ตอนพิเศษ - คำอธิฐานมีจริง

เมื่อภานุพาเจนนิสเดินมาถึงหน้าห้องแม่ที่โรงพยาบาล ประตูห้องถูกเปิดออกพอดี ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเดินออกมาอย่างรีบเร่ง

“อ้าว เฮ้ย! มาจากไหนเนี่ย?” ภานุเอ่ยทักทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นเคย

ภาคินชะงักไปชั่ววูบ หันมายิ้มให้พี่ชาย “ไงพี่ แวะมาจากค่ายน่ะ มาเอาของนิดหน่อย เดี๋ยวต้องรีบกลับไปฝึกต่อแล้ว แม่เรียกมาให้เซ็นเอกสารจดทะเบียนอะไรสักอย่างนี่แหละ”

พูดจบก็เหลือบมองนาฬิกา ก่อนขยับจะเดินผ่านไป

“ไปก่อนนะ รถมารอแล้ว”

ภานุทำหน้างงเล็กน้อย ก่อนตบไหล่น้องชาย “เออ ปลอดภัยด้วยล่ะ ด่วนไปไหนของมันอีกละ…”

ภาคินเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ โบกมือลาแล้วก้าวฉับ ๆ จากไปโดยไม่หันกลับ

ภานุหันกลับมามองเจนนิส ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ “นั่นน้องชายคนเล็กของบ้านผมเอง ชื่อภาคิน นายๆจะเจอกันที ไว้ผมพาไปเจอนะ น้องน่าจะด่วน”

เจนนิสพยักหน้ารับ ยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินเข้าไปในห้องแม่อย่างเงียบ ๆ ทิ้งเสียงฝีเท้าของภาคินที่จางหายไปกับทางเดินยาวของโรงพยาบาล

ภานุผลักประตูเข้าไปในห้องรับรอง ทั้งคู่ยกมือไหว้พ่อกับแม่ที่นั่งรออยู่ข้างใน

พ่อของภานุในชุดทหารเต็มยศ กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์บนโซฟาด้วยท่าทีสงบ เยือกเย็นตามสไตล์ผู้นำครอบครัว

เจนนิสชะงักนิดหน่อยก่อนจะยกมือไหว้ตามภานุอย่างเรียบร้อย

ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย โดยเฉพาะเมื่อสบตากับผู้ชายในเครื่องแบบซึ่งคือ “พ่อ” ของคนข้างกาย

ข้าง ๆ แม่ มีทนายหญิงนั่งคุยเรื่องเอกสารอย่างเคร่งเครียด กองเอกสารวางเรียงอยู่บนโต๊ะกลางระหว่างพวกเขา

แม่ของภานุเห็นลูกชายกับเจนนิสเดินเข้ามาก็รีบละสายตาจากเอกสาร

ส่งยิ้มอบอุ่นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“มานั่งกันก่อนนะจ้ะ”

ภานุเดินนำเจนนิสไปนั่งบนโซฟาตรงข้ามพ่อกับแม่ มือเขายังแตะหลังเธอเบา ๆ ให้กำลังใจ เจนนิสนั่งลงข้างเขาอย่างเรียบร้อย สายตาแอบมองทั้งพ่อทั้งแม่ด้วยความเคารพ

พ่อของภานุวางหนังสือพิมพ์ลงอย่างช้า ๆ แล้วเงยหน้ามองเจนนิสด้วยสายตานิ่งขรึมแต่ไม่กดดัน มองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าอย่างละเอียด

“เป็นไงบ้างหนู?” เสียงทุ้มหนักแน่นเอ่ยถามด้วยความใส่ใจในแบบของผู้ชายที่ไม่ค่อยพูด

เจนนิสฝืนยิ้ม ตอบเสียงเบาแต่จริงใจ “ก็…ยังไม่ค่อยชินค่ะ” เธอเผลอกำมือไว้บนตัก เลือกตอบตามความรู้สึกจริง

พ่อภานุพยักหน้าน้อย ๆ

“ถึงเราจะยังไม่ได้จัดงานแต่ง หรือคุยกับครอบครัวหนูเจนนิสอย่างเป็นเรื่องเป็นราว แต่ทางเราจะดูแลหนูเหมือนเป็นคนในครอบครัว”

