LOGINShare
บทที่ 69 เรื่องราวของความรัก(จบ)
publish date:
2026-03-11 21:14:48ในห้องนอนที่แสงเช้าสาดผ่านม่านโปร่ง เจนนิสนอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายอ่อนล้าจากการแพ้ท้อง แต่หัวใจกลับไม่เหนื่อยล้าอย่างเดิมอีกต่อไป
ขณะที่ลมหายใจเธอค่อย ๆ สม่ำเสมอ เสียงหัวใจของอีกหนึ่งชีวิตในตัวเธอก็ยังดังก้องในความทรงจำเธอคิดย้อนกลับไปถึงวันที่เคยกลัวครอบครัว
กลัวการผูกมัด กลัวความผิดหวัง กลัวจะไม่มีบ้านให้ใครซุกหัวนอน เพราะบ้านในอดีตของเธอไม่เคยอบอุ่น แต่ตอนนี้ แม้ร่างกายจะอ่อนแรง แต่การมีภานุอยู่ข้าง ๆ ทั้งในวันที่หัวเราะ วันที่ร้องไห้ วันที่อ่อนแอ ทำให้เธอค่อย ๆ มองเห็นความหมายของคำว่า ครอบครัว ใหม่อีกครั้งเจนนิสตกผลึกกับตัวเองว่า
ความอบอุ่นไม่ได้เกิดจากสถานที่ หรืออดีตที่ผ่านมา แต่มันเริ่มต้นได้จากคนสองคน จากมือที่กอดไว้แน่น จากสายตาที่มองกันด้วยความเข้าใจ จากหัวใจที่พร้อมจะเติบโตไปด้วยกัน…แม้จะกลัว แม้จะไม่พร้อมก็ตามวันนี้ เธออาจยังไม่พร้อมสมบูรณ์
แต่ก็พร้อมจะ “ลองรัก” ดูอีกสักครั้ง พร้อมจะสร้างบ้านหลังใหม่ ให้กับตัวเอง กับภานุ กับลูกน้อยในท้อง และกับอนาคตที่เธอจะไม่หนีจากมันอีกต่อไปชีวิตของเธอกำลังเปลี่ยนไป แต่ครั้งนี้ เธอเลือกจะเปลี่ยนไปพร้อมกับคนที่รักและยอมรับในตัวตนของกันและกัน
ขณะที่นอนนิ่งบนเตียง ใจเจนนิสเหมือนถูกดึงย้อนกลับไปยังอดีตที่เธอพยายามจะลืม
ภาพบ้านที่เงียบเหงา ความรู้สึกโดดเดี่ยวในวัยเด็ก เสียงทะเลาะวิวาทที่ฝังลึกในความทรงจำ และน้ำตาที่เธอต้องกลืนไว้เพราะไม่รู้จะร้องหันหน้าไปหาใครเธอเคยเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่เชื่อในคำว่า “บ้าน”
เติบโตมากับความว่างเปล่าในหัวใจและความกลัวการผูกมัด ทุกครั้งที่ผิดหวังในความสัมพันธ์ เธอยิ่งสร้างกำแพงสูงขึ้นอีก กลัวจะรักใคร กลัวจะเจ็บ กลัวจะต้องสูญเสียซ้ำอีกครั้งเจนนิสมองย้อนกลับไป เห็นตัวเองในวันที่ร้องไห้คนเดียว
วันที่ถูกปฏิเสธ วันที่คนที่เธอรักเดินจากไปโดยไม่มีคำลา ทุกความผิดหวังเหล่านั้นมันกัดกินใจเธอ แต่ก็หล่อหลอมให้เธอแข็งแกร่งขึ้นทีละนิด จนกลายเป็นเจนนิสที่ยิ้มรับกับโลกได้ แม้จะมีบาดแผลอยู่ข้างในวันนี้ แม้ชีวิตจะเปลี่ยนไป เธอกำลังจะมีครอบครัว
ความกลัวและความไม่มั่นคงในอดีตยังคงหลงเหลือ แต่เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความผิดหวังและความเจ็บปวดในอดีต ไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้าย แต่มีไว้เพื่อเตรียมใจให้เธอพร้อมจะรักตัวเอง พร้อมจะเปิดรับสิ่งใหม่ และพร้อมจะสร้างครอบครัวในแบบของเธอเองเจนนิสไม่เสียใจกับอดีตเหล่านั้น
