7 ไปเที่ยวบ้านพ่อ

เมื่อถึงลานจอดรถคุณปู่คุณย่าแยกไปรถยนต์อีกคัน  ส่วนพิชชาและลูกไปกับธาดา 

“คุณพ่อคุณแม่คุณแค่มาเจอหลานเหรอคะ”  เธอกระซิบถามธาดาในตอนที่ส่งท่านขึ้นรถไปแล้ว

“เปล่าหรอก  คุณแม่มีตรวจเลือดตอนเช้าด้วยที่โรงพยาบาลใกล้ๆ นี่เสร็จแล้วท่านเลยแวะมาหาเพราะกลัวคุณไม่ยอมไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านผม” 

ธาดาเฉลยตามจริงทำให้พิชชาถอนใจโล่งอก  เธอคงรู้สึกผิดหากทำให้ชายหญิงสูงวัยออกจากบ้านมาพบพวกเธอและลูกแค่ไม่กี่นาที

“พ่อจะพาพวกเราไปกางเต็นท์จริงไหมฮะ” 

ระหว่างเดินทางไปบ้านเสขสุรักษ์  ณพิชย์ลงทุนเรียกคุณลุงว่าพ่อเผื่อจะได้ไปเที่ยวแบบที่คู่แฝดบอก  นั่นทำให้พิชชามองหน้าลูกชายว่าเธอพลาดอะไรไป  เขาไปเรียกกันเป็นพ่อลูกตั้งแต่ตอนไหน

“พุทกับแพรวอยากไปไหมล่ะครับ  ถ้าอยากไปพ่อก็จะพาไปวันหยุดนี้เลย”  ธาดาเปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองว่าพ่อได้อย่างไม่เคอะเขินเช่นกัน

เมื่อมาถึงบ้านเสขสุรักษ์  ชายหนุ่มรู้สึกว่าเธอนิ่งเงียบไปจนเขาไม่สบายใจ  ธาดาพาเด็กๆ ลงจากรถแล้วเดินไปเปิดประตูรถฝั่งของพิชชา

“คุณโอเครึเปล่าที่พ่อแม่ผมมาวันนี้  ท่านแค่อยากมาเจอหลานไม่ได้จะมาแย่งเด็กๆ ไปจากคุณ” 

“ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นค่ะ”  พิชชาตอบ สิทธิ์ของแม่ที่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสมีอย่างไรเธอรู้ดี  และต่อให้ธาดามีอิทธิพลแค่ไหนเขาก็แย่งลูกไปจากเธอไม่ได้  แต่ความที่เธอเคยเป็นที่หนึ่งของลูกทำให้หญิงสาวหวั่นไหวรุนแรงเมื่อลูกๆ เริ่มมีคนอื่นเข้ามาในชีวิต

“เดี๋ยวพุทกับแพรวเข้าไปกินข้าวเที่ยงกับปู่ย่านะลูก  พ่อจะไปทำงานต่อ”  ธาดาอุ้มเด็กสองคนที่มองตึกใหญ่ตรงหน้าอย่างแปลกตา  เขาพยักหน้าให้พิชชา

“เชิญครับ  ทำตัวตามสบายได้เลยบ้านนี้มีแค่ผมกับพ่อแม่  คุณปู่เพิ่งเสียไปเมื่อปีที่แล้ว”  ธาดาพูดถึงสมาชิกในบ้านคร่าวๆ

“แล้วไม่มีญาติคนอื่นเหรอคะ”  เธอสงสัยว่าบ้านเขาใหญ่ขนาดนี้จะอยู่กันแค่สามคนได้หรือ

“ก็อย่างที่บอกว่าตระกูลผมมีลูกรุ่นละคนมาตั้งแต่รุ่นทวด  ผมเองก็ไม่ได้แต่งงาน จริงๆ ต้องพูดว่าไม่คิดจะแต่งด้วย”  ธาดาพูดต่อเขาวางณพิชย์กับพิชนันท์ลงกับพื้นเมื่อก้าวผ่านบันไดหน้าตึก  

“อย่าบอกนะว่าคุณเป็นเกย์”  พิชชาถามเมื่อนึกอะไรออก

“แล้วคุณล่ะเป็นทอมรึเปล่า”  ชายหนุ่มย้อน

“มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ แหม..ทำเป็นเลี่ยงคำตอบ  ต้องใช่แน่ๆ”  พิชชาสรุปเอง เธอหัวเราะอารมณ์ดีเดินตามลูกเข้าไปในห้องรับรองที่ปู่ย่าของเด็กๆ รออยู่  

ธาดาอึ้งเมื่อถูกสรุปว่าเป็นเกย์  ฌานที่เดินมาหัวเราะในคอเขาทันได้ยินคำพูดของพิชชาแน่นอน

“ก็ดีนะครับนายให้เธอเข้าใจแบบนี้  เธอจะได้มองนายเป็นเพื่อนสาวคนนึง” 

“ใช่  ก็ดี”  ชายหนุ่มเห็นด้วย  “เตรียมทริปไปเขาใหญ่ได้เลยฉันจะพาลูกไปกางเต๊นท์” 

ธาดาขอตัวไปทำงานโดยที่ไม่ได้อยู่ร่วมโต๊ะด้วย  พิชชาจึงทำตัวตามสบายได้มากขึ้น  หญิงสาวสนทนากับบิดามารดาของเขาได้อย่างสนิทใจ

“ตอนนี้พราวทำงานอะไรอยู่เหรอลูก”  นางเกตุวดีถาม

“พราวทำฟาร์มผักไฮโดรค่ะคุณป้า  ทำกับพี่สาว” 