น้ำเสียงจริงจังแต่แฝงด้วยความเมตตา “ยังไงอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าหนูก็จะเป็นคนของบ้านนี้อย่างสมบูรณ์”

แม่ยิ้มพลางพยักหน้าให้ทนาย ทนายสาวค่อย ๆ วางแฟ้มเอกสารจดทะเบียนสมรสลงบนโต๊ะเบื้องหน้าทั้งสองคน

แม่ภานุเอ่ยเบา ๆ “เอกสารครบแล้วนะจ้ะ หนูเจนนิส ภานุ อ่านรายละเอียดให้ดี แล้วเซ็นตรงนี้ได้เลย”

ในห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศอุ่น ๆ ระคนตื่นเต้น

ภานุหันมายิ้มให้เจนนิส คลายความเกร็งให้เธอ ก่อนที่ทั้งคู่จะจับปากกาเตรียมเซ็นชื่อร่วมกัน

ทนายความหญิงจัดแจงเอกสารจดทะเบียนสมรสเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเก็บแฟ้มใส่กระเป๋า แล้วหันมาทบทวนกับแม่ของภานุอีกครั้ง

“คุณผู้หญิงคะ วันนี้มีเรื่องดำเนินการต่อเกี่ยวกับการจดทะเบียนสมรสของบุตรชายของท่านทั้งสองคนนะคะ ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะ ขออนุญาตไปดำเนินการต่อนะคะ”

แม่ภานุพยักหน้ารับ พลางยิ้มอ่อนโยน ทนายจึงขอตัวออกจากห้อง ทิ้งความเงียบไว้ชั่วอึดใจ

ภานุขยับเข้าไปใกล้แม่ กระซิบถามเบา ๆ ด้วยสีหน้างุนงง

“คืออะไรอ่ะแม่? อีกคนใคร?”

แม่หันมายิ้มขำ ๆ “ของน้องไงลูก”

“ห้ะ?” ภานุอุทานเบา ๆ ทำหน้าตกใจหันไปมองประตูที่เพิ่งปิดลง

ภานุทำหน้ามึน มองเอกสารกับแม่สลับไปมา

“แม่…น้องมันรู้ไหมเนี่ยว่าเมียมันคือใคร?”

แม่ภานุหัวเราะในลำคอ ยิ้มเอ็นดู

“ก็น้องไม่มีเวลาไปไงลูก แม่เลยต้องส่งทนายไปจัดการให้”

ภานุยังงง “แล้วน้องยอมได้ไงอะแม่?”

แม่ยิ้มขำหนักกว่าเดิม “น้องแกบอกว่า ‘รีบ ๆ ทำให้เสร็จครับแม่ ผมมีธุระต่อ’ แค่นั้นเลย”

ภานุถึงกับกลอกตา ถอนหายใจ

“นี่มันอะไรกันเนี่ย …”

ภานุถอนหายใจเบา ๆ แล้วยิ้มขำ “เอ่อ…ช่างเถอะครับแม่ เรื่องน้อง …เดี๋ยวค่อยเคลียร์ ผมมีเรื่องสำคัญจะแจ้งครับ”

เขาหันไปสบตาเจนนิส แล้วบอกเสียงดังชัดเจน “เจนนิสท้องแฝดครับ”

แม่ภานุตาโตทันที สีหน้าดีใจจนเก็บไม่มิด “จริงเหรอลูก!”

แม่ยื่นมือมาจับแขนเจนนิสแน่น น้ำตารื้นด้วยความปลาบปลื้ม

พ่อเองก็รีบวางหนังสือพิมพ์ลง เดินมาข้างหน้า สีหน้าขรึมเปลี่ยนเป็นเปี่ยมสุขทันตา มองดูหน้าว่าที่ลูกสะใภ้แล้ววกมองหน้าภานุ “แฝดเลยเหรอ! ดีใจด้วยนะหนู!”

เจนนิสยิ้มอาย ๆ เอียงตัวเข้าภานุเบา ๆ ก่อนจะสกิดแขนเขา

“อีกสองเดือนถึงจะทราบเพศค่ะ”

พ่อหันมาถามทันที “หนูอยากแต่งงานเลยไหม เดี๋ยวพ่อเตรียมงานให้ แป๊บเดียวเสร็จ!”

