แสงจันทร์กระจ่างใส ทว่ามิเคยสาดส่องผู้หวนคืน

ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบตำรวจสีเขียวขี้ม้าสุดเนี้ยบ ซึ่งยิ่งขับให้เขาที่หล่อเหลาอยู่แล้วดูองอาจผ่าเผยมากยิ่งขึ้น ทว่าหากมองดูดีๆ จะเห็นไรหนวดเขียวครึ้มตรงปลายคางและเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำในดวงตา เป็นความเหนื่อยล้าที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ยอมบอกฉันล่ะ”

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย น้ำเสียงเจือความตำหนิ เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ อย่างเป็นธรรมชาติ เตรียมจะใส่รองเท้าให้เธอ

ทว่าเท้าของหลินชิงเหลียนกลับหดหนี หลบเลี่ยงการสัมผัสจากเขา

เมื่อคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ฉินเฟิงก็ขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับแววตาของหลินชิงเหลียนที่ราบเรียบราวกับน้ำนิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก งานของนายสำคัญกว่า”

น้ำเสียงของเธอราบเรียบมาก เธอสวมรองเท้าแล้วลุกขึ้นยืนตรง ดึงใบรายงานการออกจากโรงพยาบาลมาถือไว้แล้วเดินออกไป

ฉินเฟิงมองแผ่นหลังที่ดูซูบผอมลงไปไม่น้อยของเธอ จู่ๆ หัวใจก็ถูกความรู้สึกกระวนกระวายใจบางอย่างเกาะกุม

เขารู้สึกแค่เพียงว่า หลินชิงเหลียน... เหมือนจะมีตรงไหนไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

เขาเดินตามออกไป มองดูหลินชิงเหลียนจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลด้วยตัวเอง เดินไปรับยาที่ช่องจ่ายยา แล้วก็เดินไปรอรถที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงพยาบาล

ทั้งที่เขาก็ยืนอยู่ข้างหลังเธอแท้ๆ แต่เธอกลับไม่หันมาออดอ้อนเขา ไม่บ่นว่าเขามาสายอีกต่อไป หรือแม้กระทั่งไม่ซบลงในอ้อมอกแล้วลูบไล้ไรหนวดของเขาเหมือนเมื่อก่อน พร้อมกับคอยกำชับให้เขาพักผ่อนเยอะๆ อย่าโหมงานหนักจนร่างกายทรุดโทรม

จู่ๆ ในใจของฉินเฟิงก็ตีรวนไปด้วยความหงุดหงิดและกระวนกระวาย เขาก้าวเข้าไปคว้าข้อมือของหลินชิงเหลียนเอาไว้ เม้มริมฝีปากแน่น เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม “นี่เธอกำลังโกรธเรื่องอุบัติเหตุรถชนหรอ หรือว่าโกรธเรื่องของเสี่ยวหม่าน…”

“ไม่ได้โกรธเรื่องไหนทั้งนั้นแหละ” หลินชิงเหลียนพูดแทรกขึ้น เธอค่อยๆ ดึงมือออก น้ำเสียงราบเรียบจนเกือบจะเย็นชา “ฉินเฟิง เรื่องที่ผ่านไปแล้ว ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก”

ฝ่ามือว่างเปล่าอีกครั้ง ฉินเฟิงร้อนรนยื่นมือไปคว้าจับเธอไว้ “แล้วทำไมเธอถึง…”

รถเมล์มาถึงป้ายพอดี

หลินชิงเหลียนไม่แม้แต่จะปรายตามองเขาอีก เธอหันหลังก้าวขึ้นรถไปอย่างไม่ลังเล เดินตามกระแสคนเข้าไปยืนอยู่ตรงกลางรถ

ฉินเฟิงเม้มปากเดินตามขึ้นไป เขาเบียดเข้าไปยืนอยู่ข้างหลังเธอ ใช้เรือนร่างสูงใหญ่ช่วยกันผู้คนรอบข้างออกไปให้พ้นจากตัวเธอ

หลินชิงเหลียนมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เคลื่อนถอยหลังไปเรื่อยๆ สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของฉินเฟิงจากแผ่นหลัง ความคิดล่องลอยกลับไปเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เธอได้เจอกับฉินเฟิงเป็นครั้งแรก

วันนั้นหน่วยศิลปากรหยุดพักผ่อน เธอถือตั๋วปันส่วนผ้าที่อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบไว้ เดินไปที่ร้านสหกรณ์เพื่อซื้อกระโปรงคอลเลกชันใหม่ล่าสุด

