บทที่3

คิ้วเข้มเลิกขึ้นจงใจมองหน้าคนตัวเล็กเพราะใจอยากรู้ว่าเธอจะทำอย่างไรต่อ แก้มกลมๆ จากที่แต้มสีชมพูพีชบางเบาเวลานี้กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนลูกมะเขือเทศ ไหนจะตากลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่านนั่นอีก น่าเอ็นดูชะมัด

"ย ใยไหม รีบกินเร็วเดี๋ยวสาย" แต่สุดท้ายเธอกลับหันไปทำเสียงงุ้งงิ้งออกคำสั่งกับเพื่อนกลบเกลื่อนทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่​ แต่ดูเหมือนว่าเธอยิ่งพยายามทำตัวปกติทำทีเป็นตักข้าวกินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเท่าไหร่ ท่าทางของเธอก็ยิ่งดูลุกลี้ลุกลน​มากเท่านั้น ก่อนจะรีบดึงแขนเพื่อนให้ลุกขึ้นพากันออกไป

"ใยไหม แกไม่บอกฉันเลยนะ" 

"ฉันจะบอกแกยังไงก่อนยัยพรีม"

"ฉันเลยกินข้าวไม่อิ่มเลย"

'หึ' แน่นอนว่าทุกการกระทำและเสียงซุบซิบที่พยายามเอ็ดดุเพื่อน อยู่ในสายตาของผมและได้ยินชัดทุกคำ 

มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่หนีผม เพราะถ้าเป็นคนอื่นคงไม่ปล่อยให้โอกาสดีดีที่ได้นั่งข้างกันแบบนี้หลุดลอยไปแน่

"หน้าคุ้นๆ หว่ะ"

"รุ่นน้องโรงเรียน​เก่า"

"รู้จัก?"

"รีบกิน" ผมเลี่ยงที่จะตอบคำถามไอ้แฝด ขืนหลวมตัวพูดอะไรออกไป น้องชายของผมคนนี้ไม่มีทางปล่อยผ่านง่ายๆ แน่ เผลอๆ จะซักไซร้ไล่จี้จนกว่าผมจะยอมปริปาก เพราะงั้นรีบกินข้าวรีบชิ่งขึ้นไปเรียนดีกว่า

"กูไปนั่งเรียนเป็นเพื่อนป่ะ" นั่นไง ไอ้แฝดเดาทางผมได้ ปกติเราสองคนแอบสลับกันไปเรียนอยู่บ่อยครั้ง ผมไปเรียนแทนคลาสที่ไอ้ฟิล์มไม่ชอบ หรือเวลาที่ผมต้องเข้าบริษัท​แทนป๊า ไอ้ฟิล์ม​ก็จะเข้ามาเช็คชื่อแทนผม

"มึง มี ควิซ" และหลังจากวันนี้ผมขอภาวนาให้ไอ้แฝดมีควิซทุกวัน

"เซ็งหว่ะ" เราสองคนแยกย้ายกันไปตึกเรียนของตัวเอง ไอ้ฟิล์มเดินไปตึกโยธา ส่วนผมพาตัวเองมาตึกการบินที่วันนี้มีเด็กปีหนึ่งมานั่งเรียนอยู่ห้องข้างๆ

...

"ไงครับท่านประธาน วันนี้มาได้" ไอ้ภัทรเพื่อนสนิทที่สุดในชั้นและควบตำแหน่งรองประธาน​รุ่นถามทันทีที่ผมเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาในห้องประชุม เพื่อเตรียมต้อนรับน้องๆ ปีหนึ่งที่กำลังจะเลิกคลาสในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

"..." คิ้วหนาเลิกขึ้นตอบเพื่อน ก่อนจะเดินเข้าไปยืนพิงโต๊ะตัวยาว​ข้างๆ เพื่อน ฟังทีมงานสรุปกิจกรรมของวันนี้ให้ฟังอีกครั้ง 

หน้าที่ของผมมีแค่พูดต้อนรับน้องใหม่และคอยดูความเรียบร้อยเท่านั้น เพราะก่อนหน้านี้ได้พิจารณาและเซ็นต์​อนุมัติ​ในส่วนต่างๆ ไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนรองประธานรุ่นอย่างไอ้ภัทรก็ควบตำแหน่งเฮดว้ากถึงได้ยืนดึงหน้าตึงอยู่ข้างกันตอนนี้ ที่จริงทุกคนลงความเห็นให้ผมทำหน้าที่นี้ แต่ตัวผมเองไม่ชอบพูดเสียงดังเลยโยนให้เพื่อนรับหน้าที่นั้นไป

"น้องผู้หญิงเชิญนั่งข้างหน้าครับ" 

