บทที่ 1

หมัวหวาง 1

ในยุคสมัยที่ผู้คนยังคงล้าหลัง ไม่มีสิ่งใดน่ากลัวไปกว่าความเชื่อของมนุษย์ ยิ่งเป็นความเชื่อที่ไม่อาจพิสูจน์ ผู้คนก็ยิ่งหวาดกลัวและยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตนสบายใจ

เช่นกันกับการบูชายัญสตรีพรหมจรรย์ที่มีให้เห็นในทุกๆ ปี หมู่บ้านเหรินเซิงก็คือหนึ่งในตัวอย่างของการบูชายัญอันโหดเหี้ยม

ท่ามกลางป่าเขารกทึบเศษชิ้นส่วนของโลงศพมากมาย บวกกับเศษเสื้อผ้าขาดวิ่น ถูกทิ้งเอาไว้ไม่มีใครสนใจเข้าไปเก็บกวาด นอกเสียจากว่าวันเวลาจะผ่านพ้นไปหนึ่งปี ครบรอบการบูชายัญเจ้าป่าเจ้าเขาอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะมีคนเข้าไปเก็บกวาด ทั้งนี้ก็เพื่อนำโลงศพใบใหม่เข้าไปตั้งไว้ยังจุดเดิม

การบูชายัญของคนในหมู่บ้านเหรินเซิง เชื่อกันว่าเป็นการบูชาเจ้าป่าเจ้าเขาที่อยู่ในป่าลึก ทั้งนี้ก็เพื่อให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล ไร้ซึ่งโรคระบาด สามารถเพาะปลูก รวมไปถึงความอุดมสมบูรณ์ของพืชสมุนไพร

ปีนี้เหลียงซานฝนฟ้าอุดมสมบูรณ์ หากแต่พืชสมุนไพรกลับหายาก เถ้าแก่ร้านขายสมุนไพรไม่อาจหาซื้อสมุนไพรบางชนิดเข้าร้าน แม้ชาวบ้านในหมู่บ้านเหรินเซิงจะขึ้นเขาและล่วงล้ำเข้าไปในป่าต้องห้าม ถึงอย่างนั้นสมุนไพรที่ได้กลับมาก็ยังไม่ครบ

คนหาของป่าเองก็บ่นกับเถ้าแก่ว่าปีนี้พิธีบูชายัญใกล้เข้ามาแล้ว หากอยากให้ของป่าอุดมสมบูรณ์เช่นทุกครั้ง มีเพียงต้องบูชาเจ้าป่าเจ้าเขาซึ่งหากเถ้าแก่ร้านสมุนไพรต้องการ เขาสามารถหาสตรีพรหมจรรย์สักคนไปทำพิธี จากนั้นอธิษฐานให้พืชสมุนไพรกลับมางอกงามเช่นปีก่อนๆ

อยู่ๆ เขาก็นึกถึงการปราบปรามกบฏที่เมืองหงโจว น้องเขยของเขาเป็นเจ้าเมืองที่นั่น “ต้าสือ ให้คนเตรียมม้าเร็วเอาไว้ ข้าจะส่งจดหมายไปให้น้องเขยของข้าที่เมืองหงโจว”

“ขอรับ”

เขาเร่งเขียนจดหมายและให้คนรีบส่งไปยังจวนเจ้าเมืองหงโจว ในใจกำลังคำนวณว่าหากเป็นนักโทษชายก็น่าจะเริ่มถูกประหารไปบ้างแล้ว ในส่วนของนักโทษที่เป็นสตรีหากมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดก็จะถูกส่งตัวไปลานประหาร

แต่หากมีความสัมพันธ์รองๆ ลงไป ก็จะถูกขายตัวเข้าหอนางโลม หรือมีบ้างที่ถูกส่งตัวไปเป็นทาสเพื่อใช้แรงงานที่ชายแดน

รถม้าแล่นไปตามท้องถนนอย่างเร่งรีบ คนด้านในที่ถูกมัดมือมัดเท้า รวมไปถึงริมฝีปากที่มีผ้าอุดเอาไว้ ทำให้ไม่อาจส่งเสียงแม้ทรมานจนแทบหมดสติ

นึกถึงบิดาที่ถูกใส่ร้ายว่าลอบเป็นสายลับให้เผ่าอาหมาน กระทั่งทำให้มารดาและพี่ชายทั้งสองคนถูกประหารด้วยการแขวนคอก่อนหน้านี้ หญิงสาวได้แต่น้ำตาหลั่งริน

ภายในชั่วข้ามคืนจากจวนคหบดีอันมั่งคั่ง ตระกูลอินกลับตกต่ำจนแม้แต่ชีวิตก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ ได้แต่ตรอมตรมกับคำกล่าวหาและหลักฐานเท็จที่เจ้าเมืองหงโจวสร้างขึ้น

