บทที่ 5

"พ่อครับ!" จี้ซีดึงชายเสื้อของเขา ขัดจังหวะห้วงความคิด "ดูสิครับ น้าเมิ่งลูบแขนตัวเองใหญ่เลย หนาวหรือเปล่านะ? พวกเราไปหยิบเสื้อคลุมมาให้น้าเมิ่งกันดีกว่าไหมครับ?"

จี้เป่ยเฉินดึงสติตัวเองกลับมา กวาดสายตาไปมองเมิ่งจือที่กำลังยืนสนทนากับแขกที่อยู่ไม่ไกล เธอยกมือขึ้น

คงเป็นเขาที่คิดมากไปเอง ย่างฮวนรักเขามาก รักลูก และรักครอบครัวนี้ ไม่มีทางไม่ใส่ใจได้หรอก

คงแค่...กำลังงอนอยู่ชั่วคราว หรือไม่ก็คิดได้แล้วจริงๆ

เขาข่มความหงุดหงิดที่ผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แล้วพาเด็กทั้งสองคนไปหยิบเสื้อคลุมมาให้เมิ่งจือ

เมื่อเห็นว่าจี้เป่ยเฉินกับพวกลูกๆ เดินห่างออกไปแล้ว รอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าของเมิ่งจือก็จางลงเล็กน้อย

เธอถือแก้วเครื่องดื่ม เดินเข้าไปหาหลินย่างฮวนอย่างอ่อนช้อย

"หลินย่างฮวน เห็นหรือยัง? ทั้งสามีทั้งลูกของเธอตอนนี้พากันมาวนเวียนอยู่รอบตัวฉัน เธอก็เหมือนตัวตลกน่าสมเพชคนหนึ่ง แม้แต่วันเกิดของตัวเองยังต้องมาแบ่งฉลองกับฉัน รู้สึกยังไงบ้างล่ะ? เจ็บใจไหม?”

หลินย่างฮวนไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับเธอ จึงหันหลังเตรียมเดินจากไป

แต่เมิ่งจือกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น เล็บจิกลงไปในเนื้อแทบจะทะลุผิวหนัง!

“รีบร้อนไปไหนล่ะ? ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ!” เมิ่งจือโน้มตัวเข้าไปใกล้ รอยยิ้มยังคงหวานหยดย้อย ทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยพิษร้าย “หลินย่างฮวน ฉันได้ยินมาว่าแม่ของเธอกระโดดตึกตายเพราะสามีนอกใจสินะ ไม่คิดเลยว่าผ่านมาตั้งหลายปี เธอกับแม่จะไม่ต่างกันเลย เป็นพวกขี้แพ้ที่รั้งใจผู้ชายไว้ไม่ได้เหมือนกัน! อย่างน้อยแม่เธอก็ยังให้กำเนิดเธอมาได้ แล้วเธอล่ะ? คลอดลูกอกตัญญูออกมาตั้งสองคน ฮ่าๆๆ...”

"เพียะ!!!"

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังฉาดใหญ่ ตบเข้าที่หน้าของเมิ่งจืออย่างจัง!

หลินย่างฮวนสะบัดมือเธอออก แววตาเย็นเยียบราวกับคมมีด "เมิ่งจือ ฉันอดทนกับเธอมานานพอแล้ว ถ้าเธอกล้าพูดถึงแม่ฉันอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะฉีกปากเธอซะ!"

เมิ่งจือถูกตบจนหน้าหัน แก้มข้างนั้นบวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว

เธอยกมือกุมแก้ม น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาในพริบตา แต่แทนที่จะกรีดร้องเหมือนทุกครั้ง กลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูราวกับทุกอย่างเป็นไปตามแผน

เพราะจี้เป่ยเฉินกับเด็กทั้งสองกำลังถือผ้าคลุมเดินตรงมาทางนี้พอดี

"เกิดอะไรขึ้น?" จี้เป่ยเฉินเห็นใบหน้าบวมแดงของเมิ่งจือกับสีหน้าเย็นชาของหลินย่างฮวน คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที

น้ำตาของเมิ่งจือไหลพรากทันทีและโผเข้าไปซบอกจี้เป่ยเฉิน ก่อนจะพูดเสียงสะอื้นปนตัดพ้อ “เป่ยเฉิน ไม่ใช่ความผิดของพี่ย่างฮวนหรอกค่ะ... เป็นฉันเองที่ผิด ฉันเผลอทำแชมเปญหกใส่ตัวเธอ... เธอจะตบฉันก็สมควรแล้วค่ะ...”

เด็กทั้งสองโมโหขึ้นมาทันที!

จี้ซีชี้หน้าหลินย่างฮวนแล้วตวาดเสียงดัง "ก็แค่แชมเปญแก้วเดียวเอง! ทำไมแม่ต้องตบน้าเมิ่งด้วย?!"

จี้ว่างเองก็โกรธจนใบหน้าเล็กๆแดงเถือก "แม่มันผู้หญิงใจร้าย! พวกเราเกลียดแม่ที่สุด!"

จี้เป่ยเฉินมองเมิ่งจือที่กำลังร่ำไห้อยู่ในอ้อมอก แล้วหันไปมองหลินย่างฮวนที่ยืนไร้ความรู้สึก ความโกรธก็พุ่งขึ้นจนแทบระเบิด!

"หลินย่างฮวน! ผมก็นึกอยู่ว่าวันนี้ทำไมคุณถึงใจกว้างนัก ที่แท้ก็รอจังหวะนี้เพื่อระบายความโกรธทั้งหมดใส่เมิ่งจือนี่เอง! ผมเป็นคนเสนอให้จัดงานวันเกิดด้วยกันเอง ถ้าคุณไม่พอใจอะไรก็มาลงที่ผมสิ! ทำไมต้องพาลใส่คนอื่นด้วย?!”

