All Chapters of ราคะ ปรารถนา: Chapter 1 - Chapter 10

หมัวหวาง 1ในยุคสมัยที่ผู้คนยังคงล้าหลัง ไม่มีสิ่งใดน่ากลัวไปกว่าความเชื่อของมนุษย์ ยิ่งเป็นความเชื่อที่ไม่อาจพิสูจน์ ผู้คนก็ยิ่งหวาดกลัวและยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตนสบายใจเช่นกันกับการบูชายัญสตรีพรหมจรรย์ที่มีให้เห็นในทุกๆ ปี หมู่บ้านเหรินเซิงก็คือหนึ่งในตัวอย่างของการบูชายัญอันโหดเหี้ยมท่ามกลางป่าเขารกทึบเศษชิ้นส่วนของโลงศพมากมาย บวกกับเศษเสื้อผ้าขาดวิ่น ถูกทิ้งเอาไว้ไม่มีใครสนใจเข้าไปเก็บกวาด นอกเสียจากว่าวันเวลาจะผ่านพ้นไปหนึ่งปี ครบรอบการบูชายัญเจ้าป่าเจ้าเขาอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะมีคนเข้าไปเก็บกวาด ทั้งนี้ก็เพื่อนำโลงศพใบใหม่เข้าไปตั้งไว้ยังจุดเดิมการบูชายัญของคนในหมู่บ้านเหรินเซิง เชื่อกันว่าเป็นการบูชาเจ้าป่าเจ้าเขาที่อยู่ในป่าลึก ทั้งนี้ก็เพื่อให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล ไร้ซึ่งโรคระบาด สามารถเพาะปลูก รวมไปถึงความอุดมสมบูรณ์ของพืชสมุนไพรปีนี้เหลียงซานฝนฟ้าอุดมสมบูรณ์ หากแต่พืชสมุนไพรกลับหายาก เถ้าแก่ร้านขายสมุนไพรไม่อาจหาซื้อสมุนไพรบางชนิดเข้าร้าน แม้ชาวบ้านในหมู่บ้านเหรินเซิงจะขึ้นเขาและล่วงล้ำเข้าไปในป่าต้องห้าม ถึงอย่างนั้นสมุนไพรที่ได้กลับมาก็ยังไม่ครบคนหาของป่าเองก็บ่นกับเถ้

หมัวหวาง 3อินเยวี่ยน้ำตารินออกมาเงียบๆ ความสิ้นหวังทำให้นางหมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะขัดขืน ได้แต่นอนนิ่งหายใจหอบโยน ถึงอย่างนั้นเสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ของเขาก็ดังขึ้น ขณะเอวสอบกำลังขยับ...“อา...” เขาถอดถอนก่อนค่อยๆ เสียดครูดภายในกายสาว จากนั้นกระทั้นหนักหน่วงจนส่วนปลายกระทบกันดังกึก อินเยวี่ยเผลอส่งเสียงครวญเบาๆ สองมือดันเอวสอบออก แต่เรี่ยวแรงนางไหนเลยสู้เขาได้“อ๊ะ!” นางรับรู้ว่าปลายลิ้นของเขากำลังไล้ลงไปขบเม้มอกอิ่ม พร้อมกันนั้นมือใหญ่ก็กอบกุมเคล้นคลึงเป็นจังหวะเอวสอบถอดถอนอีกครั้ง ตอกตรึงนางลึกล้ำ กระทั่งไม่นานความรู้สึกกระสันซาบซ่านรัญจวนก็ทำให้นางลืมเลือนความเจ็บและความหวาดกลัวหญิงสาวไม่อาจทัดทานความปรารถนาที่กำลังแล่นพล่านไปทั่วร่าง กายสาวบีบรัดแก่นกายผงาดกล้า อกอิ่มถูกเขารุกเร้าด้วยปลายลิ้น นางถูกกระทั้นกระแทกเร่งร้อนได้แต่ส่งเสียงครวญครางด้วยความวาบหวามมือที่ดันเอวสอบเริ่มอ่อนแรง สองขาเพรียวสั่นระริกโยกคลอนตามจังหวะการกระทั้นเสียงครวญครางดังประสานกับการโจนจ้วงตอกตรึงสุดหยั่ง ผิวกายสาวถูกกระทบจนเกิดเสียงน่าละอาย ถึงอย่างนั้นนางกลับไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอยกมือขึ้นกอดไหล่กว้างเอวอ่อ