คืนก่อนหน้านี้มีเสียงซุบซิบกันหน้าห้องขัง เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกล่าวถึงเรื่องการบูชายัญ มีคนจากหมู่บ้านเหรินเซิงกำลังมองหาสตรีพรหมจรรย์เพื่อส่งเข้าไปให้ท่านเจ้าป่า นางได้ยินนามของตนเองก็อดตัวสั่นขึ้นมาไม่ได้

นางเพิ่งอายุครบสิบห้าและเพิ่งผ่านพิธีปักปิ่น ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตผ่านร้อนผ่าวหนาวอย่างที่บิดามารดาปรารถนา กลับต้องมาตายเพียงเพราะถูกผู้อื่นให้ร้าย

มารดาน้ำตานองใบหน้าขณะมองหน้านาง “ขอเพียงไม่ถูกประหารในวันนี้ เยวี่ยเอ๋อร์เจ้าจงมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ พี่ชายของเจ้า บิดาของเจ้า ตัวข้าเองที่เป็นมารดาของเจ้า พวกเรามีเจ้าเป็นความหวังเดียวที่จะล้างมลทิน”

หญิงสาวร่ำไห้กับมารดา “ท่านแม่...” นางส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว”

“ไม่เป็นไร” มารดาปลอบนาง “แม้ดิ้นรนจนถึงที่สุดแล้วยังไม่เกิดผล เช่นนั้นก็ถือเสียว่าเป็นโชคชะตาของพวกเรา หากถึงวันนั้นแม่จะมารับเจ้าไปหาพ่อกับพี่ชายของเจ้า”

อินเยวี่ยน้ำตารินเมื่อนึกถึงรอยยิ้มสุดท้ายของมารดา ภายในห้องขังมารดาของนางถูกแขวนขึ้นกับขื่อ จากนั้นท่านเจ้าเมืองก็จัดฉากแจ้งกับทุกคน

...นางกับมารดาผูกคอตายหนีความผิด จากนั้นลอบส่งตัวนางขึ้นรถม้าออกมาจากเมืองหงโจวกลางดึก

หนึ่งคืนกับอีกหนึ่งวันแล้วรถม้ายังคงไม่ยอมหยุด ทั้งยังเร่งเดินทางโดยไม่หยุดพัก บนรถม้ามีสตรีวัยกลางคนหน้าตาเย็นชาคอยป้อนน้ำข้าวต้มให้นางทีละช้อน หวังว่านางจะไม่อดตายก่อนไปถึงจุดหมายปลายทาง

บ่ายคล้อยวันที่ห้าในที่สุดรถม้าก็จอดลง อินเยวี่ยถูกลากลงจากรถม้า นางถูกจับอาบน้ำฉัดสีฉวีวรรณและสวมชุดแพรพรรณงดงามสีแดงราวกับเจ้าสาว

การบูชายัญกำลังจะเริ่มขึ้น นางตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว มองชาวบ้านของหมู่บ้านเหรินเซิงที่ในดวงตามีเพียงความเย็นชา ทุกคนล้วนมองนางราวกับนางไม่ใช่คน

เมื่อนางอ้อนวอนขอความเมตตา พวกเขากลับกล่าวว่านางเป็นเพียงนักโทษประหาร ความจริงก็สมควรตายอยู่แล้ว พวกเขาให้โอกาสนางอยู่ต่อมาจนถึงวันนี้ อย่างน้อยนางก็สมควรตอบแทนด้วยการกลายเป็นเครื่องสังเวยให้เขาเจ้าป่าแห่งเหลียงซาน!!!

อินเยวี่ยมองโลงศพขนาดใหญ่ตรงหน้า นางกรีดร้องออกมาสุดเสียง ให้อย่างไรก็ไม่ยอมเข้าไปในนั้น ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงของนางไหนเลยจะทานทนกำลังคนที่มากกว่า ในที่สุดนางก็ถูกยัดเข้าไปในโลงศพ...ทั้งเป็น!!!

“ช่วยข้าด้วย พวกท่านอย่าทำเช่นนี้ ข้าขอร้อง ปล่อยข้าไป ได้โปรด!”

นางตะโกนเสียงแหบแต่เสียงตอบกลับมามีเพียงการสนทนาที่กำลังบอกชัดว่าพวกเขากำลังแบกโลงศพขึ้นไปบนเขา หญิงสาวครูดปลายเล็บพยายามกับฝาโลงศพ พยายามมองลอดรูเล็กๆ ที่ถูกเจาะเอาไว้ด้านข้างโลงศพ

ความมืดท่ามกลางแสงคบเพลิง ป่ารกทึบอันน่ากลัว นางร้องไห้กรีดร้องจนหมดแรง ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีผู้ใดสนใจกระทั่งทิ้งนางเอาไว้ใต้ช่องเขา