บทที่ 67 ที่สุดในชีวิต

เมื่อภานุประคองเจนนิสเข้าไปถึงแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาล เสียงฮือฮากระซิบกระซาบก็กระจายไปทั่วโถงรอตรวจ เหล่าพยาบาลและเจ้าหน้าที่แอบเหลือบมองทั้งสองคนเป็นระยะ ขณะที่ภานุยืนเคียงข้างเจนนิสไม่ห่าง

ในกลุ่มพนักงานเวรเปลี่ยนผลัด

“นี่ๆ ได้ข่าวยัง? คู่หมั้นอาจารย์ภานุ ขอตัวถอนหมั้นหลังกลับจากพม่า เขาว่าอาจารย์หมั้นกับหมอเจนนิสใหม่เหรอ?”

“แต่ฉันเห็นหมอเจนนิสเดินมาด้วยกันจริงนะ เห็นอาการเหมือนคนแพ้ท้องด้วย…”

เสียงซุบซิบยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ

บางคนหยิบมือถือมาแชะภาพ บ้างก็ส่งข้อความในไลน์กลุ่มโรงพยาบาล

“มีข่าวด่วน! ภานุ หมอเจนนิส เข้าสูตรนิยายเลยเว้ย!”

“หรือเขาจะมีข่าวดีอะ?”

เสียงเมาท์แรงสะเทือนไปถึงห้องผู้บริหาร

เสียงพูดคุยกระซิบกระซาบของพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์แผนกสูติทำให้คุณหญิง แม่ของภานุชะงักฝีเท้า

“เมื่อกี้เห็นคุณหมอภานุพาผู้หญิงเข้าไปในห้องตรวจนะ… เหมือนจะเป็นหมอเจนนิส”

“ใช่ ๆ หมอภานุที่เคยมีข่าวลือว่าหมั้นกับหมอกานดานั่นแหละ…”

คำต่อท้ายหลุดเป็นเสียงเบา แต่กลับดังชัดในหูของเธอพอ ๆ กับเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรง

ความจริงเรื่องสัญญาหมั้นระหว่างครอบครัว กับบ้านกานดายังไม่เคลียร์ เพราะตัวแม่ภานุเองก็ยังรอคุยกับแม่กานดาที่เพิ่งโทรมาขอนัด แต่ในใจลึก ๆ เธอรู้ดีว่าลูกชายมีสายตาไปทางเจนนิสมานานแล้ว และไม่ได้โกรธกับการที่ลูกไม่ทำตามสัญญา เพียงแต่ไม่คิดว่าทุกอย่างจะเกิดขึ้นรวดเร็วขนาดนี้

หัวหน้าฝ่ายบุคคลหน้าซีดรีบเดินไปบอกผู้จัดการ

“ขอโทษค่ะ อาจารย์ค่ะ อาจารย์ภานุ อยู่ห้องตรวจแล้วค่ะ!”

บรรยากาศที่แผนกเงียบกริบลงทันที ใคร ๆ ก็รู้ว่าแม่ของภานุเป็นทั้งผู้บริหารใหญ่และขึ้นชื่อว่าใจเด็ด

ไม่นาน ร่างสูงสง่าของแม่ภานุก็เดินตรงมายังหน้าห้องตรวจ ดวงตานิ่งสนิทแต่มุมปากมีรอยยิ้มน้อย ๆ แบบคนที่รู้ทันทุกสถานการณ์ เธอกวาดสายตาไปทั่วแล้วพูดกับพยาบาล

“ลูกชายกับว่าที่สะใภ้อยู่ข้างในใช่ไหมคะ? รบกวนแจ้งด้วยค่ะ แม่มาเยี่ยม”

บรรยากาศข้างนอกเต็มไปด้วยแรงกดดันและความอยากรู้อยากเห็น ทุกสายตาต่างจับจ้องว่าภานุกับเจนนิสจะเผชิญหน้าอย่างไร… โดยมีวงเมาท์เป็นเหมือนไฟที่ลุกลามไปทั่วทั้งโรงพยาบาล

ทันทีที่ประตูห้องตรวจเปิดออก ภานุจับมือเจนนิสแน่น ก้าวออกไปสวัสดีผู้หญิงสูงวัยที่ยืนรออยู่หน้าห้องด้วยท่าทีสงบ

“สวัสดีครับคุณแม่”

เสียงของภานุมั่นคงแต่มีแววลุ้นเจืออยู่ข้างใน

เจนนิสเองพอเห็นแม่ภานุยืนตรงหน้าก็รู้สึกประหม่า ใจเต้นโครมคราม มือเย็นเฉียบจนเหงื่อซึม

เธอก้มศีรษะสวัสดิบบบอย่างรวดเร็ว “ส-สวัสดีค่ะคุณแม่”

น้ำเสียงขาดห้วง สายตาหลุกหลิกเลิ่กลั่ก ไม่กล้าสบตานานนัก

แม่ของภานุเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ สายตาอ่อนโยนแต่แฝงความเด็ดขาด เธอเอื้อมมือแตะมือเจนนิสเบา ๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ “ไม่ต้องเกร็งนะลูก แม่แค่มาให้กำลังใจทั้งสองคน”

บรรยากาศในห้องตรวจเงียบสงบ ต่างจากด้านนอกที่ยังเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบ

ไม่นานนัก พยาบาลเดินเข้ามา ยกแฟ้มผลเลือดในมือ

“รอผลเลือดสักครู่นะคะ อาจารย์”

น้ำเสียงเรียบร้อยแต่ก็มีแววตื่นเต้นเล็ก ๆ ปะปน

เจนนิสพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองภานุอย่างขอความมั่นใจ เขากุมมือเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย สายตาบอกชัดว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยู่ข้างคุณ”

เวลาผ่านไปสิบกว่านาทีที่เหมือนยาวนานที่สุดในชีวิต เจนนิสรู้สึกเหมือนทั้งตัวร้อนวูบและหนาวเยือกสลับกัน จนกระทั่ง…

เสียงพยาบาลดังขึ้นอีกครั้ง

“เชิญอาจารย์เจนนิสค่ะ เข้าพบคุณหมอได้แล้วนะคะ”

หัวใจของทั้งเจนนิสและภานุเต้นระส่ำ พวกเขากุมมือกันแน่นก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องตรวจ ท่ามกลางสายตาของแม่ภานุและความลุ้นระทึกที่อบอวลไปทั่ว

คุณหมอเปิดแฟ้มผลเลือดขึ้นอ่าน สายตาอ่อนโยนมองไปที่ทั้งสองคน

“จากผลเลือดนะครับ… อาจารย์เจนนิสตั้งครรภ์ได้ประมาณ 3 สัปดาห์แล้วครับ”

เสียงคำวินิจฉัยดังขึ้นชัดเจน

ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ภาณุเบิกตากว้างทันที รอยยิ้มขยายเต็มใบหน้าอย่างไม่อาจซ่อนความดีใจ เขาแทบจะกระโดดด้วยความปลื้มสุดขีด

“คุณ! คุณ…! จริงเหรอครับหมอ!?”

เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากอก เขารีบคว้ามือเจนนิสมากุมไว้แน่น ใบหน้าฉายแววดีใจแบบเด็ก ๆ ที่ได้รับของขวัญล้ำค่า

แต่เจนนิสกลับนั่งนิ่ง เหมือนทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นเสียงอื้ออึง

“หะ…ห๊ะ…”

เธออ้าปากค้าง ตากระพริบถี่ ๆ พยายามประมวลผล

“ฉัน…ท้อง…จริงเหรอ…”

เสียงแผ่วเหมือนพูดกับตัวเอง ใจหนึ่งทั้งงง ทั้งมึน ทั้งยังไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

หมอยิ้มรับ ยืนยันอีกครั้ง

“ใช่ครับ ตั้งครรภ์แน่นอน ยินดีด้วยนะครับทั้งสองคน”

เสียงหัวใจของเจนนิสเต้นโครมคราม ขาอ่อน มือเย็น เธอยังมึนงงเหมือนหลุดเข้าอีกโลก

ข้าง ๆ กัน ภานุยิ่งดีใจสุดขีด เขาหันไปกอดเธอไว้แน่น กระซิบเบา ๆ ข้างหู

“คุณ…ผมจะดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุด…ผมดีใจมากเลยคุณ!”

แต่เจนนิสยังมึนตึ้บอยู่ แค่หันไปมองภานุ ปากก็ยังเอื้อนเอ่ยได้แค่

“ห๊ะ…”

หมอยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยชวน

“อาจารย์เจนนิส เชิญขึ้นเตียงนะครับ เดี๋ยวจะลองฟังเสียงหัวใจเด็กกัน”

เจนนิสพยักหน้าช้า ๆ ใจเต้นแรง มือเย็นเฉียบเมื่อภานุค่อย ๆ ประคองเธอขึ้นเตียงตรวจ

เธอหลับตาแน่น แอบกลืนน้ำลาย รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยเคว้งอยู่ในห้วงเวลา

“ครอบครัว…เหรอ…”

คำนี้สะกิดแผลลึกในใจ บ้านเดิมของเธอไม่เคยมีคำว่าอบอุ่น ไม่มีรอยยิ้มที่แท้จริง มีแต่ความเงียบเหงาและความห่างเหิน

เธอกลัว กลัวการมีครอบครัว กลัวจะผิดหวังอีกครั้ง

แต่ตอนนี้ เธอไม่มีทางหนี ร่างกายนี้กำลังจะกลายเป็นบ้านหลังใหม่ของอีกชีวิตหนึ่ง

เมื่อหมอวางเครื่องตรวจลงบนหน้าท้อง เสียงหัวใจดวงน้อยดังจังหวะ “ตุบ ตุบ ตุบ” ก้องออกลำโพง

เสียงนั้นใส แรง และมีจังหวะชีวิต

ห้องทั้งห้องเงียบกริบ… ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของภานุ เขาจับมือเธอไว้แน่น

ดวงตาของแม่ภานุแดงก่ำ น้ำตาคลอ เธอยกมือขึ้นปิดปาก ปล่อยน้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความปีติ

แม้แต่หมอและพยาบาลยังยิ้มตาม

ภานุก้มลงกระซิบข้างหูเจนนิส

“นี่แหละ…เสียงหัวใจของลูกเรา”

น้ำเสียงทุ้มพร่ามีทั้งความรักและความตื่นเต้น

เจนนิสลืมตาขึ้น มองจ้องเพดาน น้ำตาไหลเงียบ ๆ

เสียงหัวใจเล็ก ๆ นั้นคล้ายปลุกความหวังบางอย่างที่เธอไม่เคยได้รับ

แม้ในใจจะยังมีรอยกลัว แต่ตอนนี้…เธอเริ่มอยากลองเป็นบ้านของใครสักคน