บทที่ 3

“หา? บอสไม่ได้แต่งงานกับพี่เสิ่นซุ่ยไปแล้วหรอกเหรอ?”

“เบา ๆ หน่อยสิ เสิ่นซุ่ยยังอยู่ที่นี่นะ!”

“เสิ่นซุ่ย พวกเราแค่พูดล้อเล่นน่ะ เธอไม่ต้องเก็บไปคิดมากนะ”

แค่ดูจากพุดดิ้งมะม่วงหน้าส้มโอกับเค้กช็อกโกแลตที่เหมือนกันหมด ฉันก็รู้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนั้นแน่

สงสารที่ซ่งซานลดความอ้วนซึ่งไม่ดีต่อสุขภาพ เลยเลี้ยงของว่างยามบ่ายให้คนทั้งบริษัทเสียเลย

อยากลิ้มลองของกินที่เป็นพยานรักของพวกเขาจริง ๆ

น่าเสียดายที่ฉันแพ้มะม่วง แล้วก็ไม่ได้ชอบพวกของที่ทำจากช็อกโกแลตมากนัก

ตอนที่เจียงเจ๋อเหยียนตามจีบฉัน ก็เล่นใหญ่แบบนี้ ด้วยกลัวว่าฉันจะเอาแต่ทำงานแล้วกินข้าวไม่ตรงเวลา เลยใช้ข้ออ้างเรื่องรายงานการทำงานดึงตัวฉันไว้ให้กินข้าวกับเขา

แล้วตอนที่ฉันไม่สบายแต่ยังคงมาทำงานต่อ เขาก็แอบใส่ยาลงในเค้กแล้วตั้งใจเอามาหลอกให้ฉันกิน เพื่อจะได้เห็นฉันทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะขมยา

ห้องทำงานที่เคยอึมครึมดูสดชื่นมีชีวิตชีวาเพราะได้เจอกับความรักของพวกเรา

น่าเสียดาย ตอนนี้ความตื่นเต้นและน้ำใจแบบนั้นได้เปลี่ยนไปมอบให้คนอื่นแล้ว

ฉันไม่มีเวลาให้คิดมาก เพราะงานที่อยู่ในมือตอนนี้มันออกจะซับซ้อนไม่น้อย

ฉันถึงขั้นต้องทำโอทีอยู่ตั้งหลายคืนเพื่อโครงการนี้เชียวนะ แล้ววันนี้ก็คงต้องทำต่อไปอีกถ้าไม่มีอะไรเหนือความคาดหมาย

ล่วงเลยจนมาถึงยามที่ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดำ มันดึกเสียจนเจียงเจ๋อเหยียนเดินมาหาฉันถึงที่ก็ยังไม่รู้ตัว

“เสิ่นซุ่ย เธอยังทำโอทีอยู่อีกเหรอ?”

ฉันไม่รู้ว่าเขามีเรื่องอะไรกับฉันหรือเปล่าถึงได้จู่ ๆ ก็โผล่มาแบบนี้

“ประธานเจียงมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยคุ้นกับความห่างเหินของฉัน แต่เขาก็พูดตรงประเด็นออกมาทันทีโดยไม่เสียเวลาคิดให้มากความ “ส่งโครงการนี้ให้ซ่งซานทำดีกว่าไหม”

ถึงจะเตรียมตัวเตรียมใจมาแล้ว แต่ฉันก็ยังเลี่ยงความเจ็บปวดทางใจไม่ได้อยู่ดี

“ช่วงนี้ซ่งซานกำลังถูกคนว่าร้ายให้ไม่น้อย ถ้าเธอได้ทำโครงการนี้ เธอก็จะไม่ถูกสงสัยเรื่องความสามารถในการทำงาน”

เขารู้ดีว่าเพื่อให้ได้โครงการนี้มา ตอนแรก ๆ ฉันต้องสู้ไปมากแค่ไหน ต้องทนอดหลับอดนอนอยู่กี่คืนจนปากแตกไปหมด

