บทที่ 6 ขอร้องละ

แผนกฉุกเฉิน – ช่วงหัวค่ำ

ภานุยืนอยู่หน้าห้องพักพยาบาล ก่อนเดินเข้าไปถามเสียงสุภาพ

“พี่ ขอรบกวนถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ…พี่เคยทำงานกับหมอเจนนิสมาก่อนใช่ไหม?”

พยาบาลหญิงวัยกลางคนที่นั่งจัดแฟ้มชะงักเล็กน้อยก่อนเงยหน้าขึ้น พอเห็นหน้าเขา เธอยิ้มบางๆ อย่างเป็นมิตร

“จำได้สิคะ หมอเจนนิส คนที่ทั้งโรงพยาบาลเรียกกันว่า ‘คุณหมอน้ำแข็ง’ ใช่ไหมล่ะ”

ภานุพยักหน้า

“คุณหมอน้ำแข็ง?”

พี่พยาบาลหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนพูดต่อ

“ใช่ค่ะ เธอใจเย็นมากนะ ไม่มีใครเคยเห็นหมอเจนนิสโวยวายหรือหัวเสียกับคนไข้เลยค่ะ ไม่ว่าเคสจะหนักแค่ไหน เธอก็วางสีหน้าเรียบนิ่งตลอด ดูเป็นคนที่ควบคุมทุกอย่างไว้ได้ตลอดเวลา…”

ภานุฟังเงียบๆ ขณะพี่พยาบาลวางแฟ้มลงแล้วเริ่มเท้าแขน เล่าด้วยท่าทางจริงจังขึ้น

“แต่…มีอยู่คนหนึ่งค่ะ ที่ทำให้หมอเจนนิส ‘ไม่เหมือนเดิม’”

ภานุเลิกคิ้วทันที

“ใครครับ?”

พี่พยาบาลถอนหายใจยาว “คนไข้ VIP ที่มาแล้ว ‘เจ็บตัว’ ทุกทีไงคะ สูง ขาว หน้าคม ผมตรงยาว…แต่แววตาโคตรดื้อเลย”

ภานุเริ่มรู้แล้วว่าเป็นใคร

“ทุกครั้งที่เธอคนนั้นมา แผนกจะวุ่นวายเสมอค่ะ เจ็บตัวบ้าง โดนยิงบ้าง หัวแตกบ้าง บางทีแค่เดินมาเฉย ๆ หมอเจนนิสก็ออกมารับด้วยตัวเองแล้ว ทั้งๆ ที่ปกติไม่เคยลงมาต้อนรับใคร”

ภานุขมวดคิ้ว “แล้วคุณหมอ…ไม่พูดอะไรเหรอครับ?”

พยาบาลส่ายหน้า

“ไม่ค่ะ…แต่พี่เคยเห็นหมอเจนนิสนั่งเงียบ ๆ ในห้องเวร พอเธอคนนั้นกลับไป พี่เข้าไปก็เห็นหมอพยายามวัดความดันตัวเอง แล้วเธอก็เป็นลมไปตรงนั้นเลย…”

“คุณหมอน้ำแข็งเป็นลม?”

พยาบาลพยักหน้า ดวงตาหม่นลงเล็กน้อย

“เธอเครียดมากค่ะ แต่ไม่เคยพูดว่าเพราะอะไร มีแค่วันนั้น…ที่เธอพูดออกมาเบา ๆ ว่า ‘ฉันกลัวเธอจะตายต่อหน้าฉัน’…”

ภานุเงียบงัน

คำพูดนั้นทิ่มเข้าในใจเขา

“ฉันกลัวเธอจะตายต่อหน้าฉัน”

พี่พยาบาลเหลือบมองเขา

“ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของหมอกับคนไข้คนนั้นคืออะไรนะคะ แต่รู้แค่ว่า…เวลาหมอเจนนิสเครียดที่สุด ก็มักจะเป็นเวลาที่เธออยู่ใกล้คนนั้น”

ภานุกลืนน้ำลาย

เงายิหวาที่เขาเคยเห็นในภารกิจ กล้าหาญ เด็ดขาด ไม่กลัวความตาย…

แต่คนที่ยืนมองจากอีกฝั่ง กลับเป็นผู้หญิงที่ต้องแบกความกลัวไว้เงียบ ๆ คนเดียวตลอดมา

