เราสองคน(คีรินxภาคิน) NC#2

คีรินไม่รอช้าที่จะตอบสนองความปรารถนาอันแรงกล้าของภาคิน เขาใช้มือหนาทั้งสองข้างยึดสะโพกมนของคนรักไว้แน่น ราวกับต้องการจะล็อกร่างกายนี้ไว้ไม่ให้เคลื่อนหนีไปไหนได้แม้แต่สักนิดเดียว เขาตัดสินใจโถมแรงกายทั้งหมดที่มี กระแทกกระทั้นแกนกายที่แข็งขึงและร้อนผ่าวเข้าใส่ร่องรักที่ตอดรัดเขาอย่างบ้าคลั่ง จังหวะที่เคยเนิบนาบเปลี่ยนเป็นความรุนแรง หนักแน่น และรวดเร็วราวกับพายุคลั่ง

"อืม! อ๊า"

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพั่บ พั่บสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงัด คีรินคำรามออกมาในลำคออย่างพึงพอใจ ทุกครั้งที่เขาส่งแรงกระแทกเข้าไปจนสุดทาง ความคับแน่นที่โอบรัดรอบท่อนเอ็นทำให้เขาแทบจะสำลักความสุขสม เขาโน้มตัวลงไปกดจูบที่รุนแรงบนริมฝีปากของภาคิน พร้อมกับเร่งจังหวะสะโพกให้หนักหน่วงยิ่งขึ้นตามคำบัญชาของคนใต้ร่าง

เขามองดูใบหน้าของภาคินที่กำลังแหงนหงายและครางระงมด้วยความเสียวซ่าน ภาพความทรมานที่แสนหวานนั้นกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พุ่งสูงถึงขีดสุด คีรินจงใจเน้นย้ำจุดกระสันภายในร่างกายของภาคินอย่างแม่นยำและรุนแรง ทุกจังหวะที่เขาส่งเข้าไปมันช่างลึกซึ้งและเต็มไปด้วยพลังอำนาจ ราวกับต้องการจะฝังตัวตนของเขาให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของภาคิน

"อา... คิน... นายแม่ง... สุดยอดที่สุด... ฮึ่ม”

เขาคำรามเสียงต่ำอย่างคุมอารมณ์ไม่อยู่ เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายตามแผ่นหลังกว้างและใบหน้าคมเข้ม คีรินเร่งเครื่องยนต์แห่งราคะให้ทำงานอย่างเต็มกำลัง แรงขับเคลื่อนจากสะโพกหนาที่กระแทกเข้าหาอย่างไม่หยุดยั้ง ทำเอาเตียงกว้างสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์ที่พวกเขาสร้างขึ้นร่วมกันในวันที่ยาวนานนี้เสียงครางกระเส่าที่ปนเปไปด้วยความทรมานอันแสนหวานของภาคิน พร้อมกับคำร้องขอที่สั่นพร่าเรียกชื่อเขาอย่างไม่ถือตัว ทำเอาสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของคีรินขาดสะบั้นลงทันที ความรู้สึกที่เห็นคนรักกำลังจะถึงจุดสูงสุดภายใต้การควบคุมของเขามันช่างเป็นความรู้สึกที่ทรงอำนาจและน่าหลงใหลเกินกว่าจะบรรยายได้

คีรินไม่ได้ผ่อนแรงลงแม้แต่นิดเดียว ในทางตรงกันข้าม เขากลับยิ่งโถมกายเข้าใส่ด้วยความบ้าคลั่งยิ่งขึ้น จังหวะการกระแทกกระทั้นหนักหน่วงและลึกซึ้งจนถึงขีดสุด ราวกับต้องการจะกระแทกความปรารถนาทั้งหมดของเขาเข้าไปให้ถึงก้นบึ้งของหัวใจ ภาคินมือหนาที่ยึดสะโพกมนไว้บัดนี้จิกแน่นจนเนื้อนุ่มขึ้นรอยนิ้วมือ เขาโน้มตัวลงไป ใช้มืออีกข้างรวบเอวบางของภาคินให้ยกขึ้นรับแรงส่งที่รุนแรงขึ้นไปอีก

"ฮึ่ม...! จะไปง่ายแบบนี้ไม่ได้ คิน! ต้องไปพร้อมกับฉัน ไปพร้อมกับฉัน!"