เพราะมันพาเธอเดินทางมาจนถึงวันที่มีคนรัก มีชีวิตใหม่ในท้อง และมีความหวังในวันข้างหน้า ความผิดหวัง…กลายเป็นบทเรียน บาดแผล…กลายเป็นแรงผลักดัน และเธอ…กลายเป็น “เธอ” ที่เข้มแข็งและอ่อนโยนกว่าที่เคยเป็นมาขณะที่เจนนิสยังคงนอนนิ่ง ปล่อยใจให้ไหลย้อนทบทวนความรู้สึก ความผิดหวังและบาดแผลเก่า ๆ ในอดีต เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของภานุก็ดังขึ้นใกล้เตียง
โดยไม่พูดอะไร ภานุค่อย ๆ ทรุดตัวลงนอนข้างเธอ แขนแข็งแรงเอื้อมมารวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด
เขาซุกหน้ากับเส้นผมนุ่มของเธอ ลมหายใจสม่ำเสมออุ่น ๆ กระทบแก้มเจนนิส “ผมอยู่ตรงนี้นะ…” น้ำเสียงเขาเบาและมั่นคง เป็นเหมือนเครื่องยืนยันว่าต่อให้เธอหวั่นไหวแค่ไหน ต่อให้โลกทั้งใบเคยเย็นชาแค่ไหน …จากนี้เธอจะไม่ต้องต่อสู้อยู่คนเดียวอีกต่อไปเจนนิสขยับตัวเข้าหาอ้อมอกนั้นอย่างเงียบ ๆ
เธอไม่พูดอะไร แค่หลับตารับความอุ่นใจจากการกอดของเขา ปล่อยให้ความกลัวในอดีตละลายไปกับไออุ่นในปัจจุบันคืนนี้ เธอไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตามลำพัง
เพราะมีใครสักคนที่พร้อมจะอยู่ข้างเธอ ไม่ว่าอดีตจะเจ็บปวดเพียงใด และนี่คือความหมายของ “บ้าน” ที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนภานุนอนกอดเจนนิสแนบอก มองใบหน้าเงียบ ๆ ของเธอที่หลับตาพักผ่อนอยู่ข้างกัน
ในใจเขาค่อย ๆ ย้อนคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่พาให้ทั้งสองคนมานอนอยู่บนเตียงเดียวกันในวันนี้ถ้าวันนั้น…ความรักของเจนนิสกับพี่ยิหวาไม่จบลงด้วยความผิดหวัง
ถ้าวันนั้น…เธอไม่ถูกทำร้ายจนต้องปิดหัวใจและหนีจากทุกอย่าง เขาเองก็คงไม่มีทางได้รู้จัก “เจนนิส” ในแบบที่เป็นตอนนี้ คงไม่มีวันได้เห็นรอยยิ้มจริงใจในยามเธออ่อนแอ ไม่มีวันได้ยินเสียงหัวเราะหรือครางเสียงหวานในอ้อมแขน และไม่มีวันได้เป็น “บ้าน” ให้เธออย่างที่เขาอยากเป็นมาตลอดอดีตของเธอเต็มไปด้วยรอยร้าวและความเจ็บปวด
แต่นั่นกลับพาให้เธอเดินมาถึงจุดที่ยอมเปิดใจให้เขา และเขาเองก็ยอมรับว่า โชคชะตาอาจโหดร้ายกับเธอในวันวาน แต่ก็ใจดีพอจะพาให้ “เธอกับเขา” ได้กลายเป็นครอบครัวเดียวกันในวันนี้ภานุยิ้มบาง ๆ ซุกหน้ากับไหล่เธอ กอดเธอไว้แน่นขึ้น
ในใจคิดแค่เพียง “ขอบคุณนะ…ทุกบาดแผลในอดีตของเรา ที่ทำให้ผมได้พบคนที่ผมอยากอยู่ข้างเขาไปตลอดชีวิต”และเขาสัญญาในใจ …จะไม่ทำให้ผู้หญิงคนนี้ต้องผิดหวังในรักอีก