ตอนที่เดินไปถึงหน้าประตูร้านสหกรณ์ จู่ๆ บนถนนก็มีคนตะโกนให้ช่วยจับโจร ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังแตกตื่น ผู้ชายในชุดเครื่องแบบตำรวจคนหนึ่งก็กระโดดเตะสกัดผู้ชายที่กำลังวิ่งหนีจนล้มคว่ำ แล้วพุ่งเข้าชาร์จจับกุมตัวไว้อย่างรวดเร็ว

จังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นมา ความดุดันในแววตาของเขาทำเอาหลินชิงเหลียนตกใจจนยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

ตอนนั้นเธอรู้สึกแค่ว่า “ตำรวจคนนี้ดุจัง น่ากลัวชะมัด” แต่กลับจดจำคิ้วและดวงตาคู่นั้นของเขาเอาไว้จนขึ้นใจ

ตอนที่เจอกันครั้งที่สอง ฉินเฟิงปีนขึ้นไปบนหลังคาเพื่อช่วยเหลือเด็กผู้หญิงในชุมชนที่ติดอยู่ข้างบน ตอนที่พลัดตกลงมา เขาเอาตัวบังเด็กผู้หญิงไว้ในอ้อมกอดแน่น

วันนั้นแขนของเขามีเลือดไหลอาบ แต่เขากลับลูบหัวเด็กผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ในแววตามีประกายสว่างไสว หลินชิงเหลียนที่ยืนมุงดูอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งบีต

การพบกันครั้งที่สาม คือตอนที่ตัวแทนหน่วยศิลปากรไปจัดการแสดงเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจที่สถานีตำรวจ

เธอกำลังเต้นรำอยู่บนเวที ส่วนฉินเฟิงอยู่ข้างล่างเวที สายตาของเขาจดจ่ออยู่แต่กับเธอ ตอนที่สบตากัน หลินชิงเหลียนหัวใจเต้นรัว ใบหูแดงเถือก

หลังจากวันนั้น หลินชิงเหลียนก็สืบจนรู้มาว่าฉินเฟิงกำลังดูตัวหาคู่ เธอจึงไปขอร้องคุณอาผู้หญิงที่ทำงานอยู่ในหน่วยงานยุติธรรมเหมือนกันให้ช่วยเป็นแม่สื่อให้

วันที่ไปดูตัว ฉินเฟิงนั่งอยู่ตรงข้ามเธอ น้ำเสียงของเขาจริงจังและจริงใจ “สหายหลินครับ ลักษณะงานของผมมันค่อนข้างพิเศษ ปกติก็ยุ่งมากๆ ด้วย สำหรับเรื่องครอบครัวแล้ว ผมอาจจะดูแลได้ไม่ทั่วถึง คุณจะรังเกียจไหมครับ”

“ฉันไม่รังเกียจค่ะ!” หลินชิงเหลียนตอบกลับอย่างหนักแน่นเด็ดขาด ทั้งที่ใบหูยังแดงก่ำ

ฉินเฟิงพยักหน้า “ผมจะดูแลคุณให้ดีครับ”

หลังจากแต่งงานกัน ฉินเฟิงก็ดีกับเธอมากจริงๆ แต่เขาก็ยุ่งมากเช่นกัน

หลินชิงเหลียนต้องจัดการงานบ้านอยู่คนเดียว ทั้งถ่านรังผึ้งที่บ้านหมด หลอดไฟเสีย หลังคารั่ว ฉินเฟิงมักจะปลีกตัวกลับมาจัดการให้ไม่ทันเวลาอยู่เสมอ เธอจึงได้แต่ถกแขนเสื้อขึ้น แล้วหัดซ่อมแซมทำนู่นทำนี่ด้วยตัวเอง

ฉินเฟิงเป็นคนมีน้ำใจ พวกสวัสดิการเงินอุดหนุนต่างๆ ที่หน่วยงานแจกให้ เขามักจะเอาไปให้เพื่อนบ้านในชุมชนที่เดือดร้อนกว่าเสมอ หลินชิงเหลียนเองก็คอยสนับสนุน ไม่เคยปริปากบ่นเลยสักคำ

เดือนที่เธอคลอดลูก ฉินเฟิงถูกยืมตัวไปช่วยไขคดีสำคัญที่เมืองข้างๆ กว่าเขาจะกลับมา เธอก็หมดช่วงอยู่ไฟหลังคลอดพอดี

เธอมองดูเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำในดวงตาของเขา กับความรู้สึกผิดที่ปิดบังเอาไว้ไม่มิด เธอทำเพียงแค่กดข่มทุกความรู้สึกในใจเอาไว้ และไม่ด่าว่าเขาสักคำ