หลินย่างฮวนมองชายตรงหน้าที่กำลังโกรธจัด คำพูดของเขาราวกับมีดที่แทงเข้ากลางใจเธออย่างแรง เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

เธออ้าปาก ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง

"เป่ยเฉิน! พวกคุณอย่าทะเลาะกันเลยนะคะ!" เมิ่งจือกลับรีบก้าวเข้ามาได้จังหวะพอดี ก่อนจะยื่นมือดึงแขนจี้เป่ยเฉินพร้อมกับน้ำตานองหน้า "ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง! ฉันไม่ควรมาเลย...ฉันทำลายงานวันเกิดของพี่ย่างฮวน... ฉัน... ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!”

พูดจบ เธอก็ยกมือปิดหน้าแล้วร้องไห้วิ่งออกจากห้องจัดเลี้ยงไป

"น้าเมิ่ง!"

"น้าเมิ่งอย่าเพิ่งไปสิ!"

เด็กทั้งสองคนส่งเสียงร้องรีบวิ่งตามออกไปทันที

จี้เป่ยเฉินถลึงตาจ้องหลินย่างฮวนอย่างเกรี้ยวกราด แล้วทิ้งคำพูดไว้หนึ่งประโยคว่า "ดูสิ่งที่คุณทำเอาไว้สิ!" จากนั้นก็รีบเดินตามออกไปเช่นกัน

ทิ้งหลินย่างฮวนที่ยืนอยู่ตามลำพัง ท่ามกลางสายตาหลากหลายความรู้สึกของแขกเหรื่อรอบข้าง

เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง ไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทาของใครทั้งนั้น เพียงหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา แล้วเดินออกจากงานวันเกิดที่เรียกกันว่างานของเธออย่างเงียบๆ

เมื่อกลับถึงบ้าน ก็อาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้าและกลิ่นแอลกอฮอล์ออกจากร่างกาย

หลินย่างฮวนเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ จี้เป่ยเฉินและพวกลูกๆจะกลับมากันตอนไหน เธอไม่รับรู้และไม่ได้ใส่ใจอีกต่อไป

จนกระทั่งกลางดึก จู่ๆเธอก็ถูกเสียงขยับเขยื้อนกุกกักปลุกให้ตื่นขึ้น

เมื่อลืมตาขึ้นและอาศัยแสงจันทร์สลัวจากนอกหน้าต่าง เธอก็พบว่าจี้ซีกับจี้ว่างแอบเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ในมือของทั้งคู่มีเชือกที่ใช้มัดมือมัดเท้าของเธอไว้แน่น!

"พวกลูกจะทำอะไรกัน?!" หลินย่างฮวนลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว

เด็กทั้งสองสะดุ้งตกใจ แต่เพียงครู่เดียว ใบหน้าของจี้ซีก็เผยสีหน้าเคียดแค้นที่ไม่สมกับวัยของเขาออกมา

"ทำอะไรน่ะเหรอ? วันนี้แม่ตบน้าเมิ่งจนเธอร้องไห้วิ่งออกไปตั้งนาน!พ่อต้องปลอบเธออยู่นานกว่าจะหยุดร้องได้! พวกเราไม่เคยเห็นน้าเมิ่งเสียใจขนาดนั้นมาก่อนเลย! ยัยผู้หญิงใจร้าย! พวกเราจะช่วยน้าเมิ่งแก้แค้น! สั่งสอนให้แม่จำไว้เป็นบทเรียน!"

จี้ว่างหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋า ใต้แสงจันทร์สลัวๆ มองเห็นผงละเอียดที่เกาะอยู่บนผืนผ้าได้รางๆ

"แม่ แม่แพ้เกสรดอกไม้ใช่ไหมคะ? หนูใส่เกสรดอกไม้ลงบนผ้าเช็ดหน้าไว้เยอะมากๆเลย... แม่ต้องทรมานจนแทบขาดใจแน่ๆ หวังว่าแม่จะจำบทเรียนครั้งนี้ไว้นะคะ วันหลังจะได้ไม่กล้าแกล้งน้าเมิ่งอีก!"

รูม่านตาของหลินย่างฮวนหดเล็กลงทันที!

เธอแพ้เกสรดอกไม้อย่างรุนแรง หากสัมผัสเข้า อาจทำให้ทางเดินหายใจหดเกร็งจนขาดอากาศหายใจและถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต เรื่องนี้มีเพียงคนในครอบครัวที่ใกล้ชิดที่สุดเท่านั้นที่รู้!

แต่พวกเขากลับกล้าใช้สิ่งนี้มาสั่งสอนเธอเนี่ยนะ?!

ร่างของเธอสั่นเทา ยังไม่ทันได้ตั้งสติ วินาทีถัดมา จี้ซีกับจี้ว่างก็ช่วยกันกดผ้าเช็ดหน้าที่เต็มไปด้วยเกสรดอกไม้ลงบนจมูกและปากของหลินย่างฮวนอย่างแน่นหนา!

"อื้อ!!" กลิ่นเกสรดอกไม้ฉุนรุนแรงโชยเข้ามาในทันที!

หลินย่างฮวนดิ้นรนสุดชีวิต แต่เด็กทั้งสองคนราวกับมุ่งมั่นใช้แรงทั้งหมดกดตัวเธอเอาไว้!

ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว! ราวกับมีมือมากมายนับไม่ถ้วนกำลังบีบรัดลำคอของเธอไว้ ปอดร้อนแผดเผาราวกับถูกไฟลวก ขณะที่ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวและมืดลงทุกขณะ!