บทที่2

"กรี๊ดดด ยัยพรีมแกทำได้แล้ว" 

"แกก็เหมือนกัน" 

วันนี้ใยไหมมานอนค้างที่บ้านฉัน เพราะอยากจะมาลุ้นผลสอบเข้ามหาวิทยาลั​ยด้วยกัน เราสองคนเลือกเรียนคณะเดียวกันมหาวิทยาลัย​เดียวกัน เพราะเป็นความฝันของเราทั้งคู่ ใยไหมอยากเป็นนักบินหญิง ส่วนฉันก็ไม่ต่างกัน อยากทำงานในสายการบิน มีเงินเดือนเยอะๆ จะได้พาคุณพ่อคุณแม่ไปเที่ยวรอบโลก ถึงพวกท่านจะชอบหนีไปเที่ยวกันอยู่บ่อยครั้งก็เถอะ จะเหมือนมีลูกสาวพาไปได้อย่างไรกัน

แน่นอนว่าฉันเตรียมพร้อมและตั้งใจเลือกคณะนี้มากๆ ถึงขนาดให้คุณแม่พาไปทำเลสิคหลังจากวันเกิดครบรอบสิบแปดปีได้หนึ่งเดือน เพราะงั้นตอนนี้ฉันสามารถมองทุกอย่างทั้งใกล้และไกลได้ชัดเจนใสแจ๋ว

"แกว่า พี่เลนส์​มีแฟนรึยัง"

"ไม่รู้สิ ถึงมีก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็ใช้ชีวิตสวยๆ เป็นเพื่อนแกต่อไปไง" ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ นะ ถึงแม้ว่าในใจลึกๆ อยากให้เขาโสดรอฉันคนนี้ก็เถอะ

"พูดซะฉันไม่กล้ามีแฟนเลย" ใยไหมยู่ปากทำหน้างอแง กลัวว่าฉันจะบังคับให้นางขึ้นคานไปกับฉันจริงๆ

"ฮ่าๆๆ" 

และแล้วก็ถึงวันเปิดเทอมวันแรก ความรู้สึกที่ก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย​เหมือนว่าฉันกำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่อีกขั้น คุณพ่อคุณแม่อนุญาตให้ฉันลองออกมาใช้ชีวิตเองอยู่คอนโดคนเดียว แต่มีข้อแม้ว่าฉันต้องกลับบ้านทุกอาทิตย์​ซึ่งฉันก็รับปากท่านอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ ฉันยอมรับตามตรงว่าเป็นเด็กติดบ้าน นี่พึ่งผ่านมาแค่สองวันฉันก็คิดถึงอาหารฝีมือคุณแม่ซะแล้ว

"ฮัลโหล แกอยู่ตรงไหน" ฉันกดโทรศัพท์​หาเพื่อนรัก เรานัดกันไปกินข้าวเช้าด้วยกันก่อนเข้าคลาสเรียน

"หันหลังมา" ฉันกลับหลังหันตามที่ใยไหมบอกโดยไม่ทันระวังว่าจะมีใครเดินตามมาด้านหลัง

ปึก!!​

"โอ๊ย!!" 

"..."

จนกระทั่งจมูกและหน้าผากของฉันกระแทกเข้ากับหน้าอกแกร่งอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แบบนี้ทำให้ฉันคิดถึงใครคนหนึ่ง เป็นเขา! แรงบันดาลใจที่พาให้ฉันเข้ามาเรียนที่นี่ 'พี่เลนส์' 

"ซุ่มซ่ามเหมือนเดิม" เขาจำฉันได้?​

"..."

ฉันเหมือนหยุดหายใจอยู่กลางอากาศ ทุกอย่างรอบตัวที่เคยพลุกพล่านก่อนหน้า นาทีนี้กลับหยุดชะงักไม่มีแม้แต่ลมที่พัดผ่าน ฉันไม่คิดว่าโชคชะตาจะสร้างสถานการณ์​แบบเดิมพา​ให้เราสองคนกลับมาเจอกันอีกครั้ง และฉันก็ไม่คิดว่าสายตาคมคู่นี้ที่มองมาจะจำกันได้ในทันทีเหมือนกับฉัน

คนตัวโตเดินเลี่ยงผ่านฉันไป โดยไม่พูดอะไรมากกว่านั้น ปล่อยให้ฉันยืนหูดับอยู่คนเดียวตรงที่เดิมไม่ขยับไปไหน เมื่อสองปีก่อนเขาสูงมากอยู่แล้วนะ มาวันนี้ฉันรู้สึกว่าเขาสูงขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย กล้ามก็แน่นขึ้นเพราะปลายจมูกฉันสัมผัสมาแล้ว และที่สำคัญเขาหล่อมากผิวใสเหมือนพระเอกในซีรีย์เลย เสียอย่างเดียวแววตาคู่นั้นดูเย็นชาเกินไปมาก มันทำให้ฉันรู้สึกแอบน้อยใจอยู่ลึกลึกถึงยังไม่ได้เป็นอะไรกับเขาก็เถอะ 

"โอ้โห พรหมลิขิต​ชะมัดเลย"​ ใยไหมผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด​ปรี่เข้ามาแซวฉัน เรียกสติของฉันให้กลับมาอีกครั้ง

"พรหมลิขิต​อะไรเล่า บังเอิญ​มากกว่า" 

"จ๊ะ บังเอิญ​มาก" ฉันกับเพื่อนเดินกอดคอกันไปโรงอาหารที่เราสองคนเคยมาเซอร์เวย์กันแล้วครั้งหนึ่งเมื่อวันที่มารายงานตัว

ทันทีที่ฉันกับใยไหมได้ข้าวมันไก่กันคนละจานพร้อมน้ำซุปหนึ่งถ้วย เราสองคนก็มองหาโต๊ะว่างที่พอสำหรับคนตัวเล็กๆ อย่างเราสองคน โชคดีที่โต๊ะด้านในว่างพอดี ฉันเลยชวนเพื่อนให้รีบเดินตรงไปกลัวจะโดนแย่งที่แล้วจะไม่ได้กินข้าวเช้ากับเขาสักที

"น้องครับ พี่ขอนั่งด้วยนะ" โต๊ะประจำของพวกผมที่ไม่มีใครเคยกล้าเดินเข้ามานั่ง มาวันนี้กลับมีผู้หญิงสองคนนั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย​พูดเจื้อยแจ้วตามประสาสาวๆ ไม่สนใจคนรอบข้าง จนไอ้แฝดต้องเอ่ยปากขอร่วมโต๊ะด้วย

"ค่ะ เชิญ​เลยค่ะ" ผู้หญิงที่นั่งหันหน้ามาทางที่ผมสองคนยืนอยู่เป็นคนพูดขึ้นเธอเป็นรุ่นน้องโรงเรียนเดียวกันกับผมและไอ้แฝด ส่วนอีกคนที่นั่งหันหลังให้ยังคงก้มหน้าก้มตาตักข้าวใส่ปากเคี้ยวจนแก้มป่อง

ผมพาตัวเองเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างคนตัวเล็กให้ไอ้ฟิล์ม​เดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม ตักข้าวหมูย่างกินเงียบๆ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังคงไม่รู้ตัวว่าคนที่นั่งข้างเธอคือ...ผม 

"แฝด เย็นนี้มึงอยู่รับน้องป่ะ" 

"อืม" วันนี้มีกิจกรรมรับน้องวันแรก ประธานรุ่นอย่างผมก็ต้องอยู่ร่วมกิจกรรมตามความรับผิดชอบโดยไม่มีข้อแม้

เกร๊ง!!

"ขะ ขอโทษค่ะ" 

ดูเหมือนว่าใครบางคนจะรู้ตัวแล้ว ถึงได้ตกใจจนช้อนหลุดจากมือเล็ก เรียกความสนใจจากผมและไอ้แฝดให้หันไปมองตามเสียง

เธอในวันนี้ต่างจากเธอเมื่อสองปีก่อนมาก ไม่ใส่แว่นกรอบสีชมพูเหมือนเคย ผมหนาสีดำที่เคยถูกมัดเป็นหางม้ากลับเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มปล่อยยาวสวย ตัดหน้าม้ารับกับใบหน้ารูปไข่และดวงตากลมโต คงจะมีแค่แววตาคู่นี้กับกลิ่นหอมของแป้งเด็กที่เป็นเอกลักษณ์และความไม่ระวังตัว​ของเธอที่ทำให้ผมจำได้ดีว่าเธอคือ...ตัวเล็ก เด็กผู้หญิง​ในวันนั้น

 

 

#คีพลุคที่สุดก็พี่เลนส์​คนนี้

#อย่าลืมกด ♥️ เป็นกำลังใจให้พี่เลนส์และน้องพรีมนะคะ

#อ่านเพลินๆ สบายๆ กันเหมือนเดิมค่ะ