ตอนที่ 6

เธอรู้ดีว่ากิจวัตรหลักของสมาชิกในครอบครัวเขาคือเช้าวันอาทิตย์ ใครที่ไม่ได้ไปไหน  ไม่ไปต่างจังหวัดหรือต่างประเทศทุกคนต้องกลับบ้านอย่างน้อยก็ไปรับประทานอาหารเช้ากับบิดามารดา หรือคุยกับบรรดาญาติๆ ในตระกูลกันสักพักก็ยังดี

“ไม่เป็นไร  ถ้าจำเป็นผมเข้าไปบ่ายก็ได้”  มาวัชร์ตอบแต่เธอไม่เห็นด้วย  เธอไม่อยากให้ครอบครัวเขาคิดว่าตัวเองดึงเขาไว้จนเสียเวลาในส่วนที่เขาเคยมีให้ครอบครัว

“อย่าเลยค่ะ  ตอนนี้ยังไม่ได้จำเป็นขนาดนั้นสักหน่อย  ลิลไม่อยากให้คุณโกหกผู้ใหญ่ด้วย” 

“ก็ได้  กลับกรุงเทพฯ ก็ได้  แต่ว่าคืนนี้ลิลไปนอนห้องผมไหมหรือว่าให้ผมไปห้องลิล” 

“ห้องคุณรุจอยู่ไกลค่ะ  อีกอย่างคุณก็ต้องไปบ้านแต่เช้าด้วย”  เธอตอบทำให้เขาตัดสินใจทันที

“งั้นผมไปนอนห้องลิลเอง” 

ค่ำวันนั้นมาวัชร์พาล‍ลิ‍นาแวะรับประทานอาหารก่อนกลับเข้าคอนโดของล‍ลิ‍นา  เนื่องจากต่างคนต่างเหนื่อยจึงคิดว่าฝากท้องไว้กับร้านข้างนอกให้เรียบร้อยน่าจะดีกว่า

“ท่าทางลิลเหนื่อยๆ นะ ไม่สบายหรือเปล่า”  เมื่อกลับถึงที่พักเขาพิจารณาเธอเห็นว่าดวงหน้างดงามนั้นมีแววอ่อนเพลียกว่าปกติ

“อาจจะแค่เหนื่อยเดินทางค่ะ  คงไม่ได้เป็นอะไรหรอก”  เธอตอบเบาๆ รู้สึกว่าตัวเองเป็นแบบนั้นจริงๆ

“งั้นก็ไปอาบน้ำนอนได้เลยครับ  เดี๋ยวผมอ่านเมลสักครู่จะตามเข้าไป”  มาวัชร์ก้มลงจูบกระหม่อมเธอก่อนจะปล่อยให้หญิงสาวเข้าห้องนอนอย่างเป็นห่วง  แต่อีเมลจากฝ่าย R&D ก็สำคัญเช่นกันเพราะว่าทางนั้นต้องการคำตอบอยู่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา  มาวัชร์ที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนเรียบร้อยก้าวขึ้นเตียง  เขามองคนที่นอนหันหลังให้พลางเอามือแตะไปตามตัว โล่งใจที่ร่างกายของล‍ลิ‍นาอุณหภูมิยังปกติดีอยู่  ไม่ได้มีไข้หรืออะไรแบบที่เขากังวล

เธอลืมตางัวเงียถาม  “ทำงานเสร็จแล้วเหรอคะคุณรุจ” 

“ครับ  ลิลไม่สบายรึเปล่าไปหาหมอไหม” 

เธอส่ายหน้าขณะที่พลิกตัวกลับมาเข้ากอดเขา  “ไม่ค่ะ  ลิลแค่ง่วงเฉยๆ ไม่ได้เป็นไร” 

มาวัชร์กอดตอบ  ยกมือลูบหลังเธอไปมา พลางคิดว่าหรือว่าวันนี้ตัวเองเผลอพูดแรงไปกับเธอเรื่องงาน 

“วันนี้ถ้าผมพูดแรงไปขอโทษนะลิล  แต่ผมไม่ได้จะตำหนิลิล” 

“ไม่ค่ะ  ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก”  เธอพูดเสียงอู้อี้และยกมือขึ้นปิดปากหาว

“ถ้าง่วงก็นอน  นอนได้เลย” 

เช้าวันต่อมามาวัชร์ลืมตาพร้อมกับที่ล‍ลิ‍นาออกจากห้องน้ำด้วยสีหน้าซีดเซียว 

“ลิลทำคุณรุจตื่นเหรอคะ  ขอโทษนะ” 

เขานิ่วหน้า เรื่องแค่นี้จะขอโทษกันทำไม  “เปล่า  ผมตื่นตามปกติน่ะเมื่อคืนนอนเร็วเลยตื่นเร็ว  ลิลดูไม่สดชื่นเลยลงไปฟิตเนสกับผมไหม” 

เขาคิดว่าการออกกำลังกายอาจจะช่วยให้เธอสดชื่นได้  แต่ก็ไม่ได้ผลเมื่อเธอปฏิเสธ

“ไม่ค่ะ  ลิลไม่มีแรง หิวด้วย”  เธอส่ายหน้าทันทีด้วยท่าทางอ่อนระโหยโรยแรงมากกว่าเดิม

“งั้นลิลจะกินอะไร  ให้ผมสั่งขึ้นมาให้ไหม”  ชายหนุ่มถามต่อ

“อย่าเลยค่ะ  เดี๋ยวลิลทำโจ๊กกินก็ได้ขอไปดูในตู้เย็นก่อนนะคะ”   เธอเปลี่ยนท่าทีเป็นสดชื่นทันทีเมื่อพูดถึงอาหารเช้าจนมาวัชร์งง

“โอเค  งั้นผมลงไปฟิตเนสครึ่งชม.ครับ  ลิลอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”

“ได้ค่ะ  สบายมากคุณรุจจะกินอะไรก่อนกลับบ้านไหมคะ” เธอเปลี่ยนเรื่อง ขณะที่ออกไปที่ครัวทิ้งให้เขามองตามอย่างไม่เข้าใจ

“ไม่เป็นไรครับ  งั้นผมเปลี่ยนชุดก่อน”  ชายหนุ่มเลิกเซ้าซี้  เขาลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับลงไปออกกำลังกายที่ฟิตเนสของคอนโด  ซึ่งตัวเขาเองใช้บริการบ่อยเวลามาที่นี่

‘สงสัยเมื่อวานเราดุไปจริงๆ นั่นล่ะ’  เขาสรุปกับตัวเอง