เจนนิสยิ้ม เขินแต่จริงใจ ส่ายหน้าช้า ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยากให้เด็ก ๆ เขาได้เป็นส่วนหนึ่งของงานด้วยค่ะ”

เธอลูบท้องตัวเองแผ่วเบา แววตาอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรัก

แม่ภานุยิ่งยิ้มกว้าง มือหนึ่งจับมือเจนนิสแน่น มืออีกข้างลูบท้องเธอ

แม่ภานุจับมือเจนนิสไว้แน่น ลูบมือเธออย่างอ่อนโยน แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“งั้นแม่ขอถือวิสาสะจัดตารางงานของหนูให้น้อยลงนะลูก แม่ไม่อยากให้หนูเดินบ่อย เหนื่อยมากไปก็ไม่ดี ให้ภานุเขารับเคสต่อจากหนูไปก่อน ถ้าหนูอยากดูคนไข้ก็มากับเจ้านุนี่แหละนะ”

แม่ส่งยิ้มอบอุ่น เอื้อมมือลูบหน้าท้องเจนนิสเบา ๆ

“แม่ห่วงหนูนะลูก… เจ้านุเองก็ตารางว่างอยู่ งดออกงานนอกโรงพยาบาลไปก่อนช่วงนี้ ดูแลหนูเจนนิสก่อนนะ”

ภานุพยักหน้ารับอย่างภูมิใจ หันไปยิ้มให้แม่

“ครับแม่ ผมเต็มที่เสมอครับ”

เจนนิสมองหน้าภานุกับแม่ สัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยที่รายล้อมตัวเอง รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าขณะเอ่ยเสียงเบา

“ขอบคุณนะคะ…หนูโชคดีมากจริง ๆ”

พ่อภานุยืนกอดอกมองลูกชายกับลูกสะใภ้ แล้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังปนหยอก

“ไม่ต้องห่วงนะ…พ่อจะจัดการเจ้านุเอง ถ้ามันดูแลหนูไม่ดี”

ภานุหันไปมองพ่อทันที สีหน้าเจือทั้งขำทั้งประท้วง

“โถ่ว พ่อครับ…”

แม่หัวเราะเบา ๆ ส่งสายตาเอ็นดูระหว่างสองพ่อลูก เจนนิสมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม รู้สึกถึงความปลอดภัยและความรักที่อบอวลอยู่ในทุกถ้อยคำและแววตาของครอบครัว

เจนนิสนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง มองมือของตัวเองที่ถูกกุมไว้ด้วยมือใหญ่ของภานุ

หัวใจเธอพองโตด้วยความรู้สึกขอบคุณจนพูดอะไรไม่ออก

ในความคิด เธอเอ่ยขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์เงียบ ๆ

ขอบคุณนะคะ…ที่ส่งคนอย่างภานุมาให้หนู

ภาพความทรงจำย้อนกลับมา …วันที่เธอเคยอธิษฐานที่วัดในถนนคนเดิน ที่ เชียงใหม่ เธอขอแค่เพียงได้เจอใครสักคนที่รักและปกป้องเธอโดยไม่มีเงื่อนไข

วันนั้น เธอยังไม่รู้เลยว่าคำอธิษฐานเล็ก ๆ ของตัวเองจะได้รับคำตอบรับไหม

วันนี้…เธอได้เจอแล้ว

คนที่กล้าทำทุกอย่างเพื่อเธอ

คนที่ไม่เคยปล่อยมือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เจนนิสเงยหน้าขึ้น มองภานุที่กำลังหัวเราะกับพ่อแม่อย่างเป็นธรรมชาติ เธอยิ้มทั้งน้ำตาซึมในแววตา

เธอไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไป

และในวินาทีนั้น เธอแน่ใจว่าความรักแท้…มีอยู่จริง

ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวของภานุและเจนนิสจนถึงตอนจบ

เรื่องราวของทั้งสองยังมีบทพิเศษและเหตุการณ์ต่อเนื่องอีกเล็กน้อย

รวมไว้ในฉบับ E-book แล้วพบกันค่ะ