로그인공유
บทที่ 4
최신 챕터
ราคาของบททดสอบมาเฟีย บทที่ 12
จูเลียนหัวเราะเสียงต่ำอย่างสงบนิ่ง มองดันเต้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเหลือบตามองกล่องแหวน“เพชรสั่งทำพิเศษเกรดสะสมงั้นเหรอครับผมจำคุณได้จากงานประมูลระดับพรีเมียมเมื่อเดือนที่แล้วนะ คุณดันเต้คุณกับผมเคยประมูลแข่งกันเพื่อแย่งหินมรกตหายากที่ใช้ทำเข็มกลัดของเอเลน่าด้วยความมั่งคั่งมหาศาลของตระกูลคุณ คุณน่าจะประมูลชนะผมได้ง่าย ๆแต่ทันทีที่ราคาสูงขึ้น คุณก็ถอยทันทีเป็นเพราะคุณไม่ใส่ใจมากพอ หรือเพราะคุณคิดว่าเธอไม่คุ้มค่ากับเงินจำนวนนั้นกันแน่ครับ”คำพูดของจูเลียนทำให้ฉันตกใจเขาไปงานประมูลระดับสูง เพียงเพื่อซื้อมรกตมาทำเข็มกลัดให้ฉันงั้นเหรอฉันหันไปมองจูเลียน น้ำเสียงปะปนทั้งความประหลาดใจและสับสน“จูเลียน คุณบ้าไปแล้วเหรอถึงกับใช้เงินมากขนาดนั้นเพื่อของขวัญให้ฉันเนี่ยนะ”จูเลียนก้มลงมองฉัน มือของเขาบีบมือฉันเบา ๆ“คุณคุ้มค่ากับเงินทุกเซนต์ครับ เอเลน่า”ในวินาทีนั้นเอง สายตาของดันเต้ก็จับจ้องมาที่ชุดของฉัน ก่อนจะหยุดอยู่กับประกายสีเขียวเจิดจ้าของเข็มกลัดมรกตนั่นคืออัญมณีเม็ดเดียวกับที่เขาเคยคิดจะซื้อในตอนแรกแต่ระหว่างการประมูล สัญชาตญาณเห็นแก่ตัวกลับบอกเขาว่า การใช้เงินหลายล้านเพื่อฉัน
ราคาของบททดสอบมาเฟีย บทที่ 11
เย็นวันต่อมา ฉันยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า มองชุดเดรสเรียบหรูที่จูเลียนส่งมาให้ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันอดยิ้มออกมาไม่ได้เขาไม่เคยสนใจเทรนด์แฟชั่นหรือบังคับให้ฉันต้องแต่งตัวตามแบบใดแบบหนึ่ง เขาสนใจเพียงว่าฉันรู้สึกสบาย มั่นใจ และมีความสุขเวลาได้สวมใส่มันหรือไม่หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็เลือกเดรสผ้าไหมสีเขียวเข้ม เรียบง่ายแต่สง่างามฉันค่อย ๆ ติดเข็มกลัดมรกตแพลทินัมวินเทจที่เขาให้ฉันเมื่อวานไว้ใกล้กระดูกไหปลาร้าอย่างระมัดระวังสีเขียวสดของอัญมณีสะท้อนแสงอย่างงดงาม เข้ากับเนื้อผ้าได้อย่างสมบูรณ์แบบจูเลียนเสนอจะมารับฉัน แต่ฉันปฏิเสธเขาอย่างนุ่มนวลฉันอยากไปถึงศาลาเรือนกระจกด้วยตัวเอง เพื่อเซอร์ไพรส์เขาอย่างเต็มที่ และแสดงให้เขาเห็นในแบบของฉันว่าฉันซาบซึ้งกับการสนับสนุนอันมั่นคงของเขาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมามากแค่ไหนสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็คือการได้เจอดันเต้ โมเร็ตติ ตรงหน้าทางเข้าส่วนตัวของไร่ทันทีที่ฉันเห็นเงาร่างอันคุ้นตาของเขายืนอยู่ใต้แสงไฟสลัวในลานด้านหน้า หัวใจของฉันไม่ได้เต้นแรงด้วยความรักหรือความโหยหาแต่มันกลับเย็นวาบด้วยความระแวดระวังในทันทีฉันพยายามเดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว
ราคาของบททดสอบมาเฟีย บทที่ 10
ภายในสิบห้านาที พาสต้าจานร้อนกรุ่นก็ถูกวางลงตรงหน้าฉันอย่างเบามือเมื่อฉันกินไปได้ครึ่งจาน จูเลียนก็เอนหลังพิงราวระเบียง รอยยิ้มบาง ๆ แต้มอยู่บนริมฝีปากของเขา“อิ่มแล้วเหรอครับ”ทุกครั้งที่ฉันใกล้อิ่ม ความเร็วในการกินของฉันจะค่อย ๆ ช้าลงเองตามธรรมชาติเพราะฉันเห็นคุณค่าของความใส่ใจที่เขาใส่ลงไปในการทำอาหารอย่างลึกซึ้ง ฉันจึงพยายามกินให้หมดจานเสมอ ต่อให้ต้องค่อย ๆ กินทีละคำเล็ก ๆ ก็ตาม“ถ้าคุณอิ่มแล้วก็อย่าฝืนเลยครับ” จูเลียนพูดเสียงนุ่ม พลางเอื้อมมือมาหยิบส้อมออกจากมือฉันอย่างอ่อนโยน“การกินมากเกินไปมีแต่จะทำให้คุณไม่สบายตัวหลังจากที่คุณผ่าตัดมา”ฉันกัดริมฝีปาก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างจริงใจ“จูเลียน คุณมีพลังจิตเชื่อมกับสมองของฉันหรือเปล่าทำไมคุณถึงรู้ตลอดเลยว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่”“มันไม่ใช่เวทมนตร์หรอกครับ เอเลน่าหัวใจของคุณซื่อสัตย์อย่างงดงามมาก ทุกอย่างที่คุณรู้สึกล้วนเขียนอยู่บนใบหน้าของคุณไม่มีทางที่ผมจะไม่สังเกตเห็นหรอกครับ”ซื่อสัตย์อย่างงดงามงั้นเหรอนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีใครสักคนใช้คำแบบนั้นมาอธิบายตัวฉันดันเต้ใช้เวลาห้าปีเชื่อว่าฉันเป็นงูเจ้าเล่ห์ที่คอยวางแผนสูบ
ราคาของบททดสอบมาเฟีย บทที่ 9
บ่ายวันนั้น ในที่สุดฉันก็หาเวลาไปคลินิกประจำเมือง เพื่อตรวจติดตามอาการหลังผ่าตัดที่เลื่อนมานานเสียทีนับตั้งแต่มาถึงเมืองในหุบเขาแห่งนี้ ฉันก็ทำงานหนักจนแทบหมดแรง โดยไม่สนใจคำเตือนก่อนหน้านี้ของหมอเรื่องสภาพร่างกายที่น่าเป็นห่วงของตัวเองเลยขณะที่ฉันนั่งอยู่ในห้องรอตรวจ ร่างคุ้นตาร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาทางประตูคลินิกเขาคือจูเลียนเขามาที่นี่เพื่อส่งรายงานความปลอดภัยของน้ำเพื่อการเกษตรให้เจ้าหน้าที่สาธารณสุขประจำเขต แต่ทันทีที่สายตาของเขาเห็นฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความกังวลในทันทีเขาเดินตรงมาหาฉัน ลืมธุระของตัวเองไปเสียสนิท แล้วนั่งลงข้างฉันเขาไม่ได้ซักไซ้หรือถามคำถามที่ล่วงล้ำ เพียงแค่อยู่ข้างฉัน และคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดการตรวจอย่างเงียบ ๆเมื่อหมอตำหนิฉันอย่างอ่อนโยนเรื่องที่ร่างกายขาดสารอาหารอย่างรุนแรง และละเลยการฟื้นตัวหลังแท้ง จูเลียนก็ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง พยักหน้าตามทุกข้อจำกัดด้านอาหารและคำแนะนำในการใช้ชีวิตพอกลับมาถึงบ้านหลังเล็กของฉัน จูเลียนก็ไม่ยอมให้ฉันขยับนิ้วแม้แต่นิ้วเดียวฉันนั่งอยู่บนระเบียงพร้อมแล็ปท็อป พยายามสรุปบัญชีการเงินรายไตรมา
