บทที่ 2

หมัวหวาง 2

แสงจากคบเพลิงหนึ่งเดียวที่ถูกทิ้งเอาไว้ ทำให้นางมองลอดออกไปเห็นความเคลื่อนไหวด้านนอก ของเซ่นไหว้ที่มีทั้งข้าวปลาอาหาร เนื้อสดๆ ทั้ง ไก่ วัวครึ่งตัว หมูครึ่งตัว สุรา ผลไม้ กระทั่งผ้าแพรพรรณล้ำค่า เงินกระดาษ

เสียงบางนอกช่องเขาดังขึ้นคล้ายเสียงสัตว์ ทั้งที่ก่อนหน้าไม่มีเสียงใดนอกจากหริ่งหรีดเรไรที่ก้องไปทั่วป้ายามค่ำคืน อินเยวี่ยที่ร้องไห้จนหมดแรงพยายามเพิ่งมองออกไปนอกโลงศพ นางหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่กลับมองไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดย่างกรายเข้ามาในช่องเขาเล็กๆ แห่งนั้น

ไม่รู้เวลาผ่านไปกี่ชั่วยามแล้ว คบเพลิงน้ำมันถูกเผาไหม้กำลังหรี่ลง เงาวูบวาบปลุกหญิงสาวจากความเหน็ดเหนื่อยง่วงงุน นางเพ่งสายตาออกไปด้านนอกแต่กลับมองไม่เห็นสิ่งใดเลย

สายลมเอื่อยๆ พัดผ่านช่องเล็กๆ ข้างโลงศพเข้ามา ผิวกายถูกสายลมเย็นคลอเคลียเพราะแพรพรรณสีแดงนั้นบางเบานัก นางตัวสั่นทั้งกลัวและหนาวเหน็บ กระทั่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ท่ามกลางสายลมเย็นเยียบนั้น สัมผัสลูบไล้บนผิวกายกำลังชัดเจนขึ้น อินเยวี่ยนิ่งขึงพร้อมกับพยายามเพ่งตามองไปยังปลายเท้าของตัวเอง

คบเพลิงแม้ริบหรี่แต่ก็ยังเผาไหม้ส่องแสงวอมแวม กลุ่มควันสีเทากำลังกรูกันเข้ามาจากช่องเล็กๆ ที่อยู่ข้างโลงศพ จากนั้นรวมกลุ่มกันก่อตัวเป็นรูปร่าง

หญิงสาวหัวใจเต้นรัวหวาดหวั่นจนแทบสิ้นสติ นางดิ้นรนดันฝาโลงและใช้เล็บกรีด กระแทก ด้วยเรี่ยวแรงที่ยังคงหลงเหลือ ข้างหูมีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำพร้อมเรี่ยวแรงที่กดทับนาง

ถึงตอนนี้หญิงสาวตระหนักแล้วว่าขนาดของโลงศพที่ใหญ่กว่าตัวนางนั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อให้นางดิ้นรนและขยับตัว แต่สาเหตุก็เพื่อ...บางอย่างที่กำลังทาบทับนางอยู่ตอนนี้!!!

“ช่วยด้วย! ได้โปรด! ใครก็ได้ ข้ายังไม่อยากตาย ได้โปรดปล่อยข้าไป” นางพยายามส่งเสียงอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง กระทั่งนานมากเรี่ยวแรงก็เริ่มหมดลงจนร่างสั่นเทาแน่นิ่ง

สัมผัสลูบไล้แผ่วเบาที่สีข้างราวปลอบโยน ใบหน้าของบุรุษเปลือยเปล่าที่กำลังทาบทับ บวกกับลมหายใจเย็นเยียบ ทำให้หญิงสาวกายสั่นเทา นางหวาดกลัวได้แต่หลับตานอนนิ่งไม่กล้าขยับ

“หมดแรงแล้ว?” เสียงทุ้มกระซิบถามนาง เขาก้มลงสูดกลิ่นกายสาวที่ซอกคออินเยวี่ยจากนั้นพึมพำด้วยความพึงพอใจ “อา...กลิ่นกายมนุษย์อันหอมหวาน” ไม่เท่านั้นเขาไล้ปลายลิ้นเลียซอกคอหญิงสาวเบาๆ

อินเยวี่ยสะดุ้งเฮือกกายสั่นระริก ร่างอรชรรับรู้ว่าร่างหนั่นแน่นกดแนบชิดกับนางจนไร้ช่องว่าง มือใหญ่เย็นเยียบลูบไล้จากสีข้างลงไปยังสะโพกจากนั้นลากกลับขึ้นมา สัมผัสแผ่วเบานั้นวนเวียนขึ้นลูบไล้ไหล่กลมมน ลากลงไปอีกครั้งจากนั้นจึงเลื่อนขึ้นกอบกุมอกอิ่ม

“อืม...ยังสดใหม่” เขาพึมพำพร้อมกับสูดกลิ่นกายสาว “บอกข้าสิ เจ้ามีชื่อแซ่หรือไม่”

