บทที่ 10

“กู้เฉิน! ไอ้คนเฮงซวย!”

“นายมีสิทธิ์อะไรมาทิ้งฉันไว้แบบนี้?”

หลังจากขึ้นรถมาได้ ฟู่หย่าหนิงก็ไม่สามารถสะกดกลั้นอารมณ์ที่พังทลายมานานได้อีกต่อไป น้ำตาไหลบ่าออกมาทันทีด้วยความอัดอั้นตันใจ

เมื่อครู่นี้ตอนที่เธอมองดูร่างในชุดดับเพลิงที่นอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าขาวเหล่านั้น ในใจของเธอหวาดกลัวเหลือเกิน

กลัวว่าจะหาตัวกู้เฉินไม่เจอ

และกลัวยิ่งกว่า... หากเปิดผ้าขาวออกมาแล้วพบว่าเป็นกู้เฉินที่นอนอยู่ตรงนั้น

ในวินาทีนี้ ฟู่หย่าหนิงไม่สามารถรักษาภาพลักษณ์เทพธิดาผู้ปล่อยวางได้อีกต่อไป ในอกเจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง

กู้เฉินตายแล้วจริง ๆ งั้นเหรอ?

เธอไม่รู้ และไม่กล้าที่จะอยู่ดูต่อ

เธอหลงนึกว่าการฝักใฝ่ในธรรมหลายปีจะขัดเกลาจิตใจให้แข็งแกร่งพอ

แต่ในวินาทีนี้ ฟู่หย่าหนิงกลับสติแตกอย่างไม่มีข้อยกเว้น

เธอก้มหน้าฟุบลงกับพวงมาลัยแล้วร้องไห้โฮออกมาเหมือนเด็กน้อย

ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

ฟู่หย่าหนิงเด้งตัวขึ้นมาทันที เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง

“กู้เฉินใช่ไหม?”

ในขณะที่ฟู่หย่าหนิงกำลังสติแตก ในใจของเธอก็เริ่มคิดคำอธิบายเพื่อหาข้อแก้ตัวให้กู้เฉินเสร็จสรรพ

บางทีที่เขาหายตัวไปหลายวัน อาจเป็นเพราะต้องทุ่มเทกู้ภัยไฟป่าจนไม่มีเวลาส่งข่าว

ที่ปิดเครื่อง ก็อาจจะเป็นเพราะแบตเตอรี่หมดอยู่บนเขาหลายวัน

กู้เฉินยังรักเธออยู่ เขายังเป็นห่วงเธอ...

เพราะงั้นพอเปิดเครื่องได้ปุ๊บ เขาถึงได้รีบโทรหาเธอเป็นคนแรกใช่ไหม?

เมื่อคิดได้ดังนั้น อารมณ์ของฟู่หย่าหนิงก็เริ่มดีขึ้นมาบ้าง

ทว่าวินาทีต่อมา สายตาของเธอก็จ้องค้างอยู่ที่หน้าจอ... คนที่โทรมาไม่ใช่กู้เฉิน

แต่เป็น “เฮ้า” ของเธอ

“ทำไมถึงเป็นเขา!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของฟู่หย่าหนิงแข็งค้างทันทีพร้อมหลุดอุทานออกมา

ทั้งที่ปกติแล้ว สายที่เธอไม่อยากรับที่สุดคือกู้เฉิน และสายที่อยากรับที่สุดคือหลินอวี๋เฮ้า

แต่ตอนนี้... ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม

เธอภาวนาขอให้กู้เฉินเป็นฝ่ายติดต่อมาหาเธอสักครั้ง

เสียงเรียกเข้ายังคงดังอย่างต่อเนื่อง

ฟู่หย่าหนิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูซากปรักหักพังของไฟป่าที่แสนสลด ก่อนจะหลับตาลงอย่างอ่อนแรง

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอเช็ดน้ำตาและปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ เธอกดรับสายพลางสตาร์ทรถเตรียมตัวจากไป

“ฮัลโหล อวี๋เฮ้า มีอะไรหรือเปล่า?”

“หย่าหนิง ทำไมวันนี้คุณไม่รับสายผมเลย? งานยุ่งมากเหรอครับ?”

