญาโครงการอสังหาริมทรัพย์มูลค่ามหาศาล สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวภายในห้อง เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาคินลุกออกจากเก้าอี้เพื่อทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงให้กับเลขาคนใหม่ สายตาคมกริบปรายมองตามแผ่นหลังของคนรักที่เดินนำหญิงสาวออกไปนอกห้องทำงาน

เขาสังเกตเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของภาคิน รอยยิ้มที่ดูจะผ่อนคลายและมีความสุขมากกว่าปกติเมื่อได้ปฏิสัมพันธ์กับพิมพ์ดาว มันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นเกินกว่าที่ควรจะเป็นสำหรับคนแปลกหน้า และความอบอุ่นนั้นเองที่ทำให้คีรินรู้สึกถึงความขัดแย้งบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในอกความรู้สึกหวงแหนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าอันเย็นชา

คีรินวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังกึกเบาๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พลางใช้ความคิด สายตาจ้องมองไปยังบานประตูที่เพิ่งปิดลงไปเมื่อครู่ ความเงียบที่กลับคืนมาสู่ห้องทำงานส่วนตัวทำให้เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าที่น่าประหลาดใจ

"เหอะใจดีเกินไปแล้วนะ ภาคิน"

เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความนัยบางอย่าง คีรินไม่ได้โกรธที่ภาคินทำหน้าที่ช่วยเหลือพนักงาน แต่มันมีความรู้สึกหงุดหงิดลึกๆ ที่เห็นคนรักของเขาดูจะเอ็นดูพนักงานใหม่คนนี้มากเกินความจำเป็น แม้จะเป็นเรื่องงานก็ตาม

เขายกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมปร่าของมันช่วยเรียกสติและความสุขุมกลับคืนมา แต่สายตายังคงไม่ละไปจากประตูห้องทำงาน คีรินเริ่มคิดในใจว่าเขาควรจะวางกฎระเบียบเกี่ยวกับการติดต่อสื่อสารระหว่างภาคินและเลขาคนนี้ให้ชัดเจนกว่านี้เสียหน่อย เพื่อป้องกันไม่ให้ความใจดีของภาคินล้ำเส้นจนเกินความเหมาะสม

ในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามในใจว่า พิมพ์ดาวคนนี้จะสามารถรับมือกับความกดดันจากเขาได้นานแค่ไหน หรือสุดท้ายแล้ว ความสดใสของเธอจะกลายเป็นปัจจัยที่ทำให้ระบบการทำงานที่เขาควบคุมไว้อย่างเข้มงวดต้องสั่นคลอน

“เริ่มงานวันนี้เลยนะครับ”

พิมพ์ดาวยิ้มรับอย่างสุภาพ

“ค่ะ”

“เดี๋ยวผมพาคุณไปดูโต๊ะทำงานนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

เธอหันมายิ้มให้เขาและเพียงรอยยิ้มเล็ก ๆ นั้นเอง ทำให้ภาคินรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

คีรินละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของภาคินเดินกลับเข้ามาในห้อง เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างสง่างาม ท่าทางที่ดูผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยความกดดันนั้นทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะทำงานของเขายังคงดูขรึมขลัง สายตาคมกริบจ้องมองไปยังภาคินที่เดินกลับมานั่งประจำที่ ราวกับจะสำรวจว่าการไปดูแลเลขาคนใหม่นั้นทำให้คนรักของเขามีท่าทีเปลี่ยนไปหรือไม่

บรรยากาศภายในห้องทำงานของ เค กรุ๊ปตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แฝงไปด้วยความเงียบเชียบ คีรินยังคงรักษามาตรฐานอันสูงลิ่วของเขาอย่างต่อเนื่อง และพิมพ์ดาวก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเธอสามารถรับมือกับความกดดันและตารางงานที่อัดแน่นได้อย่างน่าประทับใจ จนกระทั่งวันศุกร์ที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงวันงานเลี้ยงรับรองคู่ค้าทางธุรกิจครั้งสำคัญ

คีรินยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักส่วนตัว เขากำลังจัดระเบียบเสื้อผ้าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีดำสนิทที่ขับเน้นรูปร่างกำยำและบุคลิกที่ดูน่าเกรงขามของเขาให้เด่นชัดขึ้น ใบหน้าคมเข้มดูสุขุมและเย็นชามากกว่าปกติ เนื่องจากงานเลี้ยงครั้งนี้มีกลุ่มนักลงทุนรายใหญ่เข้าร่วม ซึ่งหมายถึงการที่เขาต้องใช้ทั้งอำนาจและการเจรจาที่เฉียบคมเพื่อรักษาผลประโยชน์ของบริษัท

เขาเหลือบมองผ่านกระจกไปยังภาคินที่กำลังเตรียมตัวอยู่ไม่ไกล ความรู้สึกบางอย่างที่แสนพิเศษยังคงวนเวียนอยู่ในใจ ตั้งแต่เหตุการณ์ในคืนนั้นจนถึงความสัมพันธ์ที่ดำเนินมาอย่างยาวนาน คีรินเดินเข้าไปหาคนรักช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปช่วยจัดเนกไทให้ภาคินอย่างเบามือ ท่าทางที่ดูเหมือนจะใส่ใจนั้นแฝงไปด้วยความเป็นเจ้าของอย่างปิดไม่มิด

"งานคืนนี้สำคัญมากฉันต้องการให้เราทั้งคู่ดูดีที่สุด"

น้ำเสียงของคีรินทุ้มต่ำและจริงจัง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภาคิน สายตาที่เคยเย็นชากับคนทั้งโลกกลับอ่อนแสงลงเมื่ออยู่ต่อหน้าคนตรงหน้า

"และเรื่องพิมพ์ดาวฉันอนุญาตให้เธอไปร่วมงานเพื่อเรียนรู้งาน แต่จำไว้ว่าหน้าที่ของเธอคือการสังเกตการณ์และสนับสนุนพวกเรา อย่าให้ความสดใสของเธอไปทำให้งานของฉันเสียเรื่อง เข้าใจใช่ไหม"

เขาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เป็นการย้ำเตือนถึง ขอบเขตที่เขาขีดเส้นไว้ตั้งแต่แรก ก่อนที่เขาจะผละออกมาและหันไปมองแผนการเดินทางของรถลีมูซีนที่จะไปรับพวกเขา

"เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางในอีกสิบนาที... ฉันไม่อยากให้ใครต้องรอ แม้แต่คู่ค้าของเราเอง"

คีรินกล่าวสรุปด้วยท่าทางเผด็จการตามนิสัย ก่อนจะหยิบนาฬิกาเรือนหรูขึ้นมาสวม พลางคิดในใจว่างานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ นอกจากเรื่องธุรกิจแล้ว เขาคงต้องคอยจับตาดู เลขาคนใหม่ให้ดี ว่าเธอจะวางตัวได้เหมาะสมเพียงใดในสังคมชั้นสูงที่เต็มไปด้วยการแข่งขันเช่นนี้คีรินมองดูใบหน้าของภาคินที่ตอบรับคำสั่งของเขาด้วยความสุขุมนุ่มนวล คำว่า จะไม่ทำให้ผิดหวัง จากริมฝีปากของคนรักนั้น ฟังดูเหมือนคำสัญญาที่หนักแน่นพอๆ กับพันธสัญญาทางธุรกิจ แต่สำหรับคีริน มันคือสิ่งที่เขาได้รับจากภาคินเสมอมา ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของงาน หรือแม้แต่ในเรื่องของความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง