บทที่ 66 หรือว่า…

เช้าแสงอ่อนสาดลอดผ้าม่าน เจนนิสรู้สึกตัวตื่นขึ้นในอ้อมกอดอุ่นของภานุ กลิ่นกายและลมหายใจร้อนของเขายังคลอเคลียข้างแก้ม เธอขยับตัวเบา ๆ รู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้งไปหมด หัวหมุนเวียนคล้ายคนเมาค้าง สะโพกกับต้นขาก็ยังระบมจากค่ำคืนดุเดือด

เจนนิสหลับตานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองคนที่กอดเธอไว้

“คุณ…ฉันรู้สึกแปลก ๆ เวียนหัวมาก…”

น้ำเสียงแผ่วพร่าของเธอดึงความสนใจภานุให้ตื่นเต็มตา เขานับนิ้วอยู่ในอากาศ ท่าทางเหมือนกำลังคิดอะไรเร็วจี๋

ทันใดนั้น ภานุเบิกตากว้าง เผลอยิ้มกว้างแล้วร้องออกมาอย่างดีใจ “เว้ย! เดือนนี้…!”

เขาคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายลิงโลดจนน่าแปลกใจ

เจนนิสขมวดคิ้ว งุนงงกับท่าทีของเขา

“เดี๋ยว…คุณเป็นอะไรเนี่ย อยู่ ๆ ก็ดีใจอะไรของคุณ?”

เธอมองเขางง ๆ หัวก็ยังหมุนติ้ว

ภานุดึงเธอเข้ามากอดแน่นขึ้นอีก “คุณ…เมื่อวานมัน…วันที่เลยมานะ รู้ไหม?”

เจนนิสยังงงงวยกับท่าทีร้อนรนปนดีใจของเขา “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันรู้สึกเวียนหัว?”

ภานุยิ้มกรุ่มกริ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวใกล้ข้างหู “ไม่แน่นะ…คุณอาจจะเมาค้าง หรือ…อาจจะกำลังมีเซอร์ไพรส์อะไรบางอย่างก็ได้”

เขาขยี้จมูกลงบนแก้มเธออย่างหวงแหน

เจนนิสหน้าร้อนวูบ ทั้งยังงุนงงกับร่างกายและสายตาเป็นประกายของเขา เธอพึมพำเสียงอ่อย “คุณ…อย่าบอกนะว่า…”

ภานุหัวเราะเสียงเบา กอดเธอไว้แน่นกว่าเดิม “ถ้าใช่จริง ๆ ผมคงเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกแล้วล่ะคุณ…”

ภานุยังคงกอดเธอไว้แน่น ใบหน้าคมโน้มลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงแววตื่นเต้น

“คุณ…ประจำเดือนล่าสุดมาวันไหน?”

เจนนิสได้ยินคำถามนั้น หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่ววินาที โลกทั้งใบเงียบงันราวกับเสียงรอบตัวหายไปหมด เธอพยายามนึกย้อนไป …แต่สมองกลับว่างเปล่า เหมือนร่างลอยอยู่ในอากาศ

ในหัวของเธอมีแต่เสียงเดียวดังสะท้อนอยู่

“ชิบหายแล้ว…”

สีหน้าของเธอซีดวาบ สายตาหลุกหลิกพยายามนึก ทว่าความจริงมันก็เริ่มตีแสกหน้า…เธอไม่ได้จดวันที่ชัดเจน และเหมือนจะข้ามมาเกือบเดือนแล้วด้วยซ้ำ

เธอกลืนน้ำลายฝืดคอ ตอบเบา ๆ อย่างไม่มั่นใจ

“คือ…ฉัน…นึกไม่ออก…แต่มัน…น่าจะเลยมาแล้ว…”

ภานุหัวเราะในลำคออย่างอดกลั้นไม่ไหว ทั้งลุ้นทั้งดีใจ มือใหญ่ยิ่งกอดรัดเธอไว้แน่น

“งั้นเราต้องไปหาซื้อที่ตรวจมาเดี๋ยวนี้เลย”

เจนนิสรู้สึกขาอ่อน ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก เธอพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว

“บ้าจริง…เมื่อคืนมันแรงขนาดนั้นเลยเหรอ…”

ในใจเธอมีแต่ความว้าวุ่น ทั้งกลัว ทั้งช็อก และในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดชีวิต

เสียงหัวใจของเจนนิสยังเต้นระรัวไม่ทันจบประโยคดี เธอรู้สึกจุกเสียดขึ้นมาที่ลิ้นปี่ คลื่นไส้แล่นวูบขึ้นจนทนไม่ไหว

“เดี๋ยว…คุณ ฉัน…”

เธอพูดเสียงเบาหวิว ขณะที่รีบดีดตัวลุกพรวดจากอ้อมกอดของภานุ แล้ววิ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำ

เสียงเปิดประตูดัง “แกรก!”

เจนนิสทรุดลงข้างชักโครก มือขยุ้มขอบชักโครกแน่น ก่อนจะอาเจียนออกมาจนหมดแรง คลื่นความเวียนหัว ปั่นป่วน และความกลัวผสมกันจนแยกไม่ออก เธอหายใจหอบถี่ น้ำตาซึมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ภานุนั่งนิ่งตะลึงอยู่บนเตียง ก่อนจะได้สติ รีบลุกตามไปที่หน้าห้องน้ำ

เขายืนลังเลอยู่หน้าประตู เอ่ยถามเสียงตื่นตระหนก

“คุณ…ไหวไหม เดี๋ยวผมหาน้ำให้…”

เจนนิสนั่งหอบอยู่กับพื้น ห้องน้ำเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจสะอื้น

ในใจเธอตะโกนลั่น

“ชิบหายจริงด้วย…”

หัวใจยังเต้นรัวทั้งตกใจ ทั้งไม่เชื่อว่าชีวิตจะเปลี่ยนไปแค่ชั่วข้ามคืน

เจนนิสทรุดตัวนั่งข้างชักโครก มือเย็นเฉียบขยุ้มขอบชักโครกแน่น ดวงตาหลับแน่นขณะร่างกายขย้อนเอาทุกอย่างออกมาจนหมดไส้ ท่ามกลางความเวียนหัว มึนงง และร่างกายที่หมดแรง ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามาในหัวเหมือนพายุ

ในสมองเธอสับสนวุ่นวาย ไม่รู้ว่าควรตกใจ กลัว หรือควรโทษตัวเองก่อน

เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น เธอปล่อยให้ทุกอย่างเลยเถิด ดิบเถื่อนจนแทบลืมหายใจ

“ชิบหาย…นี่เรากำลังจะ…?”

ความกลัวแล่นวาบขึ้นมา

ใจหนึ่งกลัวผลลัพธ์ที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตตลอดกาล อีกใจหนึ่งยังช็อกกับความจริงที่กำลังจะพุ่งชน เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ รู้สึกเหมือนถูกดึงออกจากโลกเดิม โยนเข้ากลางมหาสมุทรที่คลื่นลมแรง จมไม่ลงแต่ก็ว่ายหนีไม่พ้น

เสียงหัวใจเต้นแรงในอกจนหูอื้อ มือสั่น น้ำตาคลอเบ้า

“ถ้ามันเป็นจริง…เราจะทำยังไง จะบอกแม่ว่ายังไง จะรับมือกับภานุยังไง…”

ชีวิตที่เคยควบคุมได้ ทุกอย่างที่เคยวางแผนไว้ กลายเป็นแค่หมอกมัวในหัว ความไม่แน่นอนทะลักเข้ามาท่วมใจ

เธอนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น น้ำตาไหลซึมช้า ๆ ปล่อยให้ความรู้สึกกลืนกินตัวเอง หัวใจเจ็บปวดระคนหวาดกลัว หัวหมุนติ้วอย่างไร้ทางออก

เสียงของภานุดังแผ่วเบาอยู่นอกประตู “คุณ…ไหวไหม”

แต่เธอยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเขาหรือใครทั้งนั้นในตอนนี้

ขณะนี้ ทั้งโลกเหมือนกำลังหมุนรอบตัวเธอเร็วเกินไป และเจนนิสก็ไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้…เธอจะต้องเผชิญกับอะไรอีกบ้าง

เช้าวันนี้…หัวใจของภานุเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

เมื่อทุกๆครั้งเขาแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ แรงปรารถนาและความรู้สึกครอบครองทำให้เขาใส่เต็มทุกจังหวะ ไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีที่เขายอมผ่อนแรง เขากระแทกเข้าไปลึกที่สุดในร่างเจนนิสทุกครั้ง…ราวกับต้องการตอกย้ำความเป็นเจ้าของ

และตอนนี้…สิ่งที่เขาหวังไว้ กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า

ในหัวใจของภานุ มีแต่ความลุ้นระคนดีใจ อารมณ์ประหลาดนี้ร้อนผ่าวอยู่ในอก

เมื่อเขารู้ดีว่าทุกหยาดหยดที่ปลดปล่อย ทุกแรงกระแทกที่ดันเข้าไปลึกสุด….มันคือการส่งมอบตัวตน และความปรารถนาอย่างสุดทาง

“ทุกจังหวะที่ผมยัดเข้าไป ผมตั้งใจให้มันฝังลึกสุดในตัวคุณ…เพราะผมอยากให้คุณเป็นของผมจริง ๆ”

เมื่อเห็นเจนนิสมีอาการแปลก ๆ เวียนหัว อาเจียน ภานุแทบระเบิดออกมาด้วยความดีใจในแบบที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ในหัวมีแต่เสียงตะโกน

“สำเร็จแล้ว…แรงยัดของผม มันมาส่งถึงที่แล้วจริง ๆ!”

เขาอยากจะกระโดดโลดเต้น อยากตะโกนให้โลกรู้ว่าความปรารถนาลึก ๆ ในใจผู้ชายคนหนึ่งกำลังกลายเป็นจริง

ความดิบ ความแรง ความตั้งใจที่เขาเคยใส่ลงไปในทุกครั้ง…มันกำลังออกผล

ภานุรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะได้เป็นเจ้าของเธอในทุกความหมาย ทั้งกาย ทั้งใจ ทั้งอนาคต

แต่ขณะเดียวกัน…เมื่อเห็นเจนนิสนั่งอาเจียนในห้องน้ำ เขาก็รู้สึกเอ็นดู สงสาร อยากปกป้องเธอยิ่งกว่าเดิม

ในใจมีแต่ความหวัง

“ขอให้เป็นอย่างที่คิด ขอให้ครั้งนี้…เธอมีผมอยู่ในตัวจริง ๆ”

เขาอยากเข้าไปกอดเธอ อยากลูบหัว อยากปลอบเธอให้หายตกใจ

และพร้อมจะดูแลเจนนิส…ในฐานะคนที่เขาอยากให้เป็นแม่ของลูก มากกว่าทุกสิ่ง

เมื่อได้ยินเสียงอาเจียนของเจนนิสในห้องน้ำ ภานุรีบลุกจากเตียงแทบไม่ทัน เขาก้าวฉับ ๆ ไปที่ประตู พอเห็นเธอทรุดอยู่ข้างชักโครก ร่างบางสั่นเทา ใบหน้าแดงก่ำและน้ำตาคลอเบ้า เขาใจหายวูบ รีบทรุดตัวลงข้าง ๆ อย่างไม่ลังเล

มือใหญ่ค่อย ๆ ลูบหลังเธอเบา ๆ ไล้จากไหล่ลงไปถึงเอวอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากขบกรามกลั้นความตื่นเต้นและความรู้สึกผิดไว้ในอก

“ใจเย็น ๆ หายใจช้า ๆ นะคุณ…”

เสียงทุ้มพร่าแผ่วเบา แตกต่างจากคืนก่อนที่ดิบเถื่อนร้อนแรง ตอนนี้มีแต่ความอ่อนโยนและห่วงใย

เขาหันไปหยิบกระดาษทิชชูมายื่นให้เธอ เช็ดมุมปากให้เบา ๆ ดวงตาคู่คมมองเธอด้วยความเป็นห่วงและเต็มไปด้วยความรัก

“คุณโอเคไหม…ยังไหวหรือเปล่า เดี๋ยวผมหาน้ำให้…”

น้ำเสียงนั้นอบอุ่นจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นไหวจากหัวใจ

ภานุยกมือขึ้นลูบผมนุ่มของเธอเบา ๆ อีกครั้ง สายตาห่วงใยและเตรียมพร้อมจะดูแลเธอทุกวินาที ไม่ว่าเหตุการณ์ข้างหน้าจะเปลี่ยนแปลงแค่ไหนก็ตาม

หลังจากเห็นเจนนิสอ่อนแรงหมดเรี่ยวแรงข้างชักโครก ภานุไม่ลังเลเลย เขาโน้มตัวประคองเธอขึ้นช้า ๆ สอดแขนรับร่างบางขึ้นมาแนบอก …อุ้มเธอออกจากห้องน้ำอย่างทะนุถนอม มืออีกข้างยังคงลูบหลังให้เบา ๆ ตลอดทาง

“ไม่ต้องฝืน เดี๋ยวผมอุ้มคุณเอง”

น้ำเสียงเขานุ่มทุ้มแต่แฝงความจริงจัง

ภานุวางเจนนิสให้นอนเอนบนเตียงอย่างนุ่มนวล หยิบหมอนมาหนุนใต้คอให้

จากนั้นรีบควานหายาดมในลิ้นชัก หยิบมาจ่อจมูกให้เธอ

“ดมก่อนนะคุณ หายใจลึก ๆ”

เขายื่นขวดน้ำเย็น ๆ ให้ “ดื่มน้ำหน่อย เดี๋ยวจะดีขึ้น”

สายตาคมมองเธอไม่กะพริบ พลางลูบผมลูบแก้มอย่างอ่อนโยน

สีหน้าภานุแม้จะแฝงความกังวล แต่ในใจเต็มไปด้วยความลุ้นและดีใจที่บอกไม่ถูก

สักพักเขาก็พูดขึ้นอย่างหนักแน่น

“คุณ…ไปโรงพยาบาลกับผมนะ”

น้ำเสียงเด็ดขาดแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ผมไม่อยากให้คุณเป็นอะไร หรือถ้ามีอะไร…จะได้รู้พร้อมกัน”

เจนนิสมองเขา น้ำตาคลอหน่อย ๆ จากความเวียนหัวและความสับสน ภานุบีบมือเธอแน่นขึ้น กดจูบแผ่ว ๆ ที่หน้าผาก

“เชื่อผมนะ เดี๋ยวเราผ่านไปด้วยกัน”