บทที่ 8

หมัวหวาง 8

อินเยวี่ยขมวดคิ้ว “เช่นนั้นหากตอนพบกันข้าจะอธิบายอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“บอกไปตามจริงว่าเจ้าถูกจับตัวมาแล้วส่งตัวขึ้นเขาบูชายัญ หากยิ่งบอกว่าเจ้าถูกเจ้าเมืองอะไรนั่นใส่ความจนคนทั้งตระกูลต้องตาย นั่นจะดูเป็นเรื่องจงใจเกินไป”

“เพราะอะไรหรือเจ้าคะ”

“คนพวกนั้นมาเพราะมีคนไปร้องเรียนทางการ”

“เอ๋ เป็นผู้ใดกัน...” นางพยายามนึก

“แม่สื่อคนที่พาเจ้ามาที่นี่ นางเกิดสำนึกผิดและอยากช่วยเจ้าดังนั้นจึงไปร้องเรียนที่เมืองหลวง คราแรกไม่มีใครยอมเชื่อดังนั้นนางจึงเขียนจดหมายทิ้งเอาไว้บนตัวก่อนผูกคอตายที่หน้าศาลต้าหลี่”

“สวรรค์!”

หมัวหวางขมวดคิ้ว “เรียกหาสวรรค์ด้วยเหตุใด บิดาเป็นจอมปิศาจ” เขาถลึงตาให้นาง

อินเยวี่ยอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา “ข้าขออภัยเจ้าค่ะ ข้าเพียงตกใจเท่านั้นจึงอุทานออกมา”

“อยากรู้หรือไม่ว่าแม่สื่อผู้นั้นเขียนจดหมายร้องทุกข์ว่าอย่างไร”

“นางเขียนอย่างไรเจ้าคะ”

“นางฝันร้ายทุกวันหลังจากแอบพาเจ้าออกมาแล้วส่งตัวไปบูชายัญ วันนั้นนางแอบติดสินบนคนตอกฝาโลงไม่ให้ตอกแน่นหนา นางยังแอบใส่ผลไม้เอาไว้ให้เจ้าเพื่อประทังชีวิต หวังว่าเจ้าจะสามารถรอดชีวิตไปได้ นางยังให้เบาะแสเกี่ยวกับคดีที่เจ้าเมืองฮุบเอากิจการของตระกูลอันไปด้วย”

อินเยวี่ยเลิกคิ้วมองเขาราวไม่เชื่อ หมัวหวางเองก็สบตานิ่ง เขาไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าหลายวันที่หายตัวไปเขาไปเพื่อทำเรื่องอะไรบ้าง

“แล้ว...ท่านเล่าเจ้าคะ”

“ข้า? …ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่ เสร็จเรื่องแล้วเจ้าก็รีบกลับมาจากนั้นชีวิตและวิญญาณเจ้าก็จะกลายเป็นของข้าตามที่ตกลงกันไว้”

“ข้านึกว่าท่านจะไปกับข้าด้วย” นางยังคงขมวดคิ้วมองเขา

“กลัวหรือ” เขาถาม

“ก็กลัวเจ้าค่ะ แต่ว่าท่านไม่ไปแล้วหากข้าไม่กลับมาเล่าเจ้าคะ”

เขายิ้ม “เจ้าไม่กลับมาแล้วข้าจะทำอะไรเจ้าได้ ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าช่วงระยะที่ข้าลงมาจำศีลที่โลกมนุษย์ ข้าจะไม่ลงจากเหลียงซานหากไม่จำเป็นจริงๆ”

นางกำลังจะอ้าปากกล่าวอะไรบางอย่าง แต่เขากลับเร่งให้นางลงจากเขาทันที

อินเยวี่ยมองย้อนกลับไปยังช่องเขานั้นหลายครั้ง กระทั่งจนแล้วจนรอดนางก็เลือกที่จะเดินลงเขาไปตามเส้นทางที่หมัวหวางบอก และนางก็ได้พบขบวนพ่อค้าจริงๆ

เดิมทีเผิงลั่วไม่เคยคิดว่าการสืบหาหลักฐานจะง่ายดายถึงเพียงนี้ เขาเป็นมือปราบแห่งศาลต้าหลี่มานาน สืบคดีมานับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน

แรกเริ่มคือมีสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งเข้าไปร้องเรียน จากนั้นกลับผูกคอตายเพราะรู้สึกสำนึกผิด อีกฝ่ายทิ้งจดหมายร้องเรียนเอาไว้ ทั้งนี้ก็เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้คนตระกูลอิน

เขาสืบไปสืบมาก็ยังหาความเชื่อมโยงระหว่างสตรีวัยกลางคนผู้นั้นกับคนตระกูลอินไม่พบ ที่พอจะเกี่ยวข้องกันบ้างก็คงจะเป็นเรื่องที่อีกฝ่ายกล่าวอ้าง นั่นก็คือนางได้รับการว่าจ้างให้เป็นแม่สื่อเพื่อส่งอินเยวี่ยขึ้นเขาบูชายัญนั่นเอง

คราแรกมือปราบหนุ่มยังไม่ปักใจเชื่อหญิงสาวที่เขาพบกลางป่า เนื่องจากเขาปลอมเป็นหัวหน้าพ่อค้า แต่หลังพบหญิงสาวชุดแดงซึ่งมีร่องรอยขาดวิ่นจากการถูกกิ่งไม้เกี่ยว สภาพของนางที่สกปรกมอมแมมจากการเดินเท้า ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวแตกตื่น กระทั่งคำบอกเล่าอันน่าสงสารของนาง เกี่ยวกับเรื่องที่นางถูกส่งตัวขึ้นเขาเพื่อบูชายัญ