“อ้อ... ใช่ วันนี้ที่บริษัทวุ่นมากน่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

ฟู่หย่าหนิงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเออออตามน้ำไปตามที่หลินอวี๋เฮ้าเปิดช่องให้

“ผมไม่มีอะไรหรอกครับ แต่ตงตงเอาแต่ร้องไห้อยากเจอแม่ ผมโดนแกตื้อจนทนไม่ไหวเลยต้องยอมโทรหาคุณนี่แหละ”

“ไม่ได้รบกวนเวลางานใช่ไหมครับ?”

เสียงทุ้มที่ดูเกรงใจของหลินอวี๋เฮ้าดังมาจากปลายสาย

ทว่าวินาทีต่อมา ยังไม่ทันที่ฟู่หย่าหนิงจะตอบ ก็มีเสียงเจื้อยแจ้วของตงตงแทรกเข้ามาอย่างตื่นเต้น

“คุณแม่ครับ เมื่อไหร่จะกลับบ้าน ผมกับพ่อคิดถึงแม่นะ”

“คืนนี้พ่อจองอาหารมื้อพิเศษที่ร้านไว้ แต่แม่ไม่มา พ่อดูเศร้ามากเลย”

“แต่พ่อห่อกลับมาทานที่บ้านแล้วนะ แม่จะกลับมาทานกับพวกเราไหมครับ?”

คำถามซื่อ ๆ ที่รัวออกมาติด ๆ กัน ทำให้คิ้วที่ขมวดแน่นของฟู่หย่าหนิงคลายออกเล็กน้อย

เธอแอบสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาและตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูผ่อนคลาย “อ๋อ แบบนี้นี่เอง งั้นตงตงช่วยขอโทษคุณพ่อแทนแม่หน่อยนะ”

“รอแม่นะจ๊ะ แม่ทำงานเสร็จพอดี คืนนี้แม่จะกลับไปทานมื้อค่ำกับพวกหนูแน่นอน!”

สิ้นคำพูด เสียงโห่ร้องดีใจของตงตงก็ดังลั่นโทรศัพท์

หลังจากนั้น หลินอวี๋เฮ้าก็ไม่ปล่อยให้ลูกเซ้าซี้เธอต่อ เขารับสายมาคุยต่อว่า “โอเคครับ พวกเรารู้แล้ว หย่าหนิง ให้ผมไปรับคุณไหม?”

“มะ...ไม่ต้องหรอก”

“งั้นก็ได้ ขับรถระวัง ๆ นะครับ ผมกับตงตงจะรออยู่ที่บ้าน”

“อืม”

ฟู่หย่าหนิงตอบรับด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่แสนอ่อนโยน

แต่พอวางสาย รอยยิ้มนั้นก็หายวับไปทันที แววตาของเธอกลับมาหม่นหมองและเต็มไปด้วยความสับสน

ขณะที่ฟู่หย่าหนิงขับรถกลับ เธอก็โทรหาผู้ช่วยที่บริษัท

“ฮัลโหล ท่านประธานฟู่ มีอะไรให้รับใช้คะ?”

“เธอช่วยตรวจสอบรายชื่อพนักงานดับเพลิงที่เสียชีวิตในภารกิจไฟป่าครั้งนี้ให้ฉันที... ดูว่ามีชื่อ... กู้เฉินไหม?”

หัวใจของฟู่หย่าหนิงสั่นระรัว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความระมัดระวังและหวาดกลัว

“รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”

“คุณกู้ต้องไม่เป็นอะไรแน่นอนค่ะ เดี๋ยวฉันรวบรวมข้อมูลเสร็จแล้วจะรีบแจ้งท่านประธานทันที!”

ผู้ช่วยปลายสายได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนหน้าถอดสี

“ไม่... ไม่ต้องรีบขนาดนั้น”

ระหว่างคุยสาย ฟู่หย่าหนิงมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นภาพแคมป์ที่พักของหน่วยดับเพลิงเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่ซับซ้อน ก่อนจะเอ่ยว่า “รายงานฉันตอนเข้างานพรุ่งนี้เช้าก็ได้”

“คืนนี้ฉันมีธุระ อย่าโทรมากวนฉันอีก”

“รับทราบค่ะ ท่านประธาน”

ผู้ช่วยตอบกลับอย่างสุภาพ

เมื่อวางสาย ใบหน้าของฟู่หย่าหนิงก็กลับมาเรียบเฉยตามเดิม เธอเก็บโทรศัพท์แล้วเหยียบคันเร่งจากไปโดยไม่หันกลับมามอง โดยมุ่งหน้าตรงกลับบ้าน

พุทธศาสนากล่าวไว้ว่า อารมณ์ความรู้สึกและความปรารถนาทั้งปวงของมนุษย์คือบททดสอบของจิตวิญญาณ

ฟู่หย่าหนิงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดอารมณ์เหล่านั้นขึ้น แต่เธอจะไม่ยอมให้มันควบคุมเธอนานเกินไป

เธอรู้ดีว่าการรั้งอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์

ตอนนี้กู้เฉินอาจจะยังกู้ภัยอยู่บนเขา หรืออาจจะกำลังโกรธและแอบซ่อนตัวจากเธอ

หรือแน่นอน... เขาอาจจะนอนนิ่งอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

แต่ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร พรุ่งนี้เช้าเธอก็จะได้รู้ความจริง

คืนนี้เธอจะไม่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความทุกข์อีก เธอจะกลับไปทำหน้าที่แม่ให้กับตงตง

หลังจากรถของฟู่หย่าหนิงลับตาไป หัวหน้าหน่วยดับเพลิงที่ 2 บังเอิญเหลือบไปเห็นท้ายรถของเธอพอดี จึงหันมาถามผมด้วยความสงสัย

“กู้เฉิน รถคันนั้นน่ะ ฉันคุ้นตาจัง ใช่รถบ้านนายหรือเปล่า?”

“เมียนายมาหาเหรอ?”

พอได้ยินคำถามนั้น หัวใจของผมอดไม่ได้ที่จะกระตุกวูบ แต่ใบหน้ากลับทำเพียงยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับหัวหน้า จำผิดแล้วล่ะ คันนั้นไม่ใช่รถบ้านผมหรอก”

“สงสัยจะเป็นคนหลงทางน่ะครับ”

“อ้อ เออ แล้วนี่มาอยู่ที่นี่ตั้งหลายวัน ได้รายงานตัวบอกเมียหรือยังว่าปลอดภัยดี?”

“ครับ บอกแล้วครับ เธอรู้ว่าผมปลอดภัย หัวหน้าไม่ต้องห่วงครับ”

ผมพยักหน้าตอบด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“งั้นก็ดี งานเก็บกวาดทางนี้ก็ใกล้เสร็จแล้ว เพิ่งได้รับแจ้งจากเบื้องบนมาว่าไฟป่าช่วงสุดท้ายดับสนิทแล้ว”

พอพูดมาถึงตรงนี้ หัวหน้าก็ถอนหายใจยาวราวกับยกภูเขาออกจากอก “กู้เฉิน สงครามระหว่างเรากับภัยธรรมชาติครั้งนี้จบลงแล้วล่ะ”

“พรุ่งนี้พวกเราจะถอนกำลังกลับหน่วย ใครที่มีบ้านมีครอบครัวก็รีบกลับไปหากันซะ”

สิ้นเสียงของหัวหน้า เพื่อนร่วมทีมหน่วยที่สองคนอื่น ๆ ต่างก็โห่ร้องด้วยความดีใจ

ในที่สุดก็ได้กลับบ้านเสียที

ทุกคนดูมีความสุขมาก

ยกเว้นผม...

ผมยังมีบ้านให้กลับไปอยู่อีกเหรอ?

พอนึกถึงภาพรถของฟู่หย่าหนิงที่ขับพุ่งทะยานจากไปเมื่อครู่ ในใจผมก็รู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก

ฟู่หย่าหนิง คุณจะให้ผมเชื่อใจคุณได้ยังไง?

วินาทีที่แล้วยังทำท่าทางร้อนรนตามหาผมแทบตาย แต่วินาทีต่อมากลับนั่งยิ้มหวานคุยโทรศัพท์กับคนอื่นในรถได้อย่างหน้าตาเฉย?

ปลายสาย... คงจะเป็นหลินอวี๋เฮ้าสินะ?

ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ ผมเห็นมันเต็มตา และมันประทับลึกเข้าไปในใจของผมเรียบร้อยแล้ว

ความเศร้าที่แสนคุ้นเคยจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง

ฟู่หย่าหนิงก็แค่มาตามมารยาทเท่านั้นเอง

คราวนี้ ผมจะข่มความเศร้านั้นไว้ให้ลึกที่สุด และจะไม่ถือสาหามันอีกต่อไป