บทเรียนจากความรักครั้งนี้
ความรักที่เจนนิสกับภานุได้สัมผัส …ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่การเจอกันแล้วรักกันได้ง่าย ๆ
มันเต็มไปด้วยความผิดหวัง ความหวาดกลัว ความเจ็บปวด และบาดแผลเก่าที่แต่ละคนพกติดตัวมาเจนนิสเคยรักอย่างสุดหัวใจ
และเธอก็เคยล้มเหลวในรักนั้นอย่างหมดรูป บาดแผลของเธอสอนให้รู้ว่า “ความรักไม่ได้ทำให้เราเจ็บ แต่การคาดหวังว่าจะถูกรักตอบอย่างที่ใจต้องการต่างหากที่ทำร้ายเรา” เมื่อใดที่เรารักใครสักคนอย่างหมดหัวใจ แต่ไม่ได้รับกลับมา มันอาจทำให้เรากลัวที่จะเชื่อในรักอีกครั้ง แต่ความจริงคือ…แผลพวกนั้น คือบทเรียน ไม่ใช่ตราบาปภานุเองก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้รักผู้หญิงที่เคยเป็นของคนอื่น
แต่เมื่อเขาเปิดใจ เขาเรียนรู้ว่า “ความรักไม่เคยผิดที่จังหวะ ไม่ผิดที่ใครเคยผ่านอะไรมาก่อน มันมีคุณค่าเสมอ…เมื่อเกิดขึ้นด้วยความจริงใจ”ความรักครั้งนี้จึงไม่ใช่การเติมเต็มส่วนที่ขาดของกันและกัน
แต่เป็นการเข้าใจ ยอมรับ และอยู่กับบาดแผลของอีกฝ่าย เป็นการเติบโตไปพร้อมกัน สร้าง “บ้าน” จากสองคนที่เคยไม่รู้จักคำว่าอบอุ่น แต่เลือกจะสร้างขึ้นด้วยมือของตัวเองบ้าน…ไม่ใช่สถานที่
แต่คือหัวใจสองดวงที่พร้อมจะอยู่ด้วยกัน แม้จะมีรอยแผลเก่า แม้จะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็เลือกจะประคองกันในวันที่ล้ม และยิ้มให้กันในวันที่เดินหน้าไปด้วยกันนี่คือความหมายของรักครั้งนี้
รักที่เริ่มต้นจากความผิดหวัง แต่จบลงที่การให้อภัย ยอมรับ และกล้ารักอีกครั้ง… ในแบบที่ไม่เคยเชื่อว่าจะมีอยู่จริง …….end……
Latest chapter
รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่) ตอนพิเศษที่ - มีแต่สิ่งดีๆนะ
เช้าวันนี้ แสงอรุณอุ่นนวลเล็ดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยความเงียบสงบของยามเช้าถูกเติมด้วยเสียงฝีเท้าเบา ๆ ของภานุที่เดินมาหยุดข้างเตียง เขาก้มลงตรวจชีพจรเจนนิสอย่างชำนาญ ก่อนจะใช้เครื่องฟังเสียงหัวใจลูก ๆ ที่อยู่ในครรภ์เสียง “ตึกตัก” สองจังหวะซ้อนกันดังชัดเจน…ชวนให้หัวใจพ่อเต้นตามท้องของเจนนิสโตขึ้นพอสมควรแล้วเธอนอนพิงหมอนสูง มองภานุด้วยสายตาอุ่น ๆ ที่เต็มไปด้วยความขอบคุณไม่นาน พ่อและแม่ภานุก็เข้ามาเยี่ยมตั้งแต่เช้าตรู่แม่ถือถุงผลไม้และซุปอุ่น ๆ พ่อแม้จะยังอยู่ในเครื่องแบบ ก็ยังสละเวลามายืนข้างเตียง เอ่ยเพียงสั้น ๆ แต่ชัดเจน “เก่งมากหนู…อีกนิดเดียวก็จะผ่านไปแล้ว”ทุกคนในห้องต่างรู้ดีว่า สิ่งที่เจนนิสเผชิญอยู่ไม่ง่ายและกำลังใจคือยาที่ดีที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้ไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออกหมอคริสในชุดกาวน์สีขาวก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มใจดี“อรุณสวัสดิ์ครับคุณแม่ วันนี้ผมมีข่าวดี” หมอคริสเอ่ยขณะตรวจดูผลวัดต่าง ๆ “อาการดีขึ้นมากนะครับ ชีพจร ความดันอยู่ในเกณฑ์ คุณแม่ลองเดินได้บ้างแล้วนะ…ค่อย ๆ ขยับทีละนิด”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศทั้งห้องโล่งใจขึ้นในทันทีเจนนิสเองก็รู้สึก
รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่) ตอนพิเศษ - คำอธิฐานมีจริง
เมื่อภานุพาเจนนิสเดินมาถึงหน้าห้องแม่ที่โรงพยาบาล ประตูห้องถูกเปิดออกพอดี ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเดินออกมาอย่างรีบเร่ง“อ้าว เฮ้ย! มาจากไหนเนี่ย?” ภานุเอ่ยทักทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นเคยภาคินชะงักไปชั่ววูบ หันมายิ้มให้พี่ชาย “ไงพี่ แวะมาจากค่ายน่ะ มาเอาของนิดหน่อย เดี๋ยวต้องรีบกลับไปฝึกต่อแล้ว แม่เรียกมาให้เซ็นเอกสารจดทะเบียนอะไรสักอย่างนี่แหละ”พูดจบก็เหลือบมองนาฬิกา ก่อนขยับจะเดินผ่านไป “ไปก่อนนะ รถมารอแล้ว”ภานุทำหน้างงเล็กน้อย ก่อนตบไหล่น้องชาย “เออ ปลอดภัยด้วยล่ะ ด่วนไปไหนของมันอีกละ…”ภาคินเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ โบกมือลาแล้วก้าวฉับ ๆ จากไปโดยไม่หันกลับภานุหันกลับมามองเจนนิส ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ “นั่นน้องชายคนเล็กของบ้านผมเอง ชื่อภาคิน นายๆจะเจอกันที ไว้ผมพาไปเจอนะ น้องน่าจะด่วน”เจนนิสพยักหน้ารับ ยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินเข้าไปในห้องแม่อย่างเงียบ ๆ ทิ้งเสียงฝีเท้าของภาคินที่จางหายไปกับทางเดินยาวของโรงพยาบาลภานุผลักประตูเข้าไปในห้องรับรอง ทั้งคู่ยกมือไหว้พ่อกับแม่ที่นั่งรออยู่ข้างใน พ่อของภานุในชุดทหารเต็มยศ กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์บนโซฟาด้วยท่าทีสงบ เยือกเย็นตามสไตล์ผู้นำครอบครัวเจน
รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่) บทที่ 69 เรื่องราวของความรัก(จบ)
ในห้องนอนที่แสงเช้าสาดผ่านม่านโปร่ง เจนนิสนอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายอ่อนล้าจากการแพ้ท้อง แต่หัวใจกลับไม่เหนื่อยล้าอย่างเดิมอีกต่อไปขณะที่ลมหายใจเธอค่อย ๆ สม่ำเสมอ เสียงหัวใจของอีกหนึ่งชีวิตในตัวเธอก็ยังดังก้องในความทรงจำเธอคิดย้อนกลับไปถึงวันที่เคยกลัวครอบครัวกลัวการผูกมัด กลัวความผิดหวัง กลัวจะไม่มีบ้านให้ใครซุกหัวนอน เพราะบ้านในอดีตของเธอไม่เคยอบอุ่นแต่ตอนนี้ แม้ร่างกายจะอ่อนแรงแต่การมีภานุอยู่ข้าง ๆ ทั้งในวันที่หัวเราะ วันที่ร้องไห้ วันที่อ่อนแอทำให้เธอค่อย ๆ มองเห็นความหมายของคำว่า ครอบครัว ใหม่อีกครั้งเจนนิสตกผลึกกับตัวเองว่าความอบอุ่นไม่ได้เกิดจากสถานที่ หรืออดีตที่ผ่านมาแต่มันเริ่มต้นได้จากคนสองคนจากมือที่กอดไว้แน่นจากสายตาที่มองกันด้วยความเข้าใจจากหัวใจที่พร้อมจะเติบโตไปด้วยกัน…แม้จะกลัว แม้จะไม่พร้อมก็ตามวันนี้ เธออาจยังไม่พร้อมสมบูรณ์แต่ก็พร้อมจะ “ลองรัก” ดูอีกสักครั้งพร้อมจะสร้างบ้านหลังใหม่ ให้กับตัวเอง กับภานุ กับลูกน้อยในท้องและกับอนาคตที่เธอจะไม่หนีจากมันอีกต่อไปชีวิตของเธอกำลังเปลี่ยนไป แต่ครั้งนี้ เธอเลือกจะเปลี่ยนไปพร้อมกับคนที่รักและยอมรับในตัวตนของ
รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่) บทที่ 68 เสพติดคุณ
หลังออกจากห้องตรวจ แม่ภานุเดินเคียงข้างสองคนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“เย็นนี้ไปทานข้าวที่บ้านแม่นะลูก แม่จะเตรียมของโปรดให้”ภานุรีบรับคำแล้วพูดแซวแม่ทันที “แต่แม่ครับ เมียผมท้องอ่อน กินอะไรไม่ค่อยได้ ผมดูแลเองได้นะแม่”น้ำเสียงจริงจังแต่ปนหวงแหน ใบหน้าภานุเต็มไปด้วยความภูมิใจในฐานะพ่อบ้านมือใหม่แม่ภานุหันมามองลูกชายแล้วอมยิ้ม “แล้วแกไม่คิดจะแต่งงานกับเขาหน่อยเหรอภานุ?”เสียงพูดเหมือนหยอกแต่สายตานิ่งจริงจังเจนนิสที่เดินข้าง ๆ สะดุ้งนิดหน่อย รีบตอบแทรกเสียงเบา“ไม่เป็นไรค่ะ หนูยังไงก็ได้…”ใบหน้ามีรอยเขินอายเล็ก ๆ ชำเลืองมองภานุอย่างประหม่าแต่ภานุส่ายหน้าทันที ยืนยันหนักแน่น“ไม่ได้หรอกคุณ! ยังไงผมต้องจัดงานแน่นอน—แต่คุณพร้อมตอนไหนบอกผมนะ ผมจะไม่บังคับ”สายตาจริงใจ มือกุมมือเธอแน่นราวกับจะส่งผ่านความมั่นคงในใจทั้งหมดเจนนิสมองเขา ยิ้มอ่อน ๆ พยักหน้าเบา ๆ ใจหนึ่งอบอุ่นใจหนึ่งยังเขินอยู่ลึก ๆแม่ภานุหันไปมองลูกชายแล้วพูดกับน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความเอ็นดู“ช่วงนี้อย่าลงเวรให้หนูเจนนิสนะภานุ ให้เขาพักผ่อนให้มาก ๆ”ภานุหันมาตอบแบบเด็กดี “ค้าบแม่!”เสียงตอบพร้อมรอยยิ้มเต็มแก้ม ทำเอาแม่หัวเราะเบ
รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่) บทที่ 67 ที่สุดในชีวิต
