บทที่ 4

วันพรุ่งนี้เป็นระยะปรับสภาพจิตใจหลังยื่นเรื่องหย่าวันสุดท้าย พอพ้นวันพรุ่งนี้ไป ฉันก็จะไม่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องใด ๆ กับเจียงเจ๋อเหยียนอีกแล้วอย่างแท้จริง

ฉันรดน้ำให้ดอกไม้ที่ฉันเลี้ยงไว้บนระเบียง

วินาทีถัดมา แหวนบนนิ้วกลางก็ร่วงหล่นลงไปจากระเบียง

ฉันโน้มตัวลงไปเก็บทันทีตามสัญชาตญาณ

“ทำอะไรของเธอ!” เจียงเจ๋อเหยียนรั้งแขนของฉันไวแล้วลากไปด้านหน้า

“เธอไม่รู้หรือไงว่าทำแบบนี้มันอันตรายแค่ไหน?!”

ดวงตาของเขาฉายความห่วงใยและความร้อนรนมาให้ฉัน

ดูเหมือนว่าเขายังเป็นห่วงฉันอยู่

“แหวนหล่นน่ะ”

แหวนวงนั้นเป็นแหวนที่เขาตั้งใจทำมันให้ฉันเองกับมือ แล้วก็เป็นสไตล์ที่ฉันชอบ เลยใส่มันเอาไว้ตลอดจนถึงตอนนี้ พอมันร่วงลงไปจากระเบียงฉันถึงได้โถมตัวพุ่งเข้าไปเก็บแบบนั้น

เจียงเจ๋อเหยียนถอนหายใจ “ก็แค่แหวนวงหนึ่งเท่านั้นเอง ฉันซื้อให้ใหม่อีกวงก็ได้ เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย”

ก็แค่แหวนวงหนึ่ง ฉันมองไปบนนิ้วกลางของเขา มันว่างเปล่า เหมือนว่าเขาจะถอดมันออกไปนานแล้ว

“พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบวันแต่งงานของเรา ฉันจะมารับเธอนะ แล้วพวกเราค่อยไปพร้อมกัน”

ไม่ได้ฉลองวันครบรอบวันแต่งงานจริง ๆ จัง ๆ มานานแค่ไหนแล้วนะ

ฉันครุ่นคิด

ถือว่าเป็นการปิดฉากให้กับงานแต่งงานครั้งนี้อย่างสมบูรณ์แล้วกัน

ในวันครบรอบวันแต่งงานวันถัดมา ฉันนั่งอยู่ในภัตตาคารที่จองล่วงหน้าไว้แล้ว

รออยู่นาน ฉันหิวจนไส้กิ่ว เขาก็ยังไม่มา

ฉันเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยอยากจะเร่งเจียงเจ๋อเหยียนสักหน่อย ถ้าเขาไม่ได้อยากฉลองวันครอบรอบกับฉันจริง ๆ ก็พูดออกมาตรง ๆ ได้เลย ไม่จำเป็นต้องทำให้ฉันเสียเวลาหรือนั่งอดทนรออยู่แบบนี้

หลังจากที่โทรศัพท์ไปหาเขาหลายสายแล้วแต่ก็ไม่มีการตอบรับ ฉันเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับเห็นข้อความในกลุ่มที่ทำงานเข้า

เป็นข้อความหนึ่งจากแอคเคาท์ที่ไม่ได้ระบุตัวตน

“ซ่งซานให้ท่าบอสที่แต่งงานแล้ว อาศัยว่าตนเองอายุยังน้อยและหน้าตาสะสวย ทำงานโดยใช้เต้าไต่ น่าละอายที่สุด!”