แต่ตอนนี้เขากับพูดออกมาง่าย ๆ ว่าให้เอาโครงการนี้ไปให้เธอเนี่ยนะ

แต่ละคำพูดของเขาล้วนแต่ทำไปเพื่อปกป้องซ่งซานทั้งนั้น ด้วยกลัวว่าเธอจะทรมานกับคำนินทา แต่เขากลับไม่พูดว่ามันไม่ยุติธรรมกับฉันเลยสักคำ

ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ รู้สึกว่าเป็นการเสียดสีกันชัด ๆ

“เอาสิ เอาให้เธอเลย พรุ่งนี้ก็ให้เธอติดต่อฉันมาด้วยแล้วกัน”

ฉันทำเต็มที่กับบริษัทนี้ที่สุดแล้ว ได้ฤกษ์ยื่นซองลาออกสักที ขั้นตอนหลังจากนี้ก็ให้ซ่งซานรับช่วงต่อไป ฉันจะได้สบายใจเสียที

เจียงเจ๋อเหยียนแปลกใจที่เห็นฉันตอบตกลงไวขนาดนี้

เขาล้วงกล่องสร้อยคอออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ฉัน “ก่อนหน้านี้เธออยากได้สร้อยคอของยี่ห้อนี้มาตลอดไม่ใช่เหรอ? ก่อนหน้านี้เป็นฉันเองที่ไม่ดีเอง พวกผู้หญิงชอบของแบบนี้กันทั้งนั้น ต่อไปฉันจะค่อย ๆ ชดเชยให้เธอนะ”

เป็นสร้อยคอขอยี่ห้อที่ฉันชอบจริง เมื่อก่อนฉันเคยบอกไปว่าอยากได้สร้อยคอของยี่ห้อนี้

แต่เขาไม่ได้ซื้อให้ฉันในตอนที่ฉันชอบมันที่สุด สร้อยคอเส้นนี้เลยสูญเสียความหมายของมันไปแล้ว

แล้วอีกอย่าง ฉันไม่ชอบเรื่องตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้เท่าไร

หลังจากฉันตอบรับไป น้ำเสียงของเจียงเจ๋อเหยียนก็อ่อนโยนขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด เขาคลุมเสื้อคลุมของตัวเองลงบนไหล่ฉัน “เธอก็เลิกดื้อกับฉันได้แล้ว เรื่องคราวก่อนเป็นฉันที่ไม่ดีเอง สองสามวันนี้พวกเราไปทำเรื่องยกเลิกการขอหย่ากันเถอะ อีกอย่างเธอก็อยากไปต้าหลี่มาตลอดไม่ใช่เหรอ? ไว้ถึงตอนนั้นเดี๋ยวฉันไปเที่ยวต้าหลี่กับเธอเอง”

ฉันไม่ได้พูดอะไร เจียงเจ๋อเหยียนเข้าใจไปว่าฉันตกลงยอมรับแล้ว พูดเองเออเองเสียส่วนใหญ่

ระหว่างเดินทางกลับ ฉันเลื่อนดูอินสตาแกรมไปเรื่อย แล้วก็เห็นว่าซ่งซานโพสต์อินสตาแกรม

สร้อยคอยี่ห้อเดียวกัน กล่องสร้อยคอก็เป็นแบบเดียวกัน

ที่ไม่เหมือนกันก็คือของเธอสวยแล้วก็ประณีตกว่าของฉันมาก

ฉันถึงได้รู้ตัว ที่แท้สร้อยคอที่เจียงเจ๋อเหยียนให้ฉันมาเส้นนี้ก็เป็นของแถมสมนาคุณนี่เอง

ตลกชะมัดเลย ทั้งที่รู้ว่าฉันชอบ กระทั่งจะใช้ความคิดเลือกให้ฉันสักหน่อยยังไม่อยากทำเลย