บทที่ 9

หมัวหวาง 9

หญิงสาวมองเขาด้วยดวงตาเฉยชา ถึงอย่างนั้นเมื่อชายชราเงยหน้าขึ้นนางกลับเปลี่ยนสีหน้า ดวงตาแดงก่ำหลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ

“ท่านพ่อบ้าน คราแรกข้ายังไม่มั่นใจ เป็นท่านจริงๆ”

“ท่าน...มิใช่ถูกแขวนคอหรอกหรือขอรับ เหตุใด...เหตุใด”

“ข้าจะตายได้อย่างไร ในเมื่อตระกูลอินต้องบ้านแตกสาแหรกขาดเช่นนี้ ข้าจะตายไม่ได้จนกว่าคนที่ใส่ความตระกูลอินต้องชดใช้!” นางประกาศกร้าว

“ตะ...แต่...นายท่าน นายท่าน...หลักฐานพวกนั้น ท่านเจ้าเมืองบอกว่า...”

“นั่นคือหลักฐานเท็จ จดหมายนั่นดูคล้ายลายมือท่านพ่อ แต่ข้ามองออกว่าไม่ใช่ ตราประทับนั่นยิ่งน่าสงสัย หากเป็นจดหมายลับที่ติดต่อกับเผ่าอาหมาน เหตุใดท่านพ่อต้องโง่งมใช้ตราประทับของที่ร้านเล่า”

เหล่าหลิวก้มหน้าลงแสร้งสะอื้นไห้ แต่ในใจกำลังครุ่นคิดหาทางออก เขาร่วมมือกับเจ้าเมืองปลอมจดหมายนั่นขึ้นมา ไม่ง่ายเลยที่จะสร้างหลักฐานเท็จและเร่งร้อนปิดคดี ตอนนี้คนที่สมควรตายไปแล้วกลับมีชีวิต เรื่องนี้เขาไม่อาจอยู่เฉยแล้ว!!!

อินเยวี่ยมองประเมินการแต่งกายของเหล่าหลิว เกรงว่าหลังตระกูลอินจบสิ้นการเป็นอยู่ของอีกฝ่ายคงดีขึ้นมาก และคงจะดีกว่าตอนที่อีกฝ่ายเป็นพ่อบ้านกระมัง

เหล่าหลิวมองซ้ายขวาด้วยท่าทีหวาดหวั่น “คุณหนูที่นี่ไม่ปลอดภัยนัก หากมีคนของทางการมาเห็นท่านเข้า ข้าน้อยมีที่ให้ท่านหลบซ่อนตัว จากนั้นเราค่อยสนทนากันอีกทีว่าสมควรทำเช่นไรดี”

“ท่านจะช่วยข้าหาหลักฐานมาล้างมลทินให้คนตระกูลอินใช่หรือไม่ ท่านพ่อบ้าน ข้าไม่เหลือใครแล้วท่านต้องช่วยข้า ข้าขอร้อง ท่านจะมองไม่ออกเลยหรือว่านี่เป็นแผนของซวี่อู่เจ้าเมืองละโมบผู้นั้น เขาจ้องกิจการตระกูลอินตาเป็นมันมานาน หลังตระกูลอินประสบภัยทุกอย่างก็ตกเป็นของเขาโดยใช้น้องชายบังหน้า ท่านเพียงคนเดียวที่จะเป็นพยานให้ข้าได้” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

เหล่าหลิวมีท่าทีลุกลี้ลุกลน “คุณหนูท่านใจเย็นๆ ก่อน มีอะไรเราหาที่ปลอดภัยค่อยสนทนา แล้วนี่ท่าน...กลับเข้าเมืองมากับผู้ใดหรือ มีคนอื่นหรือไม่”

“ข้ามาคนเดียวเจ้าค่ะ ข้าถูกส่งตัวไปเป็นเครื่องบูชายัญ กว่าจะเอาตัวรอดมาได้ไม่ง่ายเลย”

“อ้อ มีท่านเพียงคนเดียว...เช่นนี้ท่านรีบตามข้ามาเร็วเข้า ข้าจะหาที่ปลอดภัยให้ท่านพักชั่วคราว”

“ขอบคุณเหล่าหลิว” นางยิ้มให้เขาจากนั้นปิดผ้าคลุมหน้าลง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชากระทั่งเหลือบมองเงาคนที่แอบฟังนางกับเหล่าหลิวอยู่ห่างๆ ตั้งแต่แรกนางก็มั่นใจแล้วว่าคนของเผิงลั่วแอบสะกดรอยตามนางมา

เหล่าหลิวพาหญิงสาวมายังบ้านหลักเล็กๆ หลังหนึ่ง เขาบอกให้นางอยู่ที่นี่อย่าไปไหน เขาต้องออกไปจัดการธุระแล้วจะรีบกลับมาสนทนากับนาง

อินเยวี่ยมองชายชราเร่งร้อนจากไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย นางกุมกำไลในมือแน่นจากนั้นนั่งรออย่างใจเย็น ไม่นานเหล่าหลิวก็ไม่ทำให้นางผิดหวังเพราะเขาพาบุรุษกลับมาด้วยสองคน กระทั่งให้คนเหล่านั้นกรูเข้ามาจับตัวนาง

“ท่านพ่อบ้าน! ท่านทำอะไร นี่มันเรื่องอะไรกัน ท่าน....”

