ตอนพิเศษที่ - มีแต่สิ่งดีๆนะ

เช้าวันนี้ แสงอรุณอุ่นนวลเล็ดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย

ความเงียบสงบของยามเช้าถูกเติมด้วยเสียงฝีเท้าเบา ๆ ของภานุที่เดินมาหยุดข้างเตียง เขาก้มลงตรวจชีพจรเจนนิสอย่างชำนาญ ก่อนจะใช้เครื่องฟังเสียงหัวใจลูก ๆ ที่อยู่ในครรภ์

เสียง “ตึกตัก” สองจังหวะซ้อนกันดังชัดเจน…ชวนให้หัวใจพ่อเต้นตาม

ท้องของเจนนิสโตขึ้นพอสมควรแล้ว

เธอนอนพิงหมอนสูง มองภานุด้วยสายตาอุ่น ๆ ที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ

ไม่นาน พ่อและแม่ภานุก็เข้ามาเยี่ยมตั้งแต่เช้าตรู่

แม่ถือถุงผลไม้และซุปอุ่น ๆ พ่อแม้จะยังอยู่ในเครื่องแบบ ก็ยังสละเวลามายืนข้างเตียง เอ่ยเพียงสั้น ๆ แต่ชัดเจน “เก่งมากหนู…อีกนิดเดียวก็จะผ่านไปแล้ว”

ทุกคนในห้องต่างรู้ดีว่า สิ่งที่เจนนิสเผชิญอยู่ไม่ง่าย

และกำลังใจคือยาที่ดีที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้

ไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออก

หมอคริสในชุดกาวน์สีขาวก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มใจดี

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณแม่ วันนี้ผมมีข่าวดี” หมอคริสเอ่ยขณะตรวจดูผลวัดต่าง ๆ “อาการดีขึ้นมากนะครับ ชีพจร ความดันอยู่ในเกณฑ์ คุณแม่ลองเดินได้บ้างแล้วนะ…ค่อย ๆ ขยับทีละนิด”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศทั้งห้องโล่งใจขึ้นในทันที

เจนนิสเองก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ความกังวลที่เคยเกาะกินใจเริ่มคลายลง

หมอคริสยิ้มเสริม “ยังไงก็พักอยู่ที่นี่ไปจนคลอดก็ได้นะครับ จะได้สะดวกต่อการดูแล และปลอดภัยที่สุดสำหรับคุณแม่ อีกแค่สามเดือน…แป๊บเดียวเองครับ”

เจนนิสพยักหน้าช้า ๆ พลางลูบท้องตัวเอง แววตาเธอฉายชัดถึงความมุ่งมั่น

ครั้งนี้ เธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับลูก ๆ และภานุอย่างพร้อมหน้า

ภานุประคองเจนนิสลงจากรถเข็นเมื่อถึงหน้าห้องตรวจอัลตราซาวด์

พ่อกับแม่ของเขามากันพร้อมหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนแทบเก็บไม่อยู่

เพราะนี่คือครั้งแรกที่จะได้รู้เพศของหลาน…และไม่ใช่หลานธรรมดา แต่เป็นหลานแฝดสองคนแรกของครอบครัว

หมอคริสยิ้มทักทาย ก่อนเปิดแฟ้มผลตรวจเลือด

“ก่อนอื่นนะครับ ผลตรวจเลือดและโครโมโซมปกติดีทุกอย่าง ไม่มีความเสี่ยงใด ๆ”

เสียงพูดของหมอเหมือนปลดก้อนหินหนัก ๆ ออกจากอกทุกคน

จากนั้นหมอคริสก็หันมาทางเจนนิส

“งั้นเรามาดูเพศลูกกันนะครับ คุณแม่ค่อย ๆ ขึ้นเตียงเลย”

เจนนิสพยักหน้า ภานุรีบช่วยพยุงเธอขึ้นเตียงนุ่ม หมอทาเจลเย็นบนหน้าท้องที่นูนขึ้นชัดเจนแล้วค่อย ๆ วางหัวตรวจลงไป

จอภาพค่อย ๆ แสดงภาพเงาขาวดำชัดขึ้น เสียงหัวใจเต้น “ตึกตัก ๆ” ดังชัดเจนในห้อง

หมอเลื่อนหัวตรวจช้า ๆ สายตาจับจ้องไปยังมุมที่ต้องการ

ทั้งห้องเงียบลงทันที

พ่อกับแม่ภานุกุมมือกันแน่น

ภานุยืนข้างเตียง กุมมือเจนนิสไว้ มองจอไม่กะพริบ

ทุกคนแทบกลั้นหายใจ…รอคำตอบเพียงคำเดียวจากปากหมอ

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตื่นเต้น จนเสียงเครื่องอัลตราซาวด์ยิ่งฟังชัดกว่าปกติ

หมอคริสยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ

หมอคริสเลื่อนหัวตรวจช้า ๆ สายตานิ่งจ้องไปที่จอภาพ ก่อนยิ้มกว้างออกมา

“อ้อ…เห็นแล้วครับ”

ทุกคนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับอยากเข้าไปใกล้จออีกนิด

หมอหัวเราะเบา ๆ “ยินดีด้วยนะครับ…ได้ลูกชายทั้งคู่เลย”

ทันทีที่สิ้นเสียง บรรยากาศในห้องก็ระเบิดเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

แม่ภานุถึงกับอุทาน “โอ้โห! หลานชายสองคนเลยเหรอ! หล่อแน่ ๆ”

พ่อภานุก็ยิ้มกว้างกว่าที่เคยเห็น ใบหน้าขรึมดูอ่อนโยนขึ้นทันที

บนจอ ภาพขาวดำของทารกน้อยทั้งสองกำลังขยับตัวอย่างแข็งแรง

แขนเล็ก ๆ กำลังยกขึ้นเหมือนกำลังโบกมือทักทาย ขาเล็ก ๆ ก็ถีบเบา ๆ ราวกับบอกว่า “ผมอยู่ตรงนี้นะ”

เสียงหัวใจสองจังหวะดังสม่ำเสมอเป็นดนตรีประกอบให้หัวใจทุกคนพองโต

ภานุยิ้มทั้งน้ำตา ก้มลงหอมหน้าผากเจนนิสเบา ๆ

“ลูกชายทั้งคู่เลยนะ…แข็งแรงดีด้วย”

เจนนิสหัวเราะทั้งน้ำตาซึม สายตาจับจ้องภาพในจอไม่ละ

เธอเอามือลูบท้องอย่างแผ่วเบา ความกังวลที่เคยมีกลายเป็นความสุขที่เอ่อล้น

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น

ทุกคนล้อมรอบเตียงราวกับกำลังโอบอุ้มอนาคตของครอบครัวเอาไว้ในอ้อมใจ

และนี่…คือวันที่พวกเขาจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

หลังจากนอนโรงพยาบาลมานานกว่าสองเดือน อาการของเจนนิสก็คงที่และดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เช้าวันนี้ เธอนั่งพิงหมอนยาว มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันมาบอกภานุเบา ๆ

“ฉันอยากกลับบ้านสักหน่อย…ถ้ามีอะไรไม่ดีค่อยกลับมาใหม่นะ”

ภานุหันมามองด้วยสายตาที่ทั้งห่วงและเข้าใจ “คุณแน่ใจนะ?”

ไม่นาน หมอคริสก็เข้ามาตรวจตามรอบ เขาดูผลวัดต่าง ๆ แล้วพยักหน้ายิ้ม

“อาการตอนนี้ปกติมากเลยครับ ครรภ์เป็นพิษก็ดีขึ้นเยอะแล้ว แต่ต้องหมั่นสังเกตตัวเองนะ ถ้ามีอาการผิดปกติ เช่น ปวดหัว บวม เหนื่อยง่าย หรือความดันสูง ให้รีบกลับมาเลย”

เจนนิสยิ้มรับอย่างมั่นใจ “ค่ะ หมอ ฉันจะระวังตัว”

หมอคริสพยักหน้าอย่างพอใจ “งั้นก็เตรียมตัวกลับได้เลย แต่ขอให้ภานุคอยดูใกล้ชิดนะครับ เหลืออีกไม่นานแล้ว”

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความโล่งใจ ภานุเก็บของอย่างระมัดระวัง ขณะที่เจนนิสลูบท้องตัวเองเบา ๆ

การได้กลับมาอยู่บ้านของเจนนิส ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงมาก

เธอใช้ชีวิตแบบนั่ง ๆ นอน ๆ เป็นหลัก ภานุคอยดูแลแทบจะทุกฝีก้าว ทั้งจัดหมอน ปรับเก้าอี้ให้เอนสบาย เตรียมอาหาร และไม่ยอมให้เธอเดินเยอะ

เวลาผ่านไปจนถึงสัปดาห์ที่เจ้าเด็กๆควรจะออกมา พุงกลม ๆ ของเจนนิสก็ใหญ่จนน่ารัก แต่เจ้าแฝดในท้องก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะออกมาตามนัด

ทุกวันผ่านไปพร้อมเสียงถอนหายใจปนขำของพ่อแม่มือใหม่

เย็นวันหนึ่ง ภานุที่เริ่มกระสับกระส่ายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาอาจารย์คริสทันที

เสียงปลายสายตอบพร้อมหัวเราะ “ได้เวลาแล้วนะภานุ ถ้าลูกยังไม่ออก คุณก็ต้องไปตามเขาออกมา”

หลังวางสาย ภานุเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เจนนิสนั่งพิงหมอนอยู่บนโซฟา มือหนึ่งลูบท้องไปมา

เขาโน้มตัวลง ยิ้มขำแต่แฝงความตื่นเต้นในน้ำเสียง

“จารย์เขาบอกให้ผม…ตามลูกออกมาครับ”

เจนนิสเงยหน้ามอง ตาโตขึ้นนิด “ตามออกมา…หมายความว่าไงคะ?”

ภานุหัวเราะเบา ๆ “ก็หมายความว่า…ถึงเวลาแล้ว คุณแม่”