หมัวหวาง 5อินเยวี่ยลืมตาขึ้นด้วยความอ่อนเพลีย ร่างทั้งร่างของนางรวดร้าวราวกับถูกรถม้าวิ่งทับ กายสาวยังคงเจ็บแสบราวกับถูกกรีดแยก ทั่วร่างยังคงหลงเหลือทุกสัมผัสของคนที่นางยังคงนอนคร่อมทาบทับครั้งแรกที่ถูกเขากลืนกินนางจำได้ว่าหมดสติไป ถึงอย่างนั้นนางกลับจดจำความฝันทั้งหมดได้ชัดเจน ความฝันวาบหวามที่ถูกเขาเคี่ยวกรำภายในโลงศพคับแคบ นางกับเขาผลัดกันรุกและผลัดกันควบขับปลุกเร้ากันและกัน กระทั่งจดจำไม่ได้ว่าสุขสมไปกี่รอบแสงแดดเช้าวันใหม่สาดส่องจากด้านนอก ถึงอย่างนั้นภายในช่องหินกลับยังคงมืดมิดอยู่บ้าง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้หญิงสาวมองเห็นภายในโลงศพหญิงสาวนอนตัวแข็งทื่อเมื่อบุปผางามถูกบางอย่างลูบไล้ นางกางขาคร่อมร่างใหญ่อยู่ ดังนั้นจึงง่ายต่อการถูกรุกล้ำมาก ทว่าตอนนี้เพิ่งตระหนักว่ากายเปลือยเปล่าของเขา ไม่ได้เย็นเยียบเช่นคราแรกที่สัมผัส“ตื่นแล้ว?” เขาถามนางและเลื่อนฝ่ามือขึ้นลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียน นางสะดุ้งเฮือกพร้อมกับพยายามดันตัวขึ้นเล็กน้อย เอวอ่อนขยับออกห่างแก่นกายที่ตนแนบชิด แต่ขยับหนีได้ไม่ไกลเพราะความคับแคบเมื่อเงยหน้าขึ้นกลับสบตากับดวงตาคมดุ ใบหน้าหล่อเหลากำลังจ้องมองมายังนาง คิ้วเข

หมัวหวาง 7ประโยคหยอกเย้าและดวงตาเจ้าเล่ห์ทำให้สองแก้มของนางร้อนซู่ รู้ว่าตนเองต้องหน้าแดงเป็นแน่ กินไปได้สักพักหญิงสาวกลับเพิ่งตระหนักถึงบางเรื่อง นางมองเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ จากนั้นหยิบผ้าผืนหนึ่งปกปิดกายส่วนล่างของเขาด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆหมัวหวางเลิกคิ้วมองนางจากนั้นก้มลงมองตัวเอง “มนุษย์นี่ยุ่งยากเสียจริง” แต่เขาก็ไม่ได้ดึงออก“...ท่านไว้ชีวิตข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”เขามองนางด้วยรอยยิ้ม “แลกกับอะไรเล่า”นางเม้มปากเพราะทั้งตัวของนางไม่มีอะไรเลย แม้แต่เสื้อที่สวมติดตัวก็ถูกเขากระชากจนขาดวิ่น ผ้าที่ห่อกายตอนนี้ก็ล้วนเป็นของเซ่นไหว้ของเขา“เหตุใดจึงอยากมีชีวิตอยู่”“เพราะ...เพราะ...” นางนึกถึงบิดา มารดา รวมไปถึงพี่ชายทั้งสองคน “คนในตระกูลของข้าถูกผู้อื่นใส่ร้ายจนถูกแขวนคอ ข้า...”“อยากแก้แค้น?”นางส่ายหน้า “อยากล้างมลทินเจ้าค่ะ”เขานิ่งไปชั่วครู่ “หลังจากนั้นเล่า หลังจากล้างมลทินเจ้าจะทำเช่นไร คนในตระกูลก็ล้วนตายจากไปสิ้น เจ้าตัวคนเดียวจะทำเช่นไร”นางกะพริบตามองเขาราวกับนึกไม่ถึง“ข้ามีข้อเสนอ” เขาใช้ปลายนิ้วเชยคางของหญิงสาวขึ้น “หากมอบชีวิตและวิญญาณของเจ้าให้ข้า ข้าจะช่วยให้เจ้าได้ล้างมลทิน

หมัวหวาง 9หญิงสาวมองเขาด้วยดวงตาเฉยชา ถึงอย่างนั้นเมื่อชายชราเงยหน้าขึ้นนางกลับเปลี่ยนสีหน้า ดวงตาแดงก่ำหลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ“ท่านพ่อบ้าน คราแรกข้ายังไม่มั่นใจ เป็นท่านจริงๆ”“ท่าน...มิใช่ถูกแขวนคอหรอกหรือขอรับ เหตุใด...เหตุใด”“ข้าจะตายได้อย่างไร ในเมื่อตระกูลอินต้องบ้านแตกสาแหรกขาดเช่นนี้ ข้าจะตายไม่ได้จนกว่าคนที่ใส่ความตระกูลอินต้องชดใช้!” นางประกาศกร้าว“ตะ...แต่...นายท่าน นายท่าน...หลักฐานพวกนั้น ท่านเจ้าเมืองบอกว่า...”“นั่นคือหลักฐานเท็จ จดหมายนั่นดูคล้ายลายมือท่านพ่อ แต่ข้ามองออกว่าไม่ใช่ ตราประทับนั่นยิ่งน่าสงสัย หากเป็นจดหมายลับที่ติดต่อกับเผ่าอาหมาน เหตุใดท่านพ่อต้องโง่งมใช้ตราประทับของที่ร้านเล่า”เหล่าหลิวก้มหน้าลงแสร้งสะอื้นไห้ แต่ในใจกำลังครุ่นคิดหาทางออก เขาร่วมมือกับเจ้าเมืองปลอมจดหมายนั่นขึ้นมา ไม่ง่ายเลยที่จะสร้างหลักฐานเท็จและเร่งร้อนปิดคดี ตอนนี้คนที่สมควรตายไปแล้วกลับมีชีวิต เรื่องนี้เขาไม่อาจอยู่เฉยแล้ว!!!อินเยวี่ยมองประเมินการแต่งกายของเหล่าหลิว เกรงว่าหลังตระกูลอินจบสิ้นการเป็นอยู่ของอีกฝ่ายคงดีขึ้นมาก และคงจะดีกว่าตอนที่อีกฝ่ายเป็นพ่อบ้านกระมังเหล่าหลิวมอ