บทที่ 2

ฉันผลักบานประตูเข้าไป เจียงเจ๋อเหยียนดูเหมือนจะตะลึงไปเล็กน้อยตอนที่เห็นฉัน เขาขมวดคิ้วมุ่น

“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าเธอสะกดรอยตามฉันมา?” เขาซักถาม

ฉันชูนาฬิกาข้อมือขึ้นมาบอกใบ้ “นายส่งข้อความมาหาฉันนี่”

ซ่งซานทำปากจู๋พลางรั้งแขนของเขาไว้ด้วยท่าทางออดอ้อน “ประธานเจียง ฉันแค่ล้อเล่นให้พี่เสิ่นซุ่ยซื้อนมเปรี้ยวมาให้เอง ประธานคงไม่ว่าฉันใช่ไหมคะ”

คิ้วที่ขมวดมุ่นของเจียงเจ๋อเหยียนถึงได้คลายออก

ที่แปลกก็คือ ในใจของฉันไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอย่างที่เคยเป็นเมื่อก่อนกับการที่เจียงเจ๋อเหยียนไม่ห้ามปรามอะไรกับการหยอกให้คนอื่นเป็นตัวตลกของซ่งซาน ฉันทำเพียงแค่หยักหน้าด้วยท่าทีเรียบเฉย บอกเป็นนัยว่าฉันเข้าใจแล้วเท่านั้น

ทว่าเจียงเจ๋อเหยียนกลับอยากจะอธิบายกับฉันอย่างหาได้ยาก “เสิ่นซุ่ย ซ่งซานก็แค่มาร่วมปาร์ตี้เล็ก ๆ กับฉันเท่านั้น...”

ฉันยื่นนมเปรี้ยวให้เขาเป็นการตัดบทการแก้ตัวของเขา

เจียงเจ๋อเหยียนดื่มเหล้า จึงไม่สามารถขับรถได้

เขาจัดการเรื่องของซ่งซานเรียบร้อยแล้ว ก็กลับไปพร้อมกับฉัน

รถที่เรียกมาอยู่ฝั่งตรงข้าม

ตอนที่ฉันเดินไปข้างหน้า จู่ ๆ เจียงเจ๋อเหยียนก็เอื้อมมือมารั้งฉันไว้ ฉันถึงได้รู้สึกตัวว่าเกือบจะถูกรถเก๋งที่เร่งทะยานมาอย่างเร็วเฉี่ยวเข้าเสียแล้ว

ถ้าไม่ได้เขา ฉันคงเจ็บตัวไปแล้ว

“จะข้ามถนนก็ไม่รู้จักดูรถให้ดี”

เจียงเจ๋อเหยียนต่อว่าฉันด้วยน้ำเสียงร้อนรน ทั้งกุมมือของฉันไว้แน่น

ระหว่างที่กำลังใจลอย ฉันพลันนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อก่อนทุกครั้งที่จะข้ามถนน เขามักจะจับมือฉันไว้

ดูเหมือนว่ามันจะนานมากแล้วที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ มันนานมากเสียจนฉันรู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคยสักเท่าไร

ดีที่พอข้ามถนนมาแล้ว ฉันก็ดึงมือกลับมาได้อย่างเงียบ ๆ

เช้าวันต่อมา ฉันเก็บขอเตรียมตัวออกไปทำงาน

เจียงเจ๋อเหยียนพูดขึ้นมาว่าจะไปส่งฉันที่ทำงาน

“ฉันไปส่งเธอแล้วกัน”

เพราะเรื่องของเขาเมื่อวาน ฉันถึงต้องเข้านอนค่อนข้างดึก จะให้นั่งรถไฟฟ้าไปทำงานตอนนี้ก็เกือบจะไม่ทันแล้ว ฉันเองก็เตรียมตัวไปขึ้นรถอย่างไม่งอแง

ทันทีที่เปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับ กลิ่นน้ำหอมหวานเลี่ยงของผู้หญิงก็พวยพุ่งออกมา

เบาะรองนั่งด้านในเป็นสีชมพู มาพร้อมกับหมอนกอดเฮลโลคิตตี้แสนน่ารักหนึ่งใบ

ด้านหน้าแปะกระดาษโน้ตที่เขียนไว้ด้วยลายมือน่ารักว่า ‘ที่นั่งของซานซานเพื่อนตัวน้อย’ ประกาศความเป็นเจ้าของของตนเอง

คนที่เคร่งครัดและได้รับขนานนามในวงการว่าเป็นคนเฉียบขาดอย่างเจียงเจ๋อเหยียน ถึงขนาดยอมให้บนรถของตนเองมีของกระจุกกระจิกน่ารักแบบนี้ นี่มันเยาะเย้ยกันชัด ๆ

ความไม่สบายใจพลันแล่นปราดอยู่บนใบหน้าของเจียงเจ๋อเหยียน เขาแก้ตัวว่า “ซ่งซานก็แค่เด็กคนหนึ่ง เธอก็อย่าไปคิดเล็กคิดน้อยกับหล่อนมากเลย”

เป็นเด็กที่ถ่ายรูปคู่รักด้วยกันได้อย่างนั้นน่ะเหรอ?

