บทที่ 8 จุดเริ่มต้น

ในทุก ๆ วัน ตั้งแต่เจนนิสย้ายมาอยู่ที่แผนกของภานุ

เขาไม่เคยเห็นเธอได้พักจริง ๆ สักครั้ง

เธอยังคงเป็นคุณหมอน้ำแข็งคนนั้น — สีหน้าเรียบเย็น คล่องแคล่วและเด็ดขาดในห้องผ่าตัด

แต่ในแววตาของเธอกลับมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป

มันไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้า

แต่เหมือนคนที่กำลังชดใช้สิ่งที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจว่าจะไถ่บาปได้เมื่อไหร่

เจนนิสเอาแต่ทำงาน

บางวันลืมแม้กระทั่งกินข้าว

บางคืนยังเห็นเธอเดินออกจากห้องผ่าตัดตอนตีสาม ด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนวิญญาณยังลอยวนอยู่กับเคสก่อนหน้า

“เธอเหมือนคนที่กำลังไถ่บาป… ด้วยชีวิตตัวเอง”

ภานุเฝ้าสังเกต

เขาไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็รู้ว่า

เจนนิสไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างคนปกติ

เธอไม่ได้อยู่เพื่ออนาคต แต่เหมือนอยู่เพื่อแก้ไขอดีต

กระทั่งวันหนึ่ง…

วันที่ภานุได้รู้ว่า

พี่สาวของเขา — ยิหวา

ผู้หญิงที่เขาคิดว่าไม่มีอะไรในโลกทำให้ใจอ่อนแอได้อีก

เปิดใจให้ใครบางคนอีกครั้ง…

และชื่อของคนนั้นคือ… ทินภัทร

ภานุจำได้ดี — วันที่ยิหวาเมินสายตาที่เขาถามถึงอดีต

เธอยิ้ม สูบบุหรี่ และพูดว่า

“ตอนนี้พี่ก็มีความสุขดี ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ทำงาน ไม่ต้องกลัวว่าจะทำให้ใครร้องไห้เวลาเจ็บตัว”

…แต่เบื้องหลังคำพูดนั้นคืออะไร

เบื้องหลังความสุขที่ว่านั้น คืออะไร

แล้วเจนนิสล่ะ? เธอยังใช้ชีวิตไถ่บาปแบบนี้อีกนานแค่ไหน?

ภานุมองแผ่นหลังของเจนนิสในวันนี้

เหมือนกำลังมองคนที่กำลังหลงทางอยู่กลางทะเลหมอกของอดีต

และเขาไม่รู้เลยว่า วันไหน…

ที่เธอจะล้มลงไปอีกครั้ง

“หากเขาเป็นคนทำให้พี่สาวผมเจ็บ…”

“แล้วใครกันแน่…ที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้ยังไม่ยอมให้อภัยตัวเองสักที?”

..

..

ภานุไม่ได้ตั้งใจจะกลับบ้านเร็วในวันนั้น

แต่น้องแม่บ้านที่อยู่บ้านโทรมาบอกว่า “พี่หวาพาผู้ชายมาค่ะ”

เขารีบบึ่งรถกลับมาโดยไม่คิดอะไรมากนัก

พี่สาวเขาไม่ใช่คนที่จะพาใครเข้าบ้านง่าย ๆ

และนับตั้งแต่ความรักครั้งเก่าพังพินาศ

ภานุยังไม่เคยเห็นพี่สาวใช้คำว่า แฟน กับใครอีกเลย

แต่พอเปิดประตูบ้านเข้าไป…

“ไอ—เหี้ย”

นั่นคือคำเดียวที่โผล่ขึ้นมาในหัวภานุ

เมื่อภาพตรงหน้าคือผู้ชายหน้าหวาน ผิวขาวจัด

ตาตี่นิด ๆ แบบที่สาว ๆ ชอบ

ริมฝีปากแดงแบบที่คนธรรมดาไม่ควรจะมี

และทรงผมยุ่ง ๆ ดูดีเหมือนคนเพิ่งโดนลากออกจากกองถ่ายโฆษณาน้ำหอม

ผู้ชายคนนั้น… กำลังยืนอยู่ข้างยิหวา

ในชุดลำลองธรรมดา ๆ

แต่แม่ง… สวยชิบหาย

“ภานุ นี่ทินภัทร”