“น่าสนใจดีแล้วตอนนี้กิจการเป็นไงบ้างหนูพราว”  คุณเธียรถามขึ้นบ้าง

“ตอนนี้อยู่ตัวแล้วค่ะ แต่ใหม่ๆ ที่มาทำก็ปรับตัวกันเยอะพอสมควร”  เธอต้องปรับระบบการทำงานเก่าๆ แบบที่บิดามารดาเคยทำ  ต้องสู้กับความคิดแบบเก่าๆ ที่ใช้เวลาพิสูจน์กว่าที่ลูกน้องจะยอมรับเธอกับพิมาลาใช้เวลาหลายปีทีเดียว

“เด็กๆ กินได้ทุกอย่างไหม  แพ้อะไรไหมลูก”  คุณเกตุวดีคุยกับเด็กๆ ที่ทำหน้างงว่าแพ้คืออะไร

“ไม่เคยแพ้เลยครับ  พุทชนะทุกอย่าง”  ณพิชย์ออกแอคชั่นเหมือนซุปเปอร์ฮีโร่ที่ดูบ่อยๆ  จนทุกคนหัวเราะ

อาหารมื้อเที่ยงผ่านไปด้วยดีจนมาถึงของหวาน 

“ไอติมน้อยหน่าเคยกินไหมลูก”  คุณย่าเลื่อนถ้วยไอติมน้อยหน่าทำแบบโบราณแท้ ส่วนผสมเน้นเนื้อน้อยหน่าและมีกะทิสด น้ำตาล เกลือเพียงแค่นั้นแช่จนเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

“อร่อยมากฮะ”  ณพิชย์ที่ชอบของหวานอยู่แล้วถูกใจมาก  คุณย่ายิ้มแก้มปริที่หลานชายกินจนหมดเกลี้ยง

“แล้วน้องแพรวชอบไหมลูก  เงียบเลย”

เด็กหญิงเงยหน้ามองคุณปู่ 

“อร่อยค่ะ แต่แม่บอกว่าเวลากินอย่าคุย”  พิชนันท์ตอบทำให้คู่แฝดค้อนขวับ

“โอ๋น้องพุท  พี่เขาไม่ได้ว่าเราหรอกลูก”  คุณย่ารีบปลอบ 

###############

บ่ายแก่เจ้าของบ้านให้คนขับรถมาส่งสามแม่ลูกที่บ้าน  ณพิชย์และพิชนันท์มาถึงบ้านก็หลับทันที  พิชชาลงมาคุยกับพิมาลาที่รอน้องสาวอยู่แล้ว

“เป็นไงบ้าง ทำไมไปทั้งวันเลยล่ะพราว” 

“ปู่ย่าของคู่แฝดเขาชวนไปกินข้าวที่บ้านเลยช้า  แล้วทางนี้มีอะไรไหมพิม”  พิชชาตอบ

“ทางนี้ไม่มีหรอก  ก็ห่วงแค่ทางเราที่ไปตรวจแล้วผลจะรู้เมื่อไหร่” 

“เห็นว่าคืนนี้ไม่เกินสามทุ่มผลออก  พิมเราไม่ค่อยสบายใจเลย”  พิชชาเล่าความรู้สึกตนเองให้พี่สาวฟัง

“ถ้าพุทแพรวเป็นลูกเขาจริงๆ เราจะทำไง” 

พิมาลานิ่งใช้ความคิด 

“แล้วพราวคิดว่าจะเอาไง  ทางนั้นอย่างน้อยที่สุดก็คงขอให้ใส่ชื่อบิดาในเอกสารของเด็กๆ  หรือขอส่งเสียเลี้ยงดูหรือมากกว่านั้นก็คงอยากได้พุทแพรวไปอยู่ด้วย” 

“แล้วถ้าเราไม่โอเคล่ะ”  พิชชากลัวที่สุดคือการที่ฝ่ายธาดาจะอยากได้ลูกของเธอไปเลี้ยงดูเอง

“ไม่โอเคในขั้นไหนล่ะ  ถ้าแค่ทำเอกสารให้ถูกต้องก็ดีอย่างน้อยพุทแพรวก็มีหลักประกันว่าชีวิตจะไม่ลำบากในฐานะเป็นลูกคุณใหญ่   หรือถ้าเขาอยากได้ลูกไปอยู่ด้วยเราก็มีสิทธิ์ค้านอยู่แล้ว” 

คำว่าลูกจะมีหลักประกันว่าชีวิตจะไม่ลำบากทำให้พิชชาถอนใจยาว  เธอไม่ควรไปขวางอนาคตของเด็กๆ สินะ

“พิมว่าถ้าเราไม่ยอมคือการตัดอนาคตลูกเหรอ  เราก็เลี้ยงได้นะ” 

“เราไม่ได้หมายความแบบนั้น  แต่พิมคิดว่าเราไม่ควรไปตัดในสิ่งที่ลูกมีสิทธิ์ได้รับ  อย่างน้อยก็ควรให้เด็กๆ ได้ตัดสินใจเองว่าเขาต้องการพ่อไหม” 

“ถ้าถามว่าต้องการไหม  ก็คงอยากได้แน่ๆ ดูจากวันนี้นะพุทแพรวเข้ากับบ้านเขาดีมาก  มากจนเรากลัว”  พิชชาพูดตรงๆ

“พราวอย่าคิดว่าเขามาแย่งลูกไปจากเราสิ  ทำไมเราไม่คิดว่าลูกเรามีคนรักเพิ่มอีกตั้งหลายคนไม่ดีตรงไหน”