วันนั้น ฉินเฟิงกอดเธอเอาไว้แน่น บอกว่าจะพยายามหาเวลาให้ครอบครัวมากกว่านี้

แต่เขาก็ผิดคำพูด

เขายุ่งมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะหน่วยงานส่งลูกศิษย์มาให้เขาคนหนึ่ง

ตำรวจหญิงที่ชื่อสวี่เซี่ยงหลานคนนั้น มักจะเรียกเขาด้วยเสียงหวานเจี๊ยบว่า “อาจารย์คะ” อยู่เสมอ จากนั้นก็ทำพังครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อให้ฉินเฟิงคอยตามเช็ดตามล้างให้

ส่วนฉินเฟิง จากที่ตอนแรกเวลาพูดถึงเธอมักจะรำคาญใจ จนสุดท้ายแววตากลับเจือไปด้วยรอยยิ้มและความเอ็นดูโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิด

หลินชิงเหลียนเคยร้องไห้โวยวายกับเขาเพราะเรื่องนี้ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการตำหนิอย่างไม่เข้าใจครั้งแล้วครั้งเล่าของเขา

“ชิงเหลียน เธอคือสหายร่วมรบ คือเพื่อนร่วมงาน คือพี่น้องของฉัน ระหว่างเราไม่มีความสัมพันธ์สกปรกโสมมแบบนั้นเด็ดขาด ฉันไม่มีวันหักหลังเธอ เธอเลิกทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผลสักทีได้ไหม?”

จนกระทั่งเมื่อครึ่งเดือนก่อน ตอนที่เกิดน้ำท่วมใหญ่ ฉินเฟิงอพยพประชาชน แต่หลินชิงเหลียนกับลูกสาววัยหนึ่งขวบกลับถูกเขาทิ้งไว้เป็นคนสุดท้าย

เธอกอดลูกสาวเอาไว้ยืนอยู่บนหลังคา รอคอยความช่วยเหลืออย่างร้อนใจ

แต่ในตอนที่ฉินเฟิงกำลังจะฝ่ากระแสน้ำมาหาเธอ เด็กผู้ชายที่เพิ่งรอดชีวิตดันตกลงไปในน้ำ สวี่เซี่ยงหลานกระโดดลงไปช่วย แต่กลับเป็นตะคริวอยู่ในน้ำ

ในช่วงเวลาเป็นเวลาตาย ฉินเฟิงกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาหันหัวเรือกลับไปช่วยสวี่เซี่ยงหลานทันที

และในวินาทีนั้นเอง คลื่นลูกใหญ่ก็ซัดเข้ามา หลินชิงเหลียนกับลูกสาวถูกกระแสน้ำพัดกลืนหายไป พอเธอฟื้นขึ้นมา ลูกสาววัยหนึ่งขวบก็หมดลมหายใจไปเสียแล้ว

แต่ที่นอกห้อง ฉินเฟิงกลับกำลังปลอบโยนสวี่เซี่ยงหลานที่กำลังโทษตัวเองอย่างหนัก “อย่าร้องไห้เลย เธอไม่ผิดหรอก เรื่องนี้เธอไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดกับเรื่องนี้เลยนะ”

วินาทีนั้น หลินชิงเหลียนก็หัวเราะออกมา หัวเราะจนตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาร่วงหล่นลงมาอย่างบ้าคลั่ง

เธอนั่งนิ่งเป็นหินอยู่ทั้งคืน จากนั้นก็สอดใบหย่าปะปนไปกับใบยินยอมการเผาศพของเสี่ยวหม่าน เพื่อให้ฉินเฟิงเซ็นชื่อ

วันที่จัดงานศพลูกสาว ฉินเฟิงปรากฏตัวแค่แป๊บเดียว ก็ถูกสวี่เซี่ยงหลานรีบร้อนตามตัวไปอีกแล้ว

ส่วนหลินชิงเหลียน หลังจากที่เขาจากไป เธอทำเรื่องสองเรื่อง

เรื่องที่หนึ่ง เธอไปที่สำนักงานเขตเพื่อยื่นใบหย่า ขออนุมัติการหย่าร้าง

เรื่องที่สอง เธอยื่นเรื่องกับหน่วยศิลปากรเพื่อขอรับทุนไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่มอสโก เป็นเวลาสามปี

รอให้ทั้งสองเรื่องนี้อนุมัติผ่านเมื่อไหร่ เธอจะจากฉินเฟิงไปทันที จากบ้านที่ใช้ชีวิตอยู่มาตลอดห้าปีหลังนี้ไปตลอดกาล