ทุกอย่างตรงกับที่สตรีวัยกลางคนผู้นั้นกล่าวอ้าง แต่เขาก็ยังสงสัยว่าประจวบเหมาะเกินไปหรือไม่

เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง...นั่นคนของเขาที่ถูกส่งขึ้นเขาไปหาร่องรอยและหลักฐาน หญิงสาวที่พวกเขาพบตัวเหนื่อยจนหลับไปแล้ว เขาสละรถม้าของตนให้นาง ทั้งยังให้สาวใช้ของตนดูแลอีกฝ่าย

“หัวหน้า” เหลิ่งซีกระซิบเสียงเบา “ข้าน้อยขึ้นเขาไปตามเส้นทางที่นางบอก ที่นั่นมีช่องเขาที่มีชะง่อนหินโผล่ออกมาคล้ายถ้ำจริงๆ ขอรับ ที่นั่นมีทั้งโลงศพของของเซ่นไหว้อีกหลายอย่าง มีการก่อกองไฟ ของเซ่นไหวหลายอย่างพร่องไป แพรพรรณที่ถูกใช้แล้ว รวมไปถึงร่องรอยที่นางทิ้งเอาไว้ระหว่างทางจนถึงจุดที่นางพบพวกเรา ข้าน้อยคิดว่านางไม่ได้โกหกขอรับ”

“เจ้าว่า...เรื่องนี้ดูบังเอิญเกินไปหรือไม่”

“หากเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ ก็นับว่านางโชคดีมากที่พบพวกเรา แต่หากเป็นเรื่องจงใจเช่นนั้นนางจะรู้ได้อย่างไรขอรับว่าเราจะมาถึงยังจุดนั้นเมื่อไร อีกทั้งนางจะรู้ได้อย่างไรว่าแม่สื่อผู้นั้นจะทำให้ท่านเชื่อกระทั่งปลอมตัวมาที่นี่”

“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น อย่าทำอะไรให้นางสงสัย เรายังเผยตัวไม่ได้ เพียงจับตาดูนางเอาไว้ ดูว่าเมื่อไปถึงเมืองหงโจวนางทำอะไร”

“ขอรับ”

เดิมทีตระกูลอินเป็นตระกูลคหบดีอันดับหนึ่งเมืองหงโจว ทว่าเพียงข้ามคืนกลับต้องสิ้นชื่อเพราะเจ้าเมืองสืบพบว่าหัวหน้าตระกูลอินเป็นสายให้กับเผ่าอาหมาน ทุกคนในตระกูลอินถูกแขวนคอ บ่าวไพร่ถูกขายและถูกส่งไปเป็นทาส กิจการทุกอย่างถูกขายทอดตลาดส่งต่อกันไปเรื่อยๆ จนถึงที่สุดผู้ที่ได้ครอบครองกลับไม่ใช่ผู้อื่น เขาก็คือซวี่ซู น้องชายของท่านเจ้าเมืองนั่นเอง

อินเยวี่ยเดินทางกลับมายังหงโจวพร้อมขบวนของเผิงลั่ว เดิมทีนางอยากเผยตัวและขอให้เขาช่วยล้างมลทิน ติดที่หมัวหวางเตือนนางแล้วว่าอย่าได้เผยตน หาไม่นางอาจถูกสงสัยเอาได้

ตลอดทางเผิงลั่วและคนของเขาดูแลและให้เกียรตินางมาก แม้มองออกว่าทุกคนยังคงกังขาและหวาดระแวง แต่อย่างน้อยมีคนเหล่านี้คุ้มกันอินเยวี่ยก็ปลอดภัยไร้กังวล

จวนตระกูลอินถูกเปลี่ยนเป็นจวนตระกูลซวี่ กิจการทุกอย่างถูกเจ้าเมืองหงโจวแสร้งทำเป็นเปลี่ยนมือไปมา กระทั่งปล่อยข่าวไปว่าไม่ว่าผู้ใดเข้ามาดูแลก็ล้วนขาดทุน กระทั่งในที่สุดเจ้าเมืองหงโจวก็ไม่อาจอยู่เฉยทนดูกิจการใหญ่โตถูกคนจากต่างเมืองทำลายลง เขาสละทรัพย์ส่วนตัวซื้อกิจการและจวนตระกูลอินมา กระทั่งมอบให้น้องชายเป็นผู้ดูแล

อินเยวี่ยเพิ่งตลบผ้าคลุมหน้าลง เงาร่างของชายชราผู้หนึ่งก็ชะงัก เขาแอบเดินตามหญิงสาวไปเงียบๆ กระทั่งนางเดินไปหยุดลงยังถนนสายหนึ่งซึ่งร้างไร้ผู้คน

แผ่นหลังคุ้นเคยทำให้เหล่าหลิวเครียดจนมือชื้นเหงื่อ เขามองดูนางค่อยๆ หันกลับมากระทั่งมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายคือผู้ใด

“คะ...คุณหนู” เหล่าหลิวคุกเข่าลงจากนั้นร้องไห้ฟูมฟาย “เป็นท่าน ท่านจริงๆ”