ต่อมาก็เป็นหลักฐานส่วนหนึ่งซึ่งเป็นโครงการที่ฉันให้ซ่งซานไป

แม้จะต่อว่าประจานซ่งซาน ทว่าทุกคำล้วนพุ่งเป้ามาที่ฉัน

เห็นข้อความนี้ได้ไม่นาน เจียงเจ๋อเหยียนก็เตะประตูเข้ามาด้วยโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟ

“ฉันคิดว่าเธอเต็มใจยกโครงการนี้ให้ คิดไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะร้ายกาจขนาดนี้ จงใจตอบตกลงแต่กลับเล่นสกปรกใส่ร้ายซ่งซานลับหลัง!”

“เสิ่นซุ่ย ทำไมเธอถึงได้ใจคอคับแคบขนาดนี้!”

ซ่งซานร้องไห้กระซิก ๆ อยู่ด้านหลังเจียงเจ๋อเหยียน ท่าทางราวกับว่าไม่ได้รับความยุติธรรม

“ฉันไม่เอาโครงการนี้ก็ได้ พวกนั้นพูดว่าฉันไม่สนใจอะไรเลยสักอย่าง แต่ว่าพี่เสิ่นซุ่ย ฉันเห็นพี่เป็นเพื่อนที่ดีมากคนหนึ่งมาตลอด แล้วทำไมพี่ถึงได้ทำกับฉันแบบนี้ล่ะคะ”

“ไม่ใช่ฉัน”

ฉันอธิบายความจริงด้วยท่าทางสงบนิ่ง

“ในเมื่อฉันตกลงยอมยกให้เธอแล้ว ฉันก็ไม่ยอมลดตัวลงไปทำเรื่องพรรค์นี้หรอก”

“นอกจากเธอแล้ว มันจะไปมีใครอีกที่มีเหตุผลจ้องเล่นงานซ่งซาน?”

“เสิ่นซุ่ย เธอมันผู้หญิงจอมปลอม!”

“เสียดายที่ซ่งซานตั้งใจเลือกภัตตาคารนี้ให้พวกเรา เธอไม่คู่ควรกับมันเลยด้วยซ้ำ!”

เขาเป็นเดือดเป็นร้อนแทนซ่งซานจนหน้าดำหน้าแดง ทั้งยังคว่ำจานต่อหน้าต่อตาฉัน เศษจานแตกกระจายเต็มพื้น

ระยะเวลาสิบกว่าปีที่ใช้ชีวิตร่วมกัน ก็ไม่สามารถทำให้เขาเชื่อฉันได้

ฉันหยิบหนังสือหย่าออกมาจากกระเป๋า

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ระยะปรับสภาพจิตใจหลังยื่นเรื่องหย่าทั้งสามสิบวันก็สิ้นสุดแล้ว เซ็นชื่อให้ด้วยเลยแล้วกัน”

ฉันวางหนังสือลาออกไว้ด้านล่าง

เขาหัวเราะอย่างเย็นชา หยิบปากกาออกมาเซ็นชื่อลงไปด้วยความรวดเร็ว

“ได้ ตามที่เธอต้องการ!”

พูดจบ เขาก็ตระกองกอดซ่งซานไว้แล้วจากไป

ฉันนั่งลงแล้วมองแผ่นหลังของเขาที่จากไป

ดูท่าว่าคงไม่จำเป็นจำต้องฉลองวันครอบรอบแต่งงานครั้งสุดท้ายเสียแล้ว

ฉันมองอาหารเย็นชืดบนโต๊ะ ส่งเส้นพาสต้าเข้าปากทีละคำ ๆ

พอกินเสร็จ ฉันก็ลากกระเป๋าที่วางไว้ในมุมตั้งนานแล้วออกมา

เรียกรถแท็กซี่ไปยังสนามบิน

ระหว่างทางไปสนามบิน ฉันก็ส่งข้อความไปหาเจียงเจ๋อเหยียนว่า “กุญแจวางอยู่บนโต๊ะในห้องรับแขก พวกเราจบกันแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องติดต่อกันอีก”

พอส่งข้อความไปแล้วเสร็จ ฉันก็ปิดเครื่อง ขึ้นเครื่องบินไปยังสนามบินนิวยอร์ก