“คุณหนูท่านก็อย่าโทษข้าเลย ท่านนับเป็นคนที่ตายไปแล้ว ใครใช้ให้ท่านโชคร้ายเกิดเป็นคนตระกูลอินเล่า จัดการเสียอย่าให้เลอะเทอะเล่า” เหล่าหลิวหันไปบอกบุรุษทั้งสองคนจากนั้นหันหลังกลับ

ยังไม่ทันที่บุรุษสองคนนั้นจะเข้าถึงตัวอินเยวี่ย เผิงลั่วกับเหลิ่งซีก็เหินกายเข้ามา เหล่าหลิวถูกถีบกระเด็นกลับเข้ามาในบ้าน ส่วนบุรุษอีกสองคนก็ถูกจัดการในเวลาต่อมา

อินเยวี่ยมีท่าทีตื่นตระหนก นางเอาแต่นั่งจ้องเหล่าหลิวด้วยสายตาผิดหวัง จากนั้นพรั่งพรูความโศกเศร้าออกมา

“ท่าน...ข้านึกไม่ถึงเลย ท่านพ่อกับท่านแม่ดูแลท่านกับฮูหยินเป็นอย่างดี หลายสิบปีมานี้มีสิ่งใดที่ท่านพ่อไม่เคยหยิบยื่น เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้”

เหล่าหลิวตัวสั่นเงยหน้ามองบุรุษผู้มาใหม่ทั้งสอง “ผู้กล้าทั้งสอง เรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น ท่านรู้หรือไม่ว่านางคือบุตรสาวของกบฏขายชาติ สองคนนั้นเป็นคนของท่านเจ้าเมือง ข้าเพียงพาเจ้าหน้าที่มาจับคนเท่านั้น ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด”

“จับคน? เช่นนั้นผู้มาเหตุใดไม่สวมชุดมือปราบ ท่านอ้างว่านางบุตรสาวของกบฏขายชาติ เช่นนั้นพบนางคราแรกเหตุใดพานางมาที่นี่ไม่พาไปยังที่ว่าการ แล้วเหตุใดต้องทำลับๆ ล่อๆ ราวปกปิดอะไรอยู่” เหลิ่งซีหรี่ตามองชายชราที่มีสีหน้าหลุกหลิกน่าสงสัย

“ขะ...ข้าเพียงเกรงว่าจะทำให้นางแตกตื่นจนหลบหนีไป”

“หลบหนี?” เผิงลั่วมองเหล่าหลิว “ท่านบอกว่าสองคนนี้เป็นคนของทางการ”

“ชะ...ใช่แล้วขอรับ พวกเขาเป็นมือปราบ”

“เจ้าเล่าเป็นใคร เหตุเรียกใช้มือปราบได้ในเวลากระชั้นชิด ทั้งยังเรียกใช้ได้ในขณะที่พวกเขาไม่ได้เข้าประจำหน้าที่”

“เอ่อ...” เหล่าหลิวมองท่าทางน่าเกรงขามของทั้งสองคน เหงื่อเย็นๆ หลั่งออกมาเต็มมือ

เผิงลั่วมองหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าเงียบๆ ราวกับจิตใจกำลังได้รับความกระทบกระเทือน หญิงสาวอ่อนแอบอบบางผู้หนึ่ง สามารถเอาชีวิตรอดมาได้หวังมาพึ่งพิงพ่อบ้านที่รอดชีวิต หาได้รู้ไม่ว่าอีกฝ่ายคือหนึ่งในคนที่ร่วมมือกันทำลายตระกูลอิน...

มือปราบหนุ่มถอนใจออกมาอย่างหดหู่

“คุณหนูอิน เจ้าก็...อย่าได้กังวลเกี่ยวกับคดีของบิดาเจ้า ไม่ปิดบังเจ้า ข้ามาที่เมืองหงโจวเพราะต้องการสืบสาวคดีนี้ หากเจ้ามีหลักฐานใดที่สามารถชี้เอาผิดเจ้าเมืองหงโจว เช่นนั้นก็จงรีบบอกข้าเถิด”

“จริงหรือเจ้าคะ!” นางเงยหน้ามองเผิงลั่วอย่างมีความหวังจากนั้นชี้มือไปยังเหล่าหลิว

“เขา...เขารู้ทุกอย่าง รู้ทุกเรื่องในตระกูลอิน คราแรกข้าคิดไม่ถึงว่าเขาจะสามารถหักหลังท่านพ่อ แต่หากเจ้าเมืองสามารถสร้างหลักฐานเท็จคนในต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือ คนตระกูลอินล้วนประสบภัยไม่ว่านายบ่าว แต่ตอนนี้กลับมีเพียงเขาที่อยู่อย่างสุขสบาย!” หญิงสาวมองชายชราอย่างเคียดแค้น

ทุกคนหันไปมองเหล่าหลิว ชายชรากลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัว

เผิงลั่วยิ้มพร้อมกับล้วงตราประจำตัวออกมา “ข้ามาจากศาลต้าหลี่เพื่อสืบคดีนี้โดยเฉพาะ ระหว่างส่งหลักฐานมาให้ข้าจากนั้นจะได้ลดหย่อนโทษตาย กับร่วมหัวจมท้ายกับคนชั่วช้านั่นแล้วข้าสืบหาหลักฐานทั้งหมดได้แล้วเจ้าก็รับโทษประหาร เจ้าอยากลองใคร่ครวญดูหรือไม่ว่าอย่างใดสมควรเลือก”