บทที่ 7 พี่ไม่แค้นหรอ!!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ

ไม่ใช่จังหวะเร่งเร้า…แต่ก็ไม่ใช่การเคาะที่ไร้จุดหมาย

ยิหวาละสายตาจากแฟ้มคดีที่เปิดอยู่บนโต๊ะ

หันไปมองประตูด้วยแววตานิ่งสงบ ก่อนจะเดินไปเปิด

ประตูเปิดออกช้า ๆ

เผยให้เห็นร่างของน้องชายที่ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ

“…มีอะไร?” 

ยิหวาถามเรียบ ๆ แต่สายตากำลังสแกนไปทั่วร่างน้องชาย

เธอรู้ว่าเขาไม่ใช่คนจะเดินมาหาเธอตอนกลางคืนเพียงเพราะเรื่องเล่น ๆ

ภานุเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูด

“หมอเจนนิสกลับมาแล้ว”

คำพูดนั้นราวกับทิ้งความเงียบทั่วทั้งห้อง

เงียบเสียจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศที่พึ่งเริ่มทำงานเบา ๆ

ภานุนั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่งของโต๊ะ

ในห้องเงียบ มีเพียงเสียงจุดไฟแช็ก และเสียงสูดควันบุหรี่ของยิหวาที่นั่งพิงพนักพิงอยู่ฝั่งตรงข้าม

แสงไฟสีส้มสะท้อนกับดวงตาคู่นิ่งที่มองออกไปนอกหน้าต่าง

ยิหวายิ้มบาง ๆ ขณะปล่อยควันสีขาวให้ลอยหายไปในอากาศ

“กลับมาก็ดีแล้วนิ เขาเป็นหมออยู่กับโรงพยาบาลก็ดีแล้ว”

เสียงของเธอนิ่ง

ไร้อารมณ์

เหมือนพูดถึงคนไกลที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอีกต่อไป

ภานุมองพี่สาวเงียบ ๆ ก่อนจะถามเสียงต่ำ

“แล้วพี่ไม่คิดจะไปหาเขาเลยเหรอ…ไปปรับความเข้าใจ อะไรแบบนั้น?”

คำถามนั้นลอยค้างในอากาศครู่หนึ่ง

ก่อนที่ยิหวาจะเอาบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้ง แล้วก้มมองปลายไฟที่ไหม้จนเกือบหมดมวน

“มันก็ผ่านมา…ห้าปีกว่าแล้วนะภานุ”

เธอพูดเบา ๆ แต่ชัดเจน

แววตาไม่ได้เศร้า แต่ก็ไม่ว่างเปล่า

“ตอนแรกก็อยาก…อยากรู้ อยากถาม อยากรู้เหตุผล อยากได้คำอธิบาย…แต่พอผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว”

เธอหยุด หายใจเข้าเฮือกหนึ่ง

“พี่ว่าบางที…ปล่อยไปแบบนี้ มันก็ดีแล้วล่ะ”

ภานุยังคงจ้องพี่สาวอย่างเข้าใจ

แต่ก็ยังอดถามไม่ได้

“แล้วพี่ไม่อยากรู้จริง ๆ เหรอ ว่าเขากลับมาเพราะอะไร…หรือยังรู้สึกอะไรอยู่มั้ย?”

ยิหวาวางมวนบุหรี่ที่ดับไฟแล้วลงในถาด

เอนหลังพิงเก้าอี้อีกครั้ง รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏที่มุมปาก

“รู้ไป…แล้วได้อะไร?”

“พี่ไม่อยากเจ็บอีกแล้วว่ะนุ”

เสียงเธอไม่สั่น…แต่นิ่ง

นิ่งจนบาดลึกกว่าเสียงสะอื้น

“ถ้ามันเป็นความรู้สึกจริง ๆ มันคงไม่จบลงตั้งแต่วันนั้น”

“แต่ถ้ามันแค่สิ่งที่เคยมี…พี่ก็ไม่อยากไปรื้อ”

ภานุพยักหน้าช้า ๆ

ภานุนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้กดดัน แต่ชัดเจน

“แล้ว…ใจพี่ตอนนี้มันเป็นยังไงวะ?”