เมื่อภานุประคองเจนนิสเข้าไปถึงแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาล เสียงฮือฮากระซิบกระซาบก็กระจายไปทั่วโถงรอตรวจ เหล่าพยาบาลและเจ้าหน้าที่แอบเหลือบมองทั้งสองคนเป็นระยะ ขณะที่ภานุยืนเคียงข้างเจนนิสไม่ห่างในกลุ่มพนักงานเวรเปลี่ยนผลัด“นี่ๆ ได้ข่าวยัง? คู่หมั้นอาจารย์ภานุ ขอตัวถอนหมั้นหลังกลับจากพม่า เขาว่าอาจารย์หมั้นกับหมอเจนนิสใหม่เหรอ?”“แต่ฉันเห็นหมอเจนนิสเดินมาด้วยกันจริงนะ เห็นอาการเหมือนคนแพ้ท้องด้วย…”เสียงซุบซิบยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆบางคนหยิบมือถือมาแชะภาพ บ้างก็ส่งข้อความในไลน์กลุ่มโรงพยาบาล“มีข่าวด่วน! ภานุ หมอเจนนิส เข้าสูตรนิยายเลยเว้ย!”“หรือเขาจะมีข่าวดีอะ?”เสียงเมาท์แรงสะเทือนไปถึงห้องผู้บริหารเสียงพูดคุยกระซิบกระซาบของพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์แผนกสูติทำให้คุณหญิง แม่ของภานุชะงักฝีเท้า“เมื่อกี้เห็นคุณหมอภานุพาผู้หญิงเข้าไปในห้องตรวจนะ… เหมือนจะเป็นหมอเจนนิส”“ใช่ ๆ หมอภานุที่เคยมีข่าวลือว่าหมั้นกับหมอกานดานั่นแหละ…”คำต่อท้ายหลุดเป็นเสียงเบา แต่กลับดังชัดในหูของเธอพอ ๆ กับเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงความจริงเรื่องสัญญาหมั้นระหว่างครอบครัว กับบ้านกานดายังไม่เคลียร์ เพราะตัวแม่ภานุเองก
รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่) บทที่ 66 หรือว่า…
เช้าแสงอ่อนสาดลอดผ้าม่าน เจนนิสรู้สึกตัวตื่นขึ้นในอ้อมกอดอุ่นของภานุ กลิ่นกายและลมหายใจร้อนของเขายังคลอเคลียข้างแก้ม เธอขยับตัวเบา ๆ รู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้งไปหมด หัวหมุนเวียนคล้ายคนเมาค้าง สะโพกกับต้นขาก็ยังระบมจากค่ำคืนดุเดือดเจนนิสหลับตานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองคนที่กอดเธอไว้“คุณ…ฉันรู้สึกแปลก ๆ เวียนหัวมาก…”น้ำเสียงแผ่วพร่าของเธอดึงความสนใจภานุให้ตื่นเต็มตา เขานับนิ้วอยู่ในอากาศ ท่าทางเหมือนกำลังคิดอะไรเร็วจี๋ทันใดนั้น ภานุเบิกตากว้าง เผลอยิ้มกว้างแล้วร้องออกมาอย่างดีใจ “เว้ย! เดือนนี้…!”เขาคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายลิงโลดจนน่าแปลกใจเจนนิสขมวดคิ้ว งุนงงกับท่าทีของเขา“เดี๋ยว…คุณเป็นอะไรเนี่ย อยู่ ๆ ก็ดีใจอะไรของคุณ?”เธอมองเขางง ๆ หัวก็ยังหมุนติ้วภานุดึงเธอเข้ามากอดแน่นขึ้นอีก “คุณ…เมื่อวานมัน…วันที่เลยมานะ รู้ไหม?”เจนนิสยังงงงวยกับท่าทีร้อนรนปนดีใจของเขา “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันรู้สึกเวียนหัว?”ภานุยิ้มกรุ่มกริ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวใกล้ข้างหู “ไม่แน่นะ…คุณอาจจะเมาค้าง หรือ…อาจจะกำลังมีเซอร์ไพรส์อะไรบางอย่างก็ได้”เขาขยี้จมูกลงบนแก้มเธออย่างหวงแหนเ
You may also like