นางหลับตาปี๋เม้มปากไม่กล้าตอบ

“กลัวข้า?” เขาถามกลั้วหัวเราะ ตอนนั้นเองก็จงใจกดเอวสอบถูไถกับต้นขาเนียนนุ่ม

อินเยวี่ยรับรู้ถึงบางอย่างกำลังครูดกับต้นขา ขนาดที่ทำให้นางตื่นตะลึง มันขยายใหญ่และกำลังบดเบียดกับกายสาวอย่างฮึกเหิม หญิงสาวลืมตาพรวดเผลอยกมือขึ้นดันร่างใหญ่

แสงจากคบเพลิงริบหรี่ทำให้นางมองเห็นเงาของบุรุษซึ่งกำลังทาบทับนางอย่างแนบชิด ใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่กำลังสบตากับนาง ดวงตาคมดุที่อยู่ใกล้จนชิด

“นามของเจ้าเล่า”

“อิน...อินเยวี่ยเจ้าค่ะ” นางกลับเผลอตอบเขาเสียงเบา

“อินเยวี่ย? ข้าชอบ” เขาสอดมือเข้าไปใต้แขนหญิงสาว ตรึงไหล่นางขณะใช้เข่าเปิดท่อนขาเพรียวแยกออก ลมหายใจเย็นเยียบเป่ารดดวงหน้างาม พร้อมกันนั้นก็ก้มลงประทับริมฝีปากบดขยี้

อินเยวี่ยกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางหลับตาลงรอรับความตายเงียบๆ

นึกไม่ถึงว่าเขากลับ...บดเบียดเอวสอบกับกายสาวจนนางเผลอส่งเสียงครวญคราง ไม่เพียงเท่านั้นจุมพิตเย็นเยียบกลับรุกเร้าจนนางสั่นเทา สัมผัสเสียดสีแนบชิดปลุกเร้าบางอย่างไม่คุ้ยเคยทำให้นางร้อนรุ่ม

อกแกร่งบดเบียดอกอิ่มอย่างจงใจ นางไล้ปลายลิ้นขบเม้มตามลำคอ กดเอวสอบโยกคลึงพร้อมกับส่งเสียงครางแหบพร่า

“กลิ่นกายพรหมจรรย์ อา...หอมยิ่งนัก”

อินเยวี่ยยกมือสั่นเทาดันเอวสอบ แต่เรี่ยวแรงของนางน้อยนิดจนน่าตาย ชั่วขณะที่กำลังขยับเอวอ่อนหลบ สองขากลับถูกแหวกออกกว้างขึ้น ตัวตนแข็งขึงอลังการกลับกระทั้นเข้าหานางผ่านแพรพรรณเนื้อบาง

“อ๊ะ!” นางตัวสั่นระริก ความซาบซ่านพร่าพรายแล่นพล่านจากจุดประสาน กระทั่งนำพาความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงมาสู่กายสาววัยแรกแย้ม

“ชอบใช่หรือไม่” เขากระซิบข้างหูหญิงสาวจากนั้นงับเบาๆ ที่ใบหูนาง เมื่อนางสะดุ้งเอนใบหน้าหลบ เขาก็ใช้เข่าดันเรียวขางามพาดหน้าขา พร้อมกันนั้นก็กดเอวสอบบดเบียด เสียดสี โยกคลึง จนนางสั่นระริก

ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกพร่าพราย อินเยวี่ยกายสั่นระริกรับรู้ว่าเขากำลังไล้ฝ่ามือลงไปยังหน้าท้อง จุมพิตบีบบังคับรุกเร้าจนนางยอมเปิดปาก

ปลายลิ้นซึ่งกำลังเกี่ยวกระหวัดไม่ปล่อย ดึงความสนใจของนางเอาไว้ กระทั่งกว่าจะรู้ตัวว่าแพรพรรณบางเบาที่ขวางกั้นนางกับเขาถูกแหวกออก ตัวตนแข็งขึงจดจ่อเข้าประชิดกายสาว นางกลับถูกเขาตรึงเอาไว้ไม่อาจขยับ

“อยะ...อย่า ได้โปรด ปล่อยข้าไป ขะ...ข้า”

เสียงหัวเราะหยาบโลนดังขึ้น “แล้วเจ้าจะชอบ”

เขาคลึงปลายนิ้วกับเนินเนื้อปลุกเร้านางจนนางสั่นระริก จุมพิตแผ่วเบาขบเม้มริมฝีปากอิ่ม อกแกร่งตรึงนางไม่ให้ขยับ กระทั่งปลายป้านผงาดกล้ากำลังซุกแทรกกลีบบุปผาละมุน

สองแขนแกร่งสอดเข้ากอดไหล่นางอีกครั้ง จากนั้นเขาก็สอด...พรวด

“อ๊า!” อินเยวี่ยกายสะท้าน นางกรีดร้องออกมาด้วยร่างทั้งร่างถูกเขาเหยียดขยายอย่างไม่ปราณี หญิงสาวเผลอขยุ้มมือกับเอวสอบแน่น จิกเล็บกับผิวกายเย็นเยียบ เอวอ่อนสั่นระริก กายสาวเต้นตุบเจ็บจนแทบสิ้นสติ

“ซี๊ด” เขาสูดปากพร้อมกับกดเอวสอบตรึงนางนิ่ง “อา...เจ้าช่าง...”