ยิหวาหันไปมองน้องชายเล็กน้อย

คิ้วข้างหนึ่งยกขึ้นเหมือนครุ่นคิดจะตอบดีไหม

ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วพูดเสียงเรียบ

“ก็…สนุกดีนะ”

เธอยกแก้วน้ำขึ้นจิบเล็กน้อย แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น

“มีความสุข…ในแบบของพี่แหละ ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ภารกิจที่ท้าทายทุกวัน”

เธอเว้นจังหวะก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แฝงความเหนื่อยล้าบางอย่าง

“ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมานั่งเป็นห่วงเวลาพี่ไปทำงาน…”

“ไม่ต้องกังวลว่าจะทำให้ใครนอนไม่หลับทั้งคืน…”

เสียงของยิหวาเริ่มเบาลง

ดวงตายังคงจ้องตรงไปข้างหน้า

คล้ายพูดกับตัวเองมากกว่ากับใคร

“ไม่ต้องรู้สึกผิด…ถ้ากลับมาพร้อมสภาพเหมือนจะตายวันนั้น”

“ไม่มีใครต้องร้องไห้เพราะพี่อีกแล้ว”

ภานุกัดฟันแน่น เขาไม่ได้พูดอะไร

เพราะสิ่งที่พี่สาวพูด…มันจริงจนเจ็บ

ยิหวาหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง

แต่เสียงนั้น…มันไม่ได้สนุกเลย

“แบบนี้ก็ดีแล้วใช่มั้ยล่ะ?”

“ไม่มีใครต้องเสียใจ ไม่มีใครต้องรอ ไม่มีใครต้องผิดหวังเพราะพี่อีกแล้ว”

เธอจ้องน้องชายด้วยแววตานิ่งสนิท

เหมือนคนที่เดินมาไกลเกินจะหันหลังกลับ

ภานุนั่งนิ่งอยู่สักพัก ดวงตาจับจ้องไปที่พี่สาวของเขา

ประโยคที่ยิหวาเพิ่งพูด มันกระแทกใจเขาอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่มีใครต้องร้องไห้เพราะพี่อีกแล้ว”

เขาได้ยินเสียงหัวเราะที่ฟังแล้วไม่สนุกแม้แต่น้อย

เขาไม่รู้ว่าพี่สาวเขารอดมาได้ยังไง…จากชีวิตที่เหมือนไม่เหลืออะไรเลย

เขาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามคำถามที่อยู่ในใจมาตลอด

“พี่ยังอยากกลับไปหาเขาอยู่ไหม…เจนนิสน่ะ”

คำถามที่พ่นออกมาเบา ๆ แต่หนักราวกับหินก้อนโต

ยิหวาชะงักเล็กน้อย ดวงตาเลื่อนไปมองไกลออกไป

ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งจนน่ากลัว

“…ถ้าเป็นสามปีก่อน คงไปแล้วล่ะ”

เธอยิ้มจาง ๆ ให้ตัวเอง แววตาเศร้าจาง ๆ รื้นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“ตอนนั้นพี่ยังคิดว่า ถ้าได้เจอ ถ้าได้พูด มันอาจจะเปลี่ยนอะไรได้บ้าง”

“แต่ตอนนี้…”

เธอหันกลับมามองภานุ ริมฝีปากยังมีรอยยิ้ม

แต่ในแววตา…มีเพียงความว่างเปล่าและยอมรับ

“มันคงไม่แล้วล่ะ…”

“พี่คิดว่า…พี่คงไม่เหมาะที่จะยืนข้างเขาจริง ๆ”

ภานุนั่งฟังเงียบ ๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามที่ตีวนอยู่ไม่หยุด

สุดท้ายเขาเลือกพูดในสิ่งที่คนเป็นน้องชายอยากรู้มาตลอด

“เขาทำให้พี่เจ็บปวดขนาดนี้…พี่ไม่คิดจะทำให้เขาเจ็บกลับบ้างเหรอ”

คำถามนั้นไม่ได้มาจากความสะใจ แต่มาจากความไม่เข้าใจ

เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าเขา ไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมาทำร้ายแล้วเงียบเฉย

แต่ยิหวาเพียงยิ้มบาง ๆ ดับไฟในดวงตาตัวเองด้วยความจริงที่กลั่นจากหัวใจ

“พี่ทำคนที่พี่เคยรักไม่ลงหรอก”

เสียงของเธอนุ่ม แต่ขม

เธอสูบบุหรี่อีกคำ แล้วค่อย ๆ ปล่อยควันออกมาอย่างเนิบช้า

ไม่ใช่เพื่อพักหายใจ แต่เพื่อกดความรู้สึกที่ยังไม่มอด

“แค่พี่เคยทำให้เขาร้องไห้…พี่ก็เจ็บจะแย่แล้วภานุ”

ภานุยังคงไม่เข้าใจ เขาขมวดคิ้วแน่น

“แล้วพี่ไม่แค้นเหรอ เขาทิ้งพี่ไปแบบนั้นอะ”

ยิหวาเงียบไปนานพอจะทำให้ความรู้สึกตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง

ก่อนที่เธอจะเอ่ยด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น…และความรักที่ยังไม่ตายดี

“แค้นสิ…”

“แต่ให้ทำให้เขาเจ็บ พี่ทำไม่ลงว่ะ”

เธอหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง น้ำเสียงนั้นไม่มีความขบขันเลยแม้แต่น้อย

เหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองแพ้…แต่ก็ยังยิ้มออกมาอย่างไม่ฝืน

“บางทีการรักใครสักคน มันก็คือการยอมเจ็บคนเดียว…”

ภานุจ้องมองแผ่นหลังของพี่สาวที่เขารักที่สุดในชีวิต

แม้ยิหวาจะยืนอยู่อย่างเข้มแข็ง แต่เขารู้…ข้างในเธอเจ็บขนาดไหน

เขาทนไม่ได้จริง ๆ ที่ต้องเห็นคนที่เคยแบกทั้งบ้าน คนที่ยอมเสี่ยงตายทุกภารกิจ

กลับต้องนั่งอยู่ตรงนี้เหมือนคนที่ไม่เหลืออะไร

“ให้ผมแก้แค้นแทนพี่ไหม…”

ยิหวาชะงัก เธอหันกลับมาเล็กน้อย แววตาภานุจริงจัง

น้ำเสียงของเขามั่นคงกว่าทุกครั้งที่เคยพูด

“พี่ก็รู้ว่าผมรักพี่ พี่เป็นมากกว่าพี่สาว…พี่เป็นทั้งชีวิตของผม”

“ผมทนเห็นพี่เจ็บมามากพอแล้ว ผมอยากให้เขารู้บ้าง ว่าคนที่เขาทิ้งไป มันเจ็บปวดขนาดไหน”

ยิหวามองเขาเงียบ ๆ ดวงตาเรียบนิ่ง แต่แววเจ็บยังสะท้อนอยู่ในนั้น

เธอเดินกลับมาหาเขา คุกเข่าลงตรงหน้า แล้ววางมือบนเข่าของน้องชายเบา ๆ

“อย่าเลยภานุ…”

เสียงของเธอเบา ราวกับกลัวว่าอะไรในใจจะพังไปมากกว่านี้

“แกจะเสียเวลาเปล่า ๆ”

ภานุกำมือแน่น ดวงตาสั่นระริก

“แต่พี่….”

“ต่อให้แกทำให้เขาเสียใจ…พี่ก็ไม่ได้มีความสุขขึ้นมาหรอก”

ยิหวาสูดลมหายใจลึก แล้วพูดอย่างนิ่งที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

“คนบางคน…มันไม่ได้เกิดมาเพื่อจะอยู่ด้วยกัน”

“แต่เขาก็เป็นคนเดียวที่เคยทำให้พี่อยากมีชีวิตอยู่ต่อให้ถึงพรุ่งนี้”

เธอยิ้ม…แต่รอยยิ้มนั้นโคตรเศร้า

ภานุมองพี่สาวแล้วกลืนน้ำลายแทบไม่ลง

นี่ไม่ใช่แค่รักที่ไม่สมหวัง แต่มันคือรักที่ยังฝังอยู่ในหัวใจทุกลมหายใจ

ยิหวาสูบควันบุหรี่เข้าปอดเงียบ ๆ ก่อนจะเป่ามันออกมาอย่างเรียบนิ่ง

เธอหันกลับมามองภานุที่ยังนั่งนิ่งไม่ไปไหน สายตาของเขายังเต็มไปด้วยความห่วงหา

เธอยิ้มบาง ๆ แล้วเอื้อมมือไปเคาะหัวเขาเบา ๆ ด้วยหลังนิ้ว

“ไป ๆ แกไปทำงานได้ล่ะ”

