สรวิชญ์ 1

         สรวิชญ์ หรือต้น รุ่นพี่ชั้นปีที่สอง ในวัยยี่สิบปี เขาเรียนคณะเดียวกับรินรดา ตั้งแต่หญิงสาวเข้ามาเรียนในคณะ       ความงามของเธอก็เป็นที่โจษจันในหมู่รุ่นพี่หนุ่ม ๆ แต่สรวิชญ์ กลับไม่ได้สนใจเธอแต่แรก เพราะในมหาวิทยาลัยผู้หญิงสวยมีมากมายกว่าผู้ชายรูปหล่ออย่างเขาที่มีดีกรีเป็นถึงเดือนมหาวิทยาลัย ไม่ว่าเขาจะต้องการสาวสวยคนไหน เพียงแค่เขาชายตามอง หรือแสดงออกว่าชอบนิดหน่อย พวกเธอก็แทบจะวิ่งเข้าหาโดยที่เขาไม่ต้องลงทุนจีบเลยด้วยซ้ำ

แต่ถ้าผู้หญิงคนไหนที่เล่นตัวขึ้นมาอีกหน่อย ถ้าเขาสนใจก็เพียงแค่คอยเอาอกเอาใจ พูดจาหวานหู หรือเปย์เงินให้เธอไม่กี่ครั้ง แค่นี้ก็ทำให้พวกสาว ๆ ยอมเป็นแฟนเขาแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขายอมหยุดกับพวกเธอได้เลยสักคน เพราะพอคบ ๆ กันไป พวกเธอแต่ละคนก็ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเสียจนน่ารำคาญ บางครั้งถึงขั้นตามหึงหวงตบตีกันจนเขาเบื่อหน่าย

          ทว่ารินรดากลับต่างออกไป เท่าที่เขาสังเกตดู ไม่ว่าจะมีผู้ชายแสดงตัวเข้าไปจีบเธอมากสักเพียงใด แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่สนใจใครเลยสักคน วัน ๆ เธอเอาแต่เรียนกับทำงาน จนใคร ๆ ก็พูดกันอย่างสนุกปากว่า รินรดาเป็นผู้หญิงเย่อหยิ่งจีบยาก ดีไม่ดีอาจจะตายด้านไปแล้วก็ได้

“พวกมึงคอยดูนะ กูนี่แหละจะเป็นคนจีบผู้หญิงเย่อหยิ่งแบบรินรดาให้ติดเอง ไม่เชื่อคอยดู”

สรวิชญ์ประกาศอย่างมั่นอกมั่นใจต่อหน้าเพื่อน ๆ ขณะที่เขาเริ่มกรึ่ม ๆ ได้ที่ แต่กลับโดนเอกวิทย์ปรามาส

          “มึงแน่ใจเหรอวะไอ้ต้นว่าจะจีบน้องระรินติดน่ะ ขนาดกูยังจีบไม่ติดเลยนะ”

          “ก็นั่นมันมึงไงไอ้เอก แต่มึงดูเบ้าหน้ากูสิครับ นี่ใคร         สรวิชญ์เดือนมหาลัยเชียวนะเว้ย กูไม่เชื่อหรอกว่าน้องระรินจะไม่หลงความหล่อของกู ผู้หญิงก็เหมือนกันหมดแหละชอบผู้ชายหล่อ ๆ”

          “ไอ้ต้น มึงก็อย่ามั่นอกมั่นใจให้มันมาก ผู้หญิงบางคนเขาอาจจะไม่ได้มองคนที่ความหล่ออย่างเดียวก็ได้ ไม่งั้นน้องระรินคงจะมีแฟนไปนานแล้ว มึงไม่สังเกตเหรอว่า คนที่เข้าไปจีบน้องเค้าแต่ละคน หน้าตาก็ดี ดูมีฐานะกันทั้งนั้นเลยนะเว้ย” เจตต์ท้วง ทำให้สรวิชญ์ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก

          “ไอ้เจตต์ หมายความว่ายังไงวะ”

          “กูก็หมายความว่า บางทีน้องระรินอาจจะชอบผู้ชายนิสัยดี ซึ่งกูว่าผู้ชายเจ้าชู้ป้อผู้หญิงไปเรื่อยแบบมึงเนี่ย คงจีบน้องระรินเขาไม่ติดหรอก”

          “พวกมึงก็คอยดูแล้วกัน กูไม่เชื่อหรอกว่ากูจะจีบไม่ติด”

          “เออ พวกกูจะคอยดู ถ้ามึงจีบน้องระรินติดนะ พวกกูจะเลี้ยงมึง แต่ถ้ามึงจีบไม่ติด มึงต้องเป็นฝ่ายเลี้ยงพวกกู” เอกวิทย์ท้าทาย ทำให้สรวิชญ์รับคำท้าโดยไม่ลังเล

          “ได้”

          ยิ่งจีบติดยาก ยิ่งท้าทาย ยิ่งกระตุ้นความอยากเอาชนะของสรวิชญ์มากขึ้นไปอีก เขาไม่สนหรอกว่าหญิงสาวจะเป็นคนอย่างไร แต่กิตติศัพท์ความงามและจีบยากของเธอ ผู้ชายแต่ละคนต่างรู้กันเป็นอย่างดี แล้วมีหรือที่คนอย่างสรวิชญ์จะพลาดที่จะลองเล่นเกมส์นี้ดูสักครั้ง

สรวิชญ์เริ่มดำเนินการตามแผน เขาเริ่มสืบหาข้อมูลของหญิงสาว จนได้รู้ว่ามีสถานที่ไม่กี่แห่งที่รินรดาชอบไปบ่อย ๆ ในทุกวัน นั่นก็คือ ห้องเรียน โรงอาหาร กับห้องสมุด โดยมีกนกอรเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนเงาตามตัว บางทีเขาอาจจะต้องเข้าทางเพื่อนสนิท หรืออาจจะต้องหัดทำตัวเป็นเด็กเรียนหัดเข้าห้องสมุดเสียบ้างเพื่อหาโอกาสให้หญิงสาวได้เห็นหน้าเขาบ่อยขึ้น

ชายหนุ่มได้แต่คิดว่า ความหล่อเหลาของเขาที่หญิงสาวทั้งมหาลัยต่างอยากเป็นแฟนจะทำให้สะดุดตารินรดา จนอยากเป็นแฟนกับเขาขึ้นมาบ้าง ทว่าดูเหมือนเขาจะคิดผิดถนัด เพราะกว่าสองสัปดาห์ที่เขาพยายามปรากฏตัวในสถานที่ต่าง ๆ ให้รินรดามีโอกาสได้เห็นหน้าเขาบ่อย ๆ แต่แทนที่เธอจะสนใจเขามากขึ้น กลับกลายเป็นว่าหญิงสาวเดินสวนผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศที่ไร้ตัวตน

ทำให้สรวิชญ์รู้สึกเสียเซลฟ์และเสียหน้าอย่างแรง จากตอนแรกเขาเพียงแค่อยากจะเอาชนะคำท้าทายของเพื่อน แต่พอเขาได้สัมผัสถึงความยากของสาวเจ้า รวมถึงความเย่อหยิ่งและไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ความอยากเอาชนะก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว

สรวิชญ์ได้แต่คิดว่า หากวันใดที่เขาได้เธอมาครอบครองจนเบื่อแล้ว เขาก็จะทิ้งเธอไปเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ

          ผู้หญิงก็คือผู้หญิง จะใจแข็งหยิ่งเล่นตัวไปได้นานแค่ไหนกัน