ราคาของบททดสอบมาเฟีย บทที่ 8
ฉันกลับไปยังบ้านเก่าที่ว่างเปล่าของครอบครัว สถานที่ที่เงียบงันมานานหลายปีทันทีที่ฉันหมุนกุญแจไขประตู และก้าวเข้าไปข้างใน กำแพงแข็งแกร่งที่ฉันฝืนสร้างขึ้นมาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงความเงียบของบ้านยิ่งขยายความโศกเศร้าในใจฉัน น้ำตาเอ่อท่วมดวงตาก่อนที่ฉันจะทันได้วางกระเป๋าลงฉันทรุดตัวลงบนเตียงเก่า ขดตัวเข้าหากันแน่น ขณะกอดท้องที่ว่างเปล่าไว้แนบอกความเจ็บปวดนั้นเหมือนเกิดขึ้นจริงในร่างกาย เป็นความปวดร้าวหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก ฉีกกระชากไปทั่วตัวขณะที่ฉันสะอื้นไห้อย่างควบคุมไม่ได้อยู่ในความมืด“ลูกน้อยของแม่ ลูกสมควรได้ลืมตาดูโลก และความรู้สึกผิดที่แม่หาเงินผ่าตัดให้ลูกไม่ทัน จะตามหลอกหลอนแม่ไปตลอดชีวิต”“โลกใบนี้โหดร้ายกับเราสองคน แต่การที่แม่ปกป้องลูกจากความโหดร้ายของพวกเขาไม่ได้ จะเป็นภาระที่แม่ต้องแบกรับไปจนวันสุดท้ายของชีวิต”“ขอให้ลูกรู้ไว้นะว่าลูกได้รับความรักตั้งแต่วินาทีแรกที่ลูกเริ่มมีตัวตน แม้ว่าแม่จะอ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องลูกจากพายุร้ายได้ก็ตาม”หัวใจของฉันเหมือนถูกกรีดซ้ำ ๆ ด้วยน้ำหนักของความสูญเสียอันแสนทรมานแต่เมื่อน้ำตาของฉันเหือดแห้งลงในยามเช้ามืด ความตั้งใจอันเงียบงันก็ค่
ราคาของบททดสอบมาเฟีย บทที่ 7
ตลอดสามวันถัดมา ดันเต้ระดมกำลังติดตามทั้งหมดขององค์กรมาเฟีย พลิกเมืองทั้งเมืองเพื่อตามหาฉันเขาสั่งให้เครือข่ายข่าวกรองขนาดใหญ่ของตระกูลเตรียมพร้อมขั้นสูงสุด กระวนกระวายแทบบ้าเพื่อตามหาผู้หญิงที่กล้าหายตัวไปจากกรงทองของเขาฉันรู้ดีว่าเขาทำงานอย่างไร และนั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันไม่ยอมอยู่นิ่ง ๆ เพื่อรอให้ถูกจับแทนที่จะซ่อนตัวด้วยความกลัว ฉันค้นรายชื่อติดต่อส่วนตัวเก่า ๆ จนเจอเบอร์ของเพื่อนสนิทสมัยเด็กเธอไต่เต้าจนกลายเป็นทนายความสายบริษัทระดับสูง ซึ่งอยู่ห่างไกลจากโลกใต้ดินอันโสมมที่ดันเต้ควบคุมอย่างสิ้นเชิงฉันพิมพ์ข้อความส่งตรงหาเธอผ่าน WhatsApp ด้วยมือที่ไม่สั่นไหวฉันจ้องหน้าจอแทบกลั้นหายใจ จนกระทั่งเครื่องหมายถูกสีเทาสองขีดเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินอย่างรวดเร็วเธอยังไม่ได้ลบฉัน และเธอก็ยังไม่ลืมสายสัมพันธ์ของเราด้วยความผูกพันที่มีมาตลอดชีวิต เราจึงนัดเจอกันแบบตัวต่อตัวที่ร้านอาหารเงียบ ๆ แห่งหนึ่งได้ภายในไม่กี่ชั่วโมงฉันไม่ปิดบังอะไรเลย เล่ารายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับสถานการณ์ของตัวเองออกไป โดยเฉพาะคำพูดชัดเจนที่ผู้จัดการของฉันหลุดปากออกมาเรื่องที่ดันเต้ควบคุมเงินเดือนของฉันฉันต้องการ
다른 추천