ภานุยังคงนิ่งฟัง ขณะที่พี่พยาบาลค่อย ๆ เล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนจากขำกลายเป็นเจือจางด้วยความห่วงใยในอดีต

“รู้ไหมคะ…มีช่วงหนึ่ง คนไข้ VIP คนนั้นหายไปเลยค่ะ หายไปเกือบเดือน ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน”

พี่พยาบาลหยุดถอนหายใจ ก่อนพูดต่อ

“คุณหมอเจนนิสไม่พูดสักคำ แต่ขึ้นเวรทุกวันค่ะ ไม่หยุดเลยแม้แต่วันเดียว ทำงานยาวจนพวกเราต้องขอร้องให้เธอพักบ้าง…เธอแค่ยิ้มแล้วบอกว่า ‘ไม่เป็นไรค่ะ’ เหมือนกลัวว่าถ้าหยุดไปแล้วเขาจะกลับมาตอนนั้น แล้วเธอจะไม่อยู่รอ”

ภานุเริ่มจินตนาการภาพผู้หญิงคนนั้นที่เขาเคยเห็น นั่งก้มหน้าเงียบ ๆ ท่ามกลางแสงไฟโรงพยาบาล…

“จนวันหนึ่ง…เขาก็กลับมาค่ะ ตอนนั้นทุกคนยังไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร แต่คุณหมอเจนนิส…เดินสวนกับเขาหน้าห้องฉุกเฉิน…”

พี่พยาบาลยกมือขึ้นวางท่าทางเหมือนกำลังมองเห็นภาพนั้นอีกครั้ง

“แล้วคุณหมอก็เป็นลมล้มลงตรงนั้นเลยค่ะ ล้มทั้งยืนต่อหน้าคนไข้คนนั้นเลย”

ภานุเบิกตานิด ๆ

“แล้ว…?”

พี่พยาบาลยิ้มบาง ๆ

“คนไข้คนนั้น…วิ่งเข้ามารับเลยค่ะ รับทันพอดี ตอนนั้นภาพที่พี่เห็น มันเหมือนฉากในนิยายเลยนะคะ หมอเจนนิสนอนหมดสติอยู่ในอ้อมแขนเขา ส่วนเขาก็กอดแน่นมาก เหมือนกลัวว่าเธอจะหายไปอีก”

ภานุหลุบตาลง

คำว่า “นิยาย” มันแทงเข้ามาในอกแปลบหนึ่ง

ความรักของทั้งสองคน…มันอาจจะไม่สมบูรณ์ แต่มันคงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

“หลังจากวันนั้น หมอเจนนิสลาป่วยไปหลายวันค่ะ แล้วพอกลับมา เธอก็เปลี่ยนไป…ไม่ยิ้ม ไม่คุย ไม่พัก…เหมือนกำลังลงโทษตัวเองอยู่เงียบ ๆ ทุกวันเลยค่ะ”

ภานุหายใจเข้าช้า ๆ ในอกมันหนักจนอธิบายไม่ได้

เขาไม่เคยเห็นมุมนี้ของเจนนิสมาก่อน

และตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า…สิ่งที่เขาเคยคิดว่ารู้ มันคือความจริงทั้งหมดหรือเปล่า

พี่พยาบาลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดต่อ

“แล้วหลังจากนั้นไม่นานค่ะ…ก็มีข่าวช่วยตัวประกันออกมาใหญ่โตเลย พี่จำได้ดี วันนั้นทั้งโรงพยาบาลเงียบไปหมด เพราะชื่อคนไข้ที่ได้รับบาดเจ็บ มันคือชื่อเดียวกับคนไข้ VIP คนนั้น”

ภานุนิ่งฟัง รู้สึกเหมือนเสียงรอบตัวเงียบลงทันที

“แล้วก็หลังจากวันนั้นไม่นาน…คุณหมอเจนนิสก็ยื่นเรื่องขอไปเรียนต่อต่างประเทศเลยค่ะ เหมือนตัดสินใจเร็วมาก ไม่มีแม้แต่คำร่ำลา”

เธอหัวเราะแห้ง ๆ คล้ายเสียดาย

“คนอื่นก็แค่พูดกันต่อ ๆ กันมานะคะ ว่า…คุณหมอเจนนิส ไม่กล้าเข้าห้องผ่าตัดตอนที่คนนั้นถูกส่งตัวเข้ามา”

ภานุเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตานิ่งงัน

“ว่าไงนะครับ?”