ภานุกะพริบตาปริบ ๆ

“แต่พี่ยัง—”

“พี่มีงานต้องทำ แกอย่ามานั่งมองหน้าพี่เหมือนพี่เป็นคนใกล้ตายแบบนี้หน่อยเลย”

ยิหวาพูดติดตลกแบบไม่มีเสียงหัวเราะ

เธอยืนขึ้น ปัดเสื้อผ้าตัวเอง แล้วเอ่ยต่อทั้งที่ยังมองออกไปนอกหน้าต่าง

“รักพี่จริงก็บริหารโรงพยาบาลให้รวย ๆ สิ”

เธอหันมายักคิ้วให้หนึ่งที แล้วพูดต่อแบบขำ ๆ แต่ในน้ำเสียงมีความจริงจังซ่อนอยู่

“เดี๋ยวพี่เบื่องานเมื่อไหร่ จะได้ไปนอนใช้เงินแก…ให้สบายเลย”

ภานุหลุดหัวเราะในลำคอ เขาส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนลุกขึ้น

“ถ้างั้นพี่ก็อย่ารีบเบื่อเร็วล่ะกัน ผมยังจัดบัญชีโรงพยาบาลไม่เสร็จเลย”

“เหอะ…เรื่องเยอะ”

ยิหวาโยนบุหรี่ทิ้งแล้วใช้รองเท้าบู๊ตเหยียบดับไฟ ก่อนจะเดินกลับเข้าด้านในอย่างไม่รีบร้อน

ภานุมองตามหลังพี่สาวที่เคยแกร่งที่สุดในโลกของเขา

และยังเป็นแบบนั้นเสมอ…แม้หัวใจจะเคยแตกสลาย

ภานุเดินมาหยุดตรงม้านั่งใต้ร่มไม้ข้างอาคารกรมฯ เขาทิ้งตัวลงนั่ง ชันศอกพาดเข่า และก้มหน้าลงราวกับหวังจะทบทวนอะไรสักอย่างที่ยังวกวนอยู่ในหัว

ภาพในอดีตผุดขึ้นอีกครั้ง…

ภาพของพี่สาวที่เดินกะเผลกออกมาจากภารกิจแทบทุกครั้งพร้อมแผลเต็มตัว

ภาพของคุณหมอน้ำแข็งในชุดกาวน์สีขาวกับสีหน้าเย็นชา

และภาพที่เจนนิสเป็นลมตรงหน้าพี่สาวของเขาเอง…

มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ

ไม่ใช่ความผูกพันธรรมดา

“ทั้งสองคน… ต้องรักกันมากแน่ ๆ”

ภานุพูดกับตัวเองในใจ

แต่ก็ยิ่งสับสนกับสิ่งที่เห็นในวันนี้

“แล้วทำไมถึงปล่อยให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้?”

ยิหวาเลือกที่จะไม่กลับไป

เจนนิสเองก็เลือกที่จะไม่เดินเข้ามาหา

ต่างคนต่างเงียบ

ต่างคนต่างปิดประตูความรู้สึก

ราวกับการอยู่เงียบ ๆ จะทำให้ทุกอย่างลืมเลือนได้ง่ายขึ้น

“มันคงมีบางอย่าง… ที่ฉันยังไม่รู้”

ภานุคิดพลางกำมือแน่น

เขาไม่ได้อยากแค่เข้าใจ

แต่ลึกลงไป… เขาอยากรู้ว่าเจนนิสรู้สึกยังไงกันแน่

ในวันนั้น วันที่เธอเลือกจะเดินจากพี่ของเขาไป

วันที่เธอร้องไห้ในห้องพักแพทย์

“ถ้ามีโอกาส… ฉันจะถามเธอด้วยตัวเอง”

ภานุเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

สายตานิ่งเรียบ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยคำถาม

ที่เขายังไม่มีคำตอบ…

แต่จะหามันให้เจอ