พอถึงเวลาที่น้องปีหนึ่งมากันครบ ไอ้ภัทรก็ทำหน้าที่จัดระเบียบน้องทันที ปีนี้คณะของผมมีน้องปีหนึ่งที่ผ่านคัดเลือกเข้ามาทั้งหมดยี่สิบคนแบ่งเป็นน้องผู้ชายสิบแปดคนและน้องผู้หญิงสองคน ซึ่งตัวเลขนี้ก็ไม่ได้ผิดแปลกอะไรเพราะคณะของผมขึ้นชื่อว่าโหดทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ น้อยนักที่จะมีสาวๆ สนใจเลือกสอบเข้ามา

"สวัสดีครับ พี่ชื่อเลนส์​ ประธานรุ่น ยินดีต้อนรับน้องๆ ทุกคนครับ" เสียงทุ้มเอ่ยเสียงดังฟังชัดสมตำแหน่ง ใบหน้าหล่อใสนิ่งเรียบ กวาดตาคมมองทุกคน ก่อนจะหยุดนิ่งมองคนตรงหน้า 

"ผมให้โจทย์น้องๆ ทุกคนตามหาสายรหัสของตัวเองให้เจอภายในวันพรุ่งนี้นะครับ" ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ ผมถึงอยากแย่งบทไอ้ภัทรพูด ทั้งๆ ไม่ชอบพูดประโยค​ยาวเหยียดแบบนี้ ทำไอ้ภัทรเลิกคิ้วมองหน้าอย่างสงสัย ผมเลยต้องทำเนียนพูดต่ออีกสองสามประโยค ก่อนจะเดินกลับออกมายืนกอดอกมองอยู่ด้านข้าง ให้ไอ้เฮดว้ากเข้าไปทำหน้าที่ของตัวเอง

"พรีม แกว่าเราจะหากันทันมั้ย"

"ต้องทันสิ ว่าแต่แกได้รูปอะไร" ระหว่างพักเบรคฉันกับเพื่อนก็เดินมาหยิบขนมที่รุ่นพี่เตรียมไว้ให้ ไม่คิดเลยว่ารับน้องวันแรกจะสบายขนาดนี้ คิดว่าต้องลงไปกลิ้งกับพื้นหรือโดนทำโทษให้เต้นต่อหน้าเพื่อนๆ ซะแล้วสิ

"รูปเสือ แล้วแกดูความหวังของฉันอยู่หนใด" ฉันมองตามมือใยไหมที่ผายออกไปยังกลุ่มรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล มีแต่ผู้ชายทั้งนั้นเลย เขาก็เป็นหนึ่งในนั้นยืนหน้านิ่งเหมือนรูปปั้นไม่มีผิด

ซึ่งถ้าเปรียบผู้ชายเป็นเสืออย่างที่ใครๆ เขาพูดกัน ในห้องประชุมนี้ก็คงมีเสือเป็นสิบสิบตัวเลยหล่ะ ความหวังของยัยเพื่อนรักดูริบหรี่อยู่นะ...

"แล้วแกละ"

"เครื่องบินสีดำ" ฉันพลิกการ์ดคำใบ้ให้เพื่อนดู อย่าว่าแต่ของใยไหมเลย ของฉันเรียกว่าแทบไม่เห็นแสงสว่างสักนิด 

คณะวิศวะการบินกับรูปเครื่องบินเหมือนฉันไม่ได้คำใบ้อะไรเลยมากกว่า ใจร้ายชะมัด

"โอ้ย! ใครเป็นคนคิดเนี่ย อย่าให้รู้นะ ใยไหมคนนี้จะหยุมหัวให้สักที" 

"แน่ใจว่ากล้า?" ถึงเวลาจะพากันวิ่งหนีละสิไม่ว่า

"ใครจะกล้าเล่า"

"ฮ่าๆๆ"

ฉันกับเพื่อนรีบกินขนมและเอาขยะไปทิ้งจนเรียบร้อย ก่อนจะเดินหน้าตามหาสายรหัสของตัวเองตามคำใบ้ ได้ข่าวว่าสายรหัสของเราสองคนเป็นรุ่นพี่ปีสามเพราะรุ่นพี่ปีสองมีเพียงสิบแปดคนเท่านั้น ทำเอาใจฉันตุ่มตุ่มต่อมต่อมอยู่เหมือนกันนะ 

ถ้าเครื่องบินสีดำคือใครคนนั้น ฉันจะทำอย่างไรดี เพียงแค่คิดมือเล็กๆ ก็เย็นเฉียบขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

 

#พาพี่​เลนส์​มาต่ออย่างเป็นทางการ

#อ่านเพลินๆ กันเหมือนเดิมนะคะ