ฉันไม่ได้เอ่ยถามอะไร เจียงเจ๋อเหยียนถึงกับโพสต์รูปคู่รักพร้อมเขียนข้อความว่า ‘บันทึกทุกช่วงเวลาที่เธอเขินอาย’ ตั้งแต่วันที่สองที่พวกเรายื่นเรื่องขอหย่า

จะเป็นการแก้เผ็ดที่ฉันขอหย่าก็ดี หรือเป็นอย่างอื่นก็ช่าง ฉันไม่รู้หรอก แต่ใจของเขาน่ะเป็นอื่นไปนานแล้ว

ฉันเดินไปนั่งที่เบาะด้านหลังอย่างเข้าใจ “ฉันนั่งข้างหลังนะ”

“ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม” ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่าบรรยากาศมันอึมครึมอึดอัดไปสักหน่อย เจียงเจ๋อเหยียนจึงยื่นนมขวดหนึ่งมาให้

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง ตรงนั้นถึงกับมีกล่องที่ใส่ขนมขบเคี้ยวไว้เป็นการเฉพาะ ด้านในเต็มไปด้วยคุกกี้ พร้อมด้วยผลไม้เชื่อมและเจลลี่หลากหลายอย่าง

ฉันนึกขึ้นได้ว่า เจียงเจ๋อเหยียนเป็นคนรักความสะอาดและเป็นระเบียบอย่างยิ่งคนหนึ่ง เขาไม่มีทางยอมให้คนอื่นนำของกินขึ้นมาในรถของตัวเองแน่

ตอนนั้นฉันเคยมีอาการน้ำตาลในเลือดต่ำอยู่บนรถของเขา ริมฝีปากขาวซีด ดวงตาพร่ามัว กระทั่งแรงจะพูดก็ยังไม่มี อยากจะดื่มชานมบรรเทาอาการสักคำเขาก็ไม่อนุญาต

ทว่าตอนนี้ ซ่งซานกลับได้รับการผ่อนปรนมาจากเขาอย่างง่ายดาย

รักกับไม่รักนั้นมันแยกจากกันชัดเจนจริง ๆ

ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วหันออกไปมองรถที่เล่นไปมาด้านนอก

ดีที่เดินทางมาถึงบริษัทอย่างรวดเร็ว ฉันรีบเข้าไปประจำตำแหน่งของตนเองทันที

ตามหลักแล้ว ฉันกับเจียงเจ๋อเหยียนใกล้จะหย่ากันแล้ว ฉันก็ควรไปยื่นจดหมายลาออกกับทางบริษัท

ทว่ายังมีโครงการที่ยังค้างคาอยู่ในมือถึงสองโครงการ ตามความรับผิดชอบแล้ว ฉันก็ควรจะจัดการเรื่องพวกนี้ให้เสร็จเสียก่อนค่อยจากไป

ฉันยุ่งจนหัวหมุนทั้งเช้าทั้งบ่าย เพราะนอนไม่พอ สภาพจิตใจของฉันเลยไม่ค่อยดีนัก

ขณะที่เพิ่งจะหยิบแก้วของตนเองขึ้นมาเตรียมตัวไปชงกาแฟกินสักแก้ว

ไรเดอร์ส่งอาหารก็นำชานมลังใหญ่พร้อมกับขนมเค้กก้อนเล็ก ๆ เข้ามาส่ง

ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของบรรดาเพื่อนร่วมงาน

“ว่ากันว่าบอสเลี้ยงของว่างยามบ่ายละ บอสนี่จะใจกว้างเกินไปแล้ว!”

“นายจะไปรู้อะไร? เป็นเพราะช่วงนี้ซ่งซานกำลังลดความอ้วนอยู่ต่างหาก บอสเห็นเข้าแบบนั้นก็ปวดใจ เลยซื้อของว่างยามบ่ายมาให้หล่อน แล้วก็ถือโอกาสนี้เลี้ยงพวกเราไปด้วยซะเลย พวกเรามันก็แค่ได้ใบบุญจากคนอื่นเขาเท่านั้นแหละ!”