“เมียพี่เอง”

ยิหวาแนะนำด้วยสีหน้าราบเรียบเหมือนพูดเรื่องอากาศ

ในขณะที่คนถูกแนะนำยกมือไหว้อย่างสุภาพ มีมารยาทเป๊ะ

แต่รอยยิ้มขี้เล่นในแววตานั่น…ทำให้ภานุรู้ได้ทันที

ไอ้หมอนี่…มันไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา

มันคือคนที่ ‘พี่สาวของเขา’ ยอมเปิดประตูให้เข้ามาในโลกส่วนตัวอีกครั้ง

ภานุยืนงงอยู่นาน — เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เขาเฝ้าถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่า ทำไมเจนนิสถึงไม่ยอมเริ่มต้นใหม่

เธอยังคงอยู่กับงาน สูญเสียตัวตนเหมือนกำลังไถ่บาปอะไรบางอย่าง

แต่ในขณะเดียวกัน —

พี่สาวของเขา…กลับกำลังเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน

“มึงแม่ง…เลือกคนสวยกว่าเจนนิสอีกอะพี่”

ภานุพึมพำในใจ ขณะมองทินภัทรนั่งกินข้าวกับครอบครัวอย่างเนียน

หลังอาหารมื้ออาหารจบลง

ภานุขอแยกตัวจากวงสนทนา พายิหวาออกมาคุยที่ระเบียงบ้าน

เสียงลมหอบเบา ๆ จากต้นไม้ในสวนดังกลบความอึดอัด

ภานุมองหน้าพี่สาวที่ยืนพิงราวระเบียง สูบบุหรี่อย่างใจเย็น

เขาเปิดปากถามตรง ๆ แบบไม่อ้อม

“พี่…ยังไงอ่ะ?”

“พี่กับหมอนั่น คือ…อะไรยังไงวะ?”

“แล้ว…เจนนิสล่ะ พี่ลืมเค้าไปแล้วจริง ๆ เหรอ?”

ยิหวาหันมามองน้องชายครู่หนึ่ง

ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“10 ปีแล้วป่ะมึง”

“พี่แม่ง…ก็ลืมไม่หมดหรอก แต่รู้มั้ย—พี่ไม่ได้อยากกลับไปตรงนั้นแล้ว”

เธอหยิบบุหรี่ขึ้นจ่อริมฝีปาก สูดควันเข้าไปลึก

แล้วปล่อยออกมาอย่างช้า ๆ ก่อนพูดต่อ

“เอาจริง ๆ กับคนนี้ แม่งไม่ต้องพยายามอะไรเลยว่ะ”

“เขาไม่ได้มาทำให้พี่ลืมใคร แต่เขาทำให้พี่รู้…ว่าบ้านที่อยากกลับเป็นแบบไหน”

ยิหวาหยุดเล็กน้อย แล้วหันกลับมามองหน้าภานุตรง ๆ

“ทินภัทร…อยู่กับกูได้ทุกสถานการณ์”

“เขาตายเพื่อพี่ได้…และพี่ยอมปกป้องเขาสุดชีวิตเหมือนกัน”

ภานุนิ่ง…ไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจ

แต่เพราะเขาเพิ่งเห็นด้านหนึ่งของพี่สาว ที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

“พี่โตขึ้นมากแล้วนะภานุ”

“พี่รู้วิธีหลบตายได้ดีกว่าแต่ก่อนเยอะ”

“แต่ถ้าวันหนึ่งพี่ต้องตาย…ขอให้ตายแบบที่ได้อยู่ข้างเขา แค่นั้นก็พอ”

ภานุก้มหน้าลง รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างในใจเขาถูกคลี่คลาย

เขายังอยากถามถึงเจนนิส ยังมีคำถามมากมายในหัว

ภานุยืนพิงราวระเบียงข้างพี่สาวเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ คล้ายล้อเล่น แต่เสียงแผ่วจนเหมือนจริง

“แล้วถ้าผมชอบเจนนิส พี่จะเกลียดผมไหมวะ…”

ยิหวาชะงักไปนิด ดวงตานิ่งกริบแต่ไม่มีความโกรธ

กลับสูบบุหรี่เงียบ ๆ แล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ไม่หรอก…พี่ไม่มีสิทธิ์จะเกลียดใครเพราะเรื่องแบบนั้นด้วยซ้ำ”

เธอหันมามองหน้าภานุ ดวงตายังนิ่งแต่เหมือนยิ้มด้วยสายตา

“แต่แกแน่ใจเหรอวะ ว่ารับมือกับผู้หญิงอย่างเจนนิสได้”

ภานุหัวเราะเบา ๆ เหมือนโดนแซะ

“แค่ถามดู…ไม่ได้หมายความว่าจะไปจีบจริงสักหน่อย”

“ผมแค่แบบ…สงสัยว่าทำไมคนอย่างเจนนิสถึงยังอยู่คนเดียว ทั้งที่มีคนรักเธอมากขนาดนั้น”

ยิหวายิ้มบาง ๆ แล้วพูดด้วยเสียงแผ่ว

“บางที…เธออาจจะไม่ได้อยากมีใครใหม่ก็ได้”

“หรือไม่ก็ยังมีใครบางคนในใจอยู่…ที่ยังลืมไม่ลงเหมือนกัน”

ภานุนิ่ง

ยิหวาหันไปมองหน้าน้องชาย พลางดีดเถ้าบุหรี่ลงกระถางต้นไม้ใกล้ตัว

“แกนั่นแหละ…เลิกเป็นห่วงพี่ได้แล้ว”

เสียงของยิหวาเรียบนิ่ง แต่แฝงด้วยความอ่อนโยนที่ไม่ค่อยแสดงออกบ่อยนัก

“โตจนป่านนี้แล้ว หาแฟนเป็นตัวเป็นตนได้แล้วแกจะได้เข้าใจ…ว่าไอ้ความรักมันโหดร้าย แต่แม่งก็สวยดี”

ภานุเลิกคิ้วหัวเราะ

“พี่พูดเหมือนตัวเองมีรักที่สวยงามเลยนะ”

ยิหวาสูบบุหรี่เงียบ ๆ แล้วยิ้มบาง

“พี่ไม่ได้มีหรอก…แต่พี่รู้แล้วว่าต่อให้มันเจ็บแค่ไหน มันก็คือสิ่งเดียวที่ทำให้พี่รู้สึกว่า…กูยังเป็นคนอยู่”

ภานุนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจเหมือนยอมรับ

“ถ้างั้นพี่ก็ช่วยเลิกทำตัวเหมือนคนที่ตัดใจจากทุกอย่างแล้วได้ไหม”

ยิหวาหัวเราะในลำคอ ดับบุหรี่ลงแล้วเอื้อมมือไปขยี้หัวน้องชายเบา ๆ

“เลิกห่วงกู แล้วไปหาคนที่ทำให้แกห่วงบ้าง…แล้วแกจะเข้าใจทุกอย่างเองนั่นแหละ”

ยิหวาตบไหล่น้องเบา ๆ สองทีเหมือนจะให้กำลังใจหรืออาจแค่ไล่กลาย ๆ

ก่อนจะหมุนตัวหยิบกุญแจรถจากโต๊ะข้างประตู

“ไปละ กูต้องไปส่งแม่ที่โรงบาลก่อน เดี๋ยวสาย”

ภานุลุกตาม พลางถามเสียงเรียบแต่ความอยากรู้ยังไม่จาง

“แล้วถ้าพี่เจอเจนนิสล่ะ?”

ยิหวาหยุดนิ่งแค่เสี้ยววินาที ก่อนหันกลับมายักไหล่

เธออมยิ้มเล็กน้อยเหมือนไม่คิดอะไรมาก แต่แววตากลับซ่อนความรู้สึกลึกซึ้งไว้ดี

“เจอก็เจอดิว่ะ ไม่เห็นจะเป็นอะไร”

พูดจบเธอก็หมุนกุญแจรถในมือเบา ๆ เดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับ

ณ โรงพยาบาล

ภานุตามยิหวาที่พาคุณแม่มาทำงานเพราะต้องเข้าประชุมฝ่ายบริหาร แต่ขณะที่เดินผ่านโถงชั้นล่างของโรงพยาบาล สายตาเขาก็หยุดลงตรงประตูลิฟต์ที่เปิดออก

หญิงสาวผมตรงปะบ่า ผิวขาวจัด อยู่ในตัวลิฟต์ใส่ชุดกาวน์ขาว ใบหน้านั้นกลับนิ่งงันไปทั้งดวง-เจนนิส

“ยิหวา…”

เสียงนั้นแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความตกใจและประหลาดใจปนกัน

ภานุหันขวับตามเสียง — เจนนิส

ข้างกายพี่สาวเขายังมีทินภัทรชายคนรักใหม่

[เหตุการณ์เชื่อมโยงเรื่อง ทุกคนคิดว่าเธอเป็นทอม…ผมคือเมียเธอ บทที่ 20,21 / ฉันจำทุกอย่าง ยกเว้นวิธีลืมเธอ-ตอนพิเศษ เมื่อเราได้พบกันอีกครั้ง , ตอนพิเศษ-แค่ต้องเดินทางต่อ…แม้ไม่มีคุณ(อีบุ๊ค)]

เจนนิสรั้งมือเขาไว้ชั่วขณะ ราวกับต้องการแรงยึดเหนี่ยวสุดท้ายก่อนจะกลับไปเป็นคุณหมอที่เข้มแข็งอีกครั้ง

มือของเธอเย็น แต่แรงบีบกลับแน่นหนาราวกับกลัวจะหลุดมือ

ภานุเหลือบตามอง

ในดวงตาบวมช้ำคู่นั้นมีเงาของคนที่ครั้งหนึ่งเคยเข้มแข็งกว่านี้

แต่ตอนนี้เธอกำลังต่อสู้กับความปวดร้าวในแบบที่ไม่มีใครเห็น

“ขอบคุณนะ ภานุ… ขอบคุณที่ดึงฉันขึ้นมาจากตรงนั้น”

เขาไม่ตอบอะไรทันที เพียงแต่ยกมืออีกข้างขึ้นมา วางลงบนหลังมือของเธอที่ยังจับเขาไว้

เธอพยักหน้า สูดลมหายใจเข้า

ไหล่ที่เคยห่อเหี่ยว เริ่มกลับมานิ่งมั่น

“ไปครับ… ห้องผ่าตัดยังรอคนเก่งอยู่”

ภานุหมุนตัวไปที่ประตูหนีไฟ แต่ยังไม่ทันได้หมุนลูกบิด

เสียงแจ้งเตือนเบา ๆ จากนาฬิกาข้อมือดังขึ้น — [หัวใจเต้นเร็วเกินระดับปกติ]

เขาก้มลงมองมัน แล้วเผลอยิ้มน้อย ๆ กับตัวเอง

ในขณะที่เบื้องหลัง… เจนนิสเดินตามมาเงียบ ๆ โดยที่ยังไม่รู้เลยว่า แค่การจับมือครั้งนั้น ได้สร้างแรงสะเทือนแปลกประหลาดในใจของคนที่อยู่ข้างเธอ

ไม่ใช่ความสงสาร

ไม่ใช่หน้าที่

แต่คือบางอย่าง… ที่อาจจะเรียกได้ว่า ‘จุดเริ่มต้น’