บทที่ 68 เสพติดคุณ

หลังออกจากห้องตรวจ แม่ภานุเดินเคียงข้างสองคนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“เย็นนี้ไปทานข้าวที่บ้านแม่นะลูก แม่จะเตรียมของโปรดให้”

ภานุรีบรับคำแล้วพูดแซวแม่ทันที “แต่แม่ครับ เมียผมท้องอ่อน กินอะไรไม่ค่อยได้ ผมดูแลเองได้นะแม่”

น้ำเสียงจริงจังแต่ปนหวงแหน ใบหน้าภานุเต็มไปด้วยความภูมิใจในฐานะพ่อบ้านมือใหม่

แม่ภานุหันมามองลูกชายแล้วอมยิ้ม “แล้วแกไม่คิดจะแต่งงานกับเขาหน่อยเหรอภานุ?”

เสียงพูดเหมือนหยอกแต่สายตานิ่งจริงจัง

เจนนิสที่เดินข้าง ๆ สะดุ้งนิดหน่อย รีบตอบแทรกเสียงเบา

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูยังไงก็ได้…”

ใบหน้ามีรอยเขินอายเล็ก ๆ ชำเลืองมองภานุอย่างประหม่า

แต่ภานุส่ายหน้าทันที ยืนยันหนักแน่น

“ไม่ได้หรอกคุณ! ยังไงผมต้องจัดงานแน่นอน—แต่คุณพร้อมตอนไหนบอกผมนะ ผมจะไม่บังคับ”

สายตาจริงใจ มือกุมมือเธอแน่นราวกับจะส่งผ่านความมั่นคงในใจทั้งหมด

เจนนิสมองเขา ยิ้มอ่อน ๆ พยักหน้าเบา ๆ ใจหนึ่งอบอุ่นใจหนึ่งยังเขินอยู่ลึก ๆ

แม่ภานุหันไปมองลูกชายแล้วพูดกับน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความเอ็นดู

“ช่วงนี้อย่าลงเวรให้หนูเจนนิสนะภานุ ให้เขาพักผ่อนให้มาก ๆ”

ภานุหันมาตอบแบบเด็กดี “ค้าบแม่!”

เสียงตอบพร้อมรอยยิ้มเต็มแก้ม ทำเอาแม่หัวเราะเบา ๆ

บรรยากาศระหว่างทั้งสามคนเต็มไปด้วยความอบอุ่น กลิ่นไอของครอบครัวใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้น แม้ในใจเจนนิสจะยังมีความกลัวแฝงอยู่ แต่แววตาและความเอาใจใส่จากภานุและแม่ ก็เริ่มซึมลึกเข้าไปละลายความหวาดกลัวนั้นทีละน้อย

ค่ำนี้เมื่อกลับถึงบ้าน เจนนิสนั่งเหม่อลอยบนโซฟาในห้องรับแขก แสงไฟสลัว ๆ กับบรรยากาศเงียบงันทำให้ความกลุ้มใจในใจยิ่งหนาแน่น ภานุเดินเข้ามานั่งใกล้ ๆ แล้วเอื้อมมือแตะไหล่เธอเบา ๆ

“คุณเป็นอะไรไป กลับบ้านมาเงียบเลย”

เจนนิสถอนหายใจ หลบสายตา

“ฉัน…ฉันยังไม่พร้อมเลย…”

เสียงเธอเบาเหมือนคนสารภาพผิด

ภานุขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม จับมือเธอไว้แน่น

“ไม่พร้อมยังไงคุณ? คุณอายุ 34 แล้วนะ บ้านก็มี อาชีพก็มั่นคง”

เขายิ้มขำ ๆ หยอดเสียงเบา “ส่วนผม… หุ้นส่วนโรงพยาบาลนะคะ”

จงใจพูดล้อเลียนน้ำเสียงเธอ ทำให้บรรยากาศดูเบาขึ้น

เจนนิสยังคงเงียบ สายตาก้มต่ำ หัวใจเต้นแรง

สุดท้ายเธอเงยหน้าขึ้นพูดเสียงสั่น ๆ

“ไม่ใช่แบบนั้น…”

เธอกลืนน้ำลาย “ฉัน…ฉันยังถูกกดไม่พอเลย ฉันเสพติดคุณ…”

ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาอย่างเผลอ ริมฝีปากแดงเม้มแน่นด้วยความอาย

ภานุถึงกับยิ้มกว้าง หน้าแดงจัด

“เสพติดผมเหรอคุณ…”

เขาหัวเราะเบา ๆ ใบหน้าซ่อนความเขินไว้ไม่มิด ดวงตาเป็นประกาย

“งั้นเดี๋ยวผมจะทำให้คุณถูกกด…มากกว่านี้เอง”

บรรยากาศกลุ้มใจของเจนนิสเหมือนถูกละลายด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเขา เธอเองก็แอบยิ้มทั้งน้ำตา หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว…และความสุขที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

เจนนิสยังทำหน้าลังเลนิด ๆ สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากลองแต่ก็ยังไม่กล้า

“มัน…ทำได้หรอคุณ?”

น้ำเสียงเธอทั้งเขินทั้งสงสัย

ภานุยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายอย่างเจ้าเล่ห์

“ทำได้สิคุณ”

เขาหัวเราะเบา ๆ โน้มตัวเข้าใกล้

“ผมถามเพื่อนที่เป็นหมอมาแล้ว ผมเซฟทั้งคุณกับลูกได้แน่นอน”

มือใหญ่ไล้แก้มเธอเบา ๆ “คุณก็…เสพผมได้เหมือนเดิม ไม่ต้องกลัวนะ”

พูดจบ ภานุกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเจนนิสอย่างอ่อนโยนและมั่นคง ริมฝีปากของเขาส่งความรักและความมั่นใจเข้าไปในหัวใจเธอ ความกลัวที่เคยมีค่อย ๆ ละลายกลายเป็นเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแรง พร้อมให้เธอเชื่อมั่น …ว่าต่อจากนี้ จะมีเขาคอยดูแลและรักเธอเสมอ

ภานุกดจูบเจนนิสซ้ำอีกครั้งอย่างหนักแน่น ลมหายใจร้อนรินใกล้ผิวแก้ม มือใหญ่เลื่อนไปโอบรั้งเอวบางเข้ามาแนบตัวจนไม่มีช่องว่าง

ริมฝีปากของเขาประกบดูดกลืนกลิ่นหวานของเธออย่างไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนแรง

ในจังหวะที่เจนนิสหายใจขาดห้วง ภานุก้มลงกระซิบข้างหู เสียงพร่าแผ่วเจือความขบขันและท้าทาย

“เริ่มวันนี้เลยไหมล่ะคุณ…”

น้ำเสียงมั่นใจและเต็มไปด้วยความปรารถนา

เขากดริมฝีปากจูบเธอหนักขึ้น บดขยี้อย่างเอาแต่ใจ ร่างบางของเจนนิสถูกแรงดึงดูดให้เอนตัวซบไปกับอกกว้าง เธอหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ภานุเป็นฝ่ายนำจังหวะ ลมหายใจของทั้งสองร้อนระอุปะปนกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว

ริมฝีปากของภานุยังแนบจูบลงบนปากเธออย่างเร่าร้อน มือใหญ่กอดรั้งเอวเจนนิสไว้แน่น เสียงหัวใจเต้นแรงและไออุ่นของเขาราวกับจะกลืนเธอไปทั้งตัว ร่างของเจนนิสเริ่มเอนตัวตามแรงจูบ ริมฝีปากเธอเผยอรับสัมผัสนั้นอย่างหลงใหล

แต่จู่ ๆ ความเวียนหัวแล่นวาบขึ้นมากลางอก เธอผละปากออกอย่างตกใจ

“แป๊บ…ขอ…!”

เธอรีบผลักอกภานุออกเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวแล้ววิ่งพรวดเข้าห้องน้ำทันที

เสียงฝีเท้าเธอดังแว่วพร้อมเสียงปิดประตู

ภานุนั่งอึ้งบนโซฟา เหลือแต่กลิ่นหอมจาง ๆ ของเธอในอ้อมกอด

ซักพักก็มีเสียงอาเจียนดังลอดออกมาจากในห้องน้ำ

ภานุได้แต่ยิ้มขำ ยกมือเกาหัวเบา ๆ

“แม่ …ลูกคนนี้…มาไวกว่าอารมณ์ผมอีก…”

บรรยากาศขี้เล่น กลายเป็นความวุ่นวายปนเอ็นดูในแบบที่ภานุเองก็ห้ามหัวใจตัวเองไม่ให้รักผู้หญิงคนนี้มากไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

เสียงอาเจียนดังสะท้อนออกมาจากในห้องน้ำ ภานุไม่ลังเล รีบลุกเดินตามเข้าไปยืนอยู่ใกล้ ๆ เจนนิสที่ทรุดตัวลงข้างชักโครก ร่างบางสั่นน้อย ๆ มือขยุ้มขอบชักโครกแน่น

เสียงของเธออาเจียนดัง “แหวะ…อึก…แค่ก…!”

ลมหายใจถี่กระชั้น ทั้งอ่อนแรงทั้งคลื่นไส้ ภานุทรุดตัวนั่งข้าง ๆ มือใหญ่ลูบหลังเธออย่างแผ่วเบา

“ใจเย็น ๆ นะคุณ หายใจลึก ๆ เดี๋ยวก็หาย”

เสียงขย้อนยังดังเป็นจังหวะ สะท้อนความเหนื่อยล้าของเจนนิส

“อึก…อ๊วก…แหวะ…”

น้ำตาซึมขึ้นมาที่หางตาเธอ ร่างสั่นสะท้านด้วยความปั่นป่วน

ภานุนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่ยอมทิ้งไปไหน มือยังคงลูบหลังปลอบโยนเบา ๆ สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและเอ็นดู

“เดี๋ยวผมหาน้ำให้…คุณไหวมั้ย?”

หลังจากที่อาเจียนจนหมดแรง เจนนิสร่างอ่อนระโหย มือที่ขยุ้มขอบชักโครกคลายออก หายใจเหนื่อยหอบ ใบหน้าซีดเผือดจนดูน่าสงสาร

ภานุเห็นแบบนั้นก็รีบก้มลงข้างเธอ ประคองร่างบางขึ้นอย่างทะนุถนอม

“พอแล้วนะคุณ เดี๋ยวผมดูแลเอง”

เสียงเขานุ่มอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรัก

แขนแข็งแรงสอดใต้ข้อพับขาและแผ่นหลัง ช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มแนบอก

เจนนิสหมดแรงจะขัดขืน ทำได้แค่พิงศีรษะกับอกเขา เธอหลับตาพริ้มอย่างเหนื่อยล้า รับรู้ถึงไออุ่นและเสียงหัวใจของเขาที่เต้นช้า ๆ ข้างหู

ภานุอุ้มเจนนิสออกจากห้องน้ำอย่างระมัดระวัง พาเธอกลับมาวางลงเบา ๆ บนเตียงนุ่ม

เขาจัดหมอนหนุนให้ ห่มผ้า แล้วลูบผมเธอเบา ๆ

“นอนพักก่อนนะ เดี๋ยวผมหาน้ำกับผ้าเย็นมาให้”

น้ำเสียงห่วงใยของเขาเป็นเหมือนยารักษาหัวใจให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย แม้ร่างกายจะยังอ่อนล้า แต่เจนนิสก็รู้ว่าต่อให้ลำบากแค่ไหน…ก็ยังมีใครสักคนที่คอยดูแลเธออย่างไม่มีเงื่อนไข