“ค่ะ…คนที่ขึ้นเวรวันนั้นไม่ใช่คุณหมอเจนนิส ทั้งที่เป็นช่วงเวรของเธอ พี่ได้ยินหมออีกคนพูดว่า เธอยืนอยู่หน้าห้องผ่าตัดนั่นแหละค่ะ…แต่สุดท้ายเธอหันหลังกลับ แล้วก็ไม่เคยกลับมาทำงานอีกเลย”

น้ำเสียงของพี่พยาบาลอ่อนลง

“พี่ไม่รู้หรอกว่าระหว่างเขาสองคนมันคืออะไร…แต่บางที บางความเจ็บมันก็ไม่ใช่แค่ของคนที่ถูกทิ้งนะคะ บางที…คนที่เดินจากไปก็อาจจะไม่เคยหายดีเหมือนกัน”

ภานุยังคงเงียบ ดวงตาเขายังค้างอยู่ตรงแววตาของพี่พยาบาลที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความเข้าใจ

ภาพของเจนนิสที่เขาเห็นร้องไห้อย่างเงียบงันหลังประตูเมื่อวันก่อน…มันชัดเจนขึ้นทุกขณะ

ภานุยืนเงียบอยู่ตรงทางเดิน ร่างสูงพิงผนังข้างตู้บันทึกเวรอย่างเหม่อลอย สมองยังคงวนเวียนอยู่กับประโยคสุดท้ายของพยาบาลคนนั้น

“บางที…คนที่เดินจากไปก็อาจจะไม่เคยหายดีเหมือนกัน”

เขาหลับตาลง พลางนึกถึงดวงตาแดงก่ำของเจนนิส ที่สะท้อนผ่านบานกระจกบานเล็กหน้าห้องพักแพทย์ เสียงสะอื้นที่เธอพยายามกลั้นไว้กลับยิ่งดังขึ้นในหัวของเขา — มันไม่ใช่เสียงของคนที่ไม่รู้สึกอะไร มันคือเสียงของคนที่พัง

ทำไม…ทำไมถึงเป็นแบบนี้

เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองเห็นเพดานโรงพยาบาลที่คุ้นตาแต่กลับรู้สึกห่างไกล เขาเป็นหมอ เป็นคนรักษาชีวิต แต่นาทีนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางซากความสัมพันธ์ที่เขารักษาไม่ทัน และไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน

ยิหวาเป็นคนเด็ดเดี่ยว กล้าเผชิญหน้ากับทุกอย่าง เธอไม่มีวันยอมพังเพราะใครง่าย ๆ

แต่เขาก็เห็นกับตาว่าพี่เขาเปลี่ยนไป—

ภาพของพี่สาวตัวเองในคืนที่กลับมาจากภารกิจนั้นผุดขึ้นในหัว เธอไม่ยอมพูดอะไร ไม่ร้องไห้สักหยด แค่ขังตัวเองในห้องมืด ๆ และใช้ชีวิตเหมือนต้องการให้เวลาผ่านไปเร็วที่สุด

ภานุขบกรามแน่น

แล้วคนแบบนั้น…จะรักใครมากแค่ไหน ถึงยอมพังขนาดนั้น

เขาเริ่มแน่ใจในสิ่งหนึ่ง — ความสัมพันธ์ของยิหวากับเจนนิสมันไม่ใช่อะไรผิวเผิน มันคือความรักที่ลึกและแน่นหนาเกินกว่าที่เขาเคยเข้าใจ และคำถามที่ติดอยู่ในหัวเขาตอนนี้ คือคำถามเดียวที่เขาอยากถามทั้งคู่

แล้วทำไม…ถึงกลายเป็นแบบนี้