เขาคำรามเสียงต่ำอย่างดุดัน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความเครียดขึงจากแรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นถึงจุดพีค คีรินจงใจเน้นจังหวะสุดท้ายให้รัวเร็วและหนักแน่นที่สุด เขาขยับกายเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง เน้นย้ำจุดกระสันที่ลึกที่สุดซ้ำๆ จนร่างกายของทั้งคู่สั่นเทิ้มไปตามแรงส่ง ความร้อนผ่าวที่ปลุกเร้าอยู่ภายในทำให้คีรินรู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิดออกมา

และในวินาทีที่ความเสียวซ่านพุ่งทะลุขีดจำกัด คีรินก็คำรามออกมาสุดเสียงเมื่อเขาโถมกายกระแทกครั้งสุดท้ายที่ลึกที่สุด ร่างหนากระตุกเกร็งอย่างรุนแรงขณะที่เขาปลดปล่อยสายธารแห่งความปรารถนาอันร้อนระอุเข้าไปในตัวของภาคินจนหมดสิ้น ความรู้สึกอุ่นวาบที่ถูกเติมเต็มอยู่ภายในทำให้เขาต้องซบหน้าลงกับไหล่ของคนรัก หอบหายใจอย่างหนักหน่วงราวกับคนเพิ่งผ่านศึกหนักมา

เขายังคงค้างกายค้างอยู่ในท่านั้น ปล่อยให้ความอุ่นร้อนของน้ำรักไหลวนอยู่ภายในร่องรักที่ตอดรัดเขาไม่ยอมปล่อย คีรินหลับตาลงช้าๆ ซึมซับความสุขสมที่ยังคงตกค้างอยู่ทั่วสรรพางค์กาย ขณะที่หัวใจของเขายังคงเต้นระรัวแข่งกับจังหวะลมหายใจที่เหนื่อยหอบของคนใต้ร่างความเงียบสงบที่แสนอบอุ่นเริ่มเข้าปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง แทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่ค่อยๆ ปรับจังหวะให้คีรินค่อย ๆ ชะลอการเคลื่อนไหวลง ก่อนทิ้งน้ำหนักตัวแนบชิดอยู่เหนือร่างของภาคินโดยไม่ยอมผละห่าง อ้อมแขนแข็งแรงยังคงโอบกอดอีกฝ่ายไว้แน่น ราวกับต้องการยืนยันว่าคนตรงหน้าเป็นที่พักใจเพียงแห่งเดียวของเขา

ภายในห้องทำงานยังคงอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและความใกล้ชิดที่เพิ่งผ่านพ้นไป แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของคีรินสั่นไหวยิ่งกว่านั้น คือถ้อยคำสั้น ๆ ที่ภาคินเพิ่งเอ่ยออกมา คำว่ารัก

มันไม่ใช่เพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ลอยผ่านไปตามอากาศ หากแต่เป็นถ้อยคำที่ก้องกังวานอยู่ลึกลงไปถึงหัวใจของชายผู้เคยเชื่อมั่นในเหตุผล การควบคุม และการไม่เปิดพื้นที่ให้ใครเข้ามามีอิทธิพลเหนือความรู้สึกของตน

แต่ภาคินทำได้เพียงคำพูดไม่กี่คำ และสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ ก็สามารถทำให้กำแพงทั้งหมดที่คีรินสร้างไว้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากลาดไหล่ของคนรัก ดวงตาคมเข้มทอดมองใบหน้าที่แดงระเรื่อด้วยความอ่อนโยนอย่างที่แทบไม่เคยแสดงให้ใครเห็น

ภาคินยกมือขึ้นลูบแก้มของเขาเบา ๆ ก่อนยิ้มบาง ๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก

“ผมรักคุณนะคีย์”

เสียงนั้นยังคงนุ่มนวลและจริงใจเหมือนเดิม ไม่มีความลังเล ไม่มีความคลุมเครือ มีเพียงความรู้สึกบริสุทธิ์ที่ส่งตรงมาจากหัวใจ

“ไม่ว่าคุณจะเป็นคนแบบไหน” ภาคินกระซิบต่อ พลางใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน “สำหรับผม คุณคือคนที่ผมอยากอยู่ด้วยทุกวัน”

ลมหายใจของคีรินสะดุดไปชั่วขณะ

ภาคินยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของ

คีรินอ่อนยวบลงอย่างสิ้นเชิง

“ผมรักคุณไม่ใช่เพราะคุณสมบูรณ์แบบ แต่เพราะเวลาที่อยู่กับคุณ ผมรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขที่สุด”

คีรินมองอีกฝ่ายนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มหน้าลงแตะริมฝีปากเบา ๆ ที่หน้าผากของภาคินอย่างทะนุถนอม

“นายรู้ไหม” เขากระซิบเสียงแหบพร่า “ว่าคำพูดของนาย ทำให้ฉันอยากรักนายให้มากขึ้นทุกวัน”

ภาคินหัวเราะเบา ๆ ก่อนโอบรอบคอของเขาไว้หลวม ๆ

“งั้นก็รักผมไปนาน ๆ นะครับ”

คีรินยิ้มบาง ๆ ดวงตาที่เคยเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่ปิดบัง

มองดูใบหน้าของภาคินที่ดูอ่อนเพลียแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสุข