บทที่ 1; วันครบรอบที่แตกสลาย

(มุมมองของแคลร์)

ก่อนที่ฉันจะถึงประตู ฉันได้ยินเสียง เสียงครางเบาๆ ดังมาจากห้องของเรา เท้าของฉันชะลอลงโดยไม่ทันคิดอะไรเลย

ร่างกายของฉันตอบสนองก่อนที่สมองจะตามทันเสียอีก ชั่วขณะหนึ่ง ฉันคิดว่าตัวเองคงคิดไปเอง เพราะความเงียบที่ต้อนรับฉันเมื่อเข้ามาในคืนนี้ ความเงียบนั้นบางครั้งก็ชอบเล่นตลกกับเราเหลือเกิน

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง ไม่ดังมาก แต่มากพอที่จะทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ

ฉันหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอน มือถือกล่องเค้กและดอกกุหลาบสีขาว ทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่ภายในตัวฉัน ราวกับว่าทั้งโลกกำลังกลั้นหายใจไปพร้อมกับฉัน

ไม่สิ ต้องมีคำอธิบายแน่ ฉันกำกล่องเค้กแน่นมาก ไม่อยากให้ครีมตกแต่งเค้กเลอะเทอะ

ฉันจ้องมองไปที่ประตูห้องนอนของเรา เราแต่งงานกันมาเจ็ดปีแล้ว

เสียงครางดังเล็ดลอดออกมาจากห้องของเราอีกครั้ง และคราวนี้ฉันไม่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้ว

เสียงเบาลงแล้ว ฉันกระพริบตาด้วยความสับสน ฉันจำเสียงนั้นได้ มันเป็นเสียงของเดเมียน

ฉันกำกล่องเค้กแน่นขึ้น มันเอียงเล็กน้อยก่อนที่ฉันจะประคองมันไว้ได้ ลมหายใจของฉันช้าลงขณะที่หัวใจเต้นแรงด้วยความวิตกกังวล

ฉันตกใจมาก ฉันรู้แล้วว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นก่อนที่จะได้เห็นมันด้วยซ้ำ

เนื่องในโอกาสครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ด ฉันต้องไปซื้อดอกกุหลาบขาวหอมๆ และเค้กเพื่อฉลองกับเดเมียน สามีของฉัน

สิ่งที่สื่อความหมายว่า "ฉันรักคุณ" โดยไม่ต้องพูดอะไรมากมาย

ฉันแทบหัวเราะออกมาด้วยความไม่เชื่อ เกือบเสียสติ ขณะที่ภาวนาอยู่ในใจว่ามันเป็นแค่ความฝัน

เจ็ดปีที่แล้ว เดเมียนกับฉันไม่มีอะไรเลย ไม่มีเงิน ไม่มีหลักประกัน ไม่มีอะไรรับประกันว่าสิ่งต่างๆ จะดีขึ้น

เมื่อก่อนเรารู้จักกันแค่พอแล้ว แต่ตอนนี้อะไรๆ ก็เปลี่ยนไป

ฉันรู้เรื่องนี้เพราะฉันรู้สึกแบบนี้มาหลายสัปดาห์แล้ว จากสายตาและการพูดจาของเดเมียนที่มีต่อฉัน

ระยะห่างระหว่างเราเพิ่มมากขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป ฉันหวังว่าจะแก้ไขสถานการณ์นี้ได้ในวันครบรอบของเรา

ฉันพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ฟัง แต่เสียงครางและเสียงร้องโหยหวนที่ดังมาจากห้องของเรายังคงดังก้องอยู่ในหัวฉัน

ฉันหลับตาลงชั่วครู่ น้ำตาไหลอาบแก้ม ความรู้สึกที่ฉันพยายามไม่สนใจมาหลายสัปดาห์ ในที่สุดก็กลายเป็นความจริงแล้ว

ฉันลืมตาขึ้น มือของฉันอยู่ที่ลูกบิดประตู แล้วฉันก็หยุดชั่วครู่

ยังมีเวลาที่จะจากไปและแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ฉันทำไม่ได้ เพราะถ้าฉันจากไปตอนนี้ ฉันจะต้องสงสัยอยู่เสมอว่าเกิดอะไรขึ้น

ฉันเบื่อที่จะถามคำถามตัวเองแล้ว ดังนั้นฉันจึงผลักประตูเปิดออกอย่างแรง

ห้องรกมาก ม่านปิดไม่สนิท และผ้าปูที่นอนก็ยับยู่ยี่ไปหมด

จากนั้นฉันก็เห็นทุกอย่างชัดเจนขึ้น แล้วก็เกิดเหตุการณ์ช็อกอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม ห้องเริ่มหมุนวนต่อหน้าต่อตาฉัน

เดเมียนนอนอยู่บนเตียงกับผู้หญิงอีกคน โดยเธออยู่ใต้ร่างเขา ผมสีแดงของเธอปกคลุมหมอนอยู่

เขาขยับสะโพกเข้าหาเธอ ผิวหนังของทั้งคู่กระทบกันขณะที่เธอยังคงครางออกมา นิ้วของเขาจิกเข้าไปที่หลังของเธอ

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ อกฉันแน่นเมื่อเห็นสามีแทงข้างหลังฉันด้วยการพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาและนอนกับเธอ

เค้กที่ฉันถืออยู่ในมือรู้สึกหนัก ราวกับว่าฉันกำลังถือสิ่งที่ไม่ใช่ของฉัน

นิ้วของฉันกดลงบนกล่อง ตอนแรกไม่มีใครสังเกตเห็นฉันเลย

ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่นั่นนานแค่ไหนก่อนที่เดเมียนจะหันมามองฉัน และสายตาของเราก็สบกัน

ทุกอย่างหยุดนิ่ง ฉันรอให้เขาทำอะไรสักอย่าง ทำหน้าตกใจ เรียกชื่อฉันราวกับว่าเขายังคงห่วงใยฉันอยู่

แต่เขากลับมองฉันราวกับว่าฉันกำลังรบกวนเขาและฉันเป็นต้นเหตุของปัญหา ฉันรู้สึกใจหาย

หญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างเขามองมาที่ฉันอย่างสงสัย โดยไม่มีท่าทีเขินอายใดๆ ในช่วงเวลาเช่นนี้ ฉันคาดหวังว่าเธอจะพยายามหนีอย่างน้อยที่สุด แต่เธอกลับดูสบายๆ ราวกับอยู่ที่บ้าน

บางสิ่งภายในตัวฉันบิดเบือนหัวใจของฉัน ทำให้มันเจ็บปวดจนเลือดไหล

"เดเมียน" ฉันกระซิบด้วยความตกใจ

เขาถอนหายใจช้าๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความโกรธ จากนั้นเขาก็ยืดตัวขึ้นอย่างไม่แยแส ปราศจากความละอายแม้แต่น้อย

"แคลร์" เขาพึมพำ "เธอกลับบ้านเร็วกว่าปกติ"

ริมฝีปากของฉันสั่นเทาขณะที่ฉันพยายามพูด ฉันก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่มั่นคง

"มีอะไรเหรอ เดเมียน?" คำถามนั้นดังออกมาด้วยเสียงกระซิบ

เขาใช้มือลูบผมราวกับรอคอยช่วงเวลานี้มานานแล้ว

"ฟังนะ ฉันกำลังจะบอกคุณอยู่พอดี" เขากล่าวพร้อมกับทำท่าทางด้วยมือ

ฉันจ้องมองเขา น้ำเสียงของฉันแฝงไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ “บอกอะไรมา?”

"มันไม่ได้ผลหรอก แคลร์"

คำพูดเหล่านั้นเหมือนถูกต่อยเข้าที่หน้า เสียงดังก้องอยู่ในหัวฉัน

"แบบนั้น" เขาพูดพลางชี้มาที่พวกเรา "มันไม่ได้ผลหรอก ฉันต้องระบายอารมณ์บ้าง โอเคไหม?"

นิ้วของฉันกำเค้กแน่นขึ้น “นี่เหรอ?” ฉันร้องออกมาอย่างกังวลใจพลางมองผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงของเรา “คุณบอกฉันแบบนี้เหรอ?”

“แคลร์ มองโลกตามความเป็นจริงหน่อย อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากโดยไม่จำเป็น ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เราอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว คุณจะหวังให้ทุกอย่างคงเดิมไม่ได้หรอก”

ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแตกสลายอยู่ข้างในอก "ฉันไม่คาดคิดมาก่อนเลย"

"อืม บางทีคุณอาจควรระมัดระวังมากกว่านี้"

ฉันอยากจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสุดเสียง เพราะฉันรู้ว่าฉันเสียสละไปมากแค่ไหน

"คุณพูดอะไรนะ?" น้ำเสียงของฉันเริ่มเศร้าลง

เขามองมาที่ฉันอย่างใจเย็น "ฉันคิดว่าเราควรมีชีวิตสมรสแบบเปิดเผย"

ชั่วขณะหนึ่ง โลกก็เงียบสงัด

"การแต่งงานแบบเปิด?" ฉันถึงกับเข่าอ่อน แต่ก็พยายามทรงตัวให้ตรง

"ใช่ค่ะ มันสมเหตุสมผล ไม่มีการโกหกหรือดราม่า เราทั้งคู่ได้สิ่งที่ต้องการ"

ฉันแทบอยากจะหัวเราะ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่ได้สิ่งที่ต้องการ ฉันมองดูเค้กที่สมบูรณ์แบบและเลือกสรรมาอย่างพิถีพิถัน แต่ตอนนี้มันไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ บางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไปภายในตัวฉัน ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นและความขมขื่นอย่างเย็นชา

ฉันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว และทันใดนั้น แววตาของเดเมียนก็ฉายแววกังวลออกมา ความสับสนปรากฏอยู่ทั่วใบหน้าของเขา หญิงผมแดงรีบเดินจากไป

"แคลร์ เธอทำอะไรอยู่?" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ฉันไม่ตอบ ฉันยกเค้กขึ้นแล้วปาใส่หน้าเขา

ผลกระทบนั้นฉับพลันและรุนแรง ความรู้สึกสะใจเย็นชาแผ่ซ่านไปทั่วตัว ฉันต้องสั่งสอนเขาให้รู้สำนึก

ครีมและสตรอว์เบอร์รีปกคลุมผิวกล่อง กล่องยุบตัวในมือฉันแล้วตกลงพื้น

ความเงียบปกคลุมห้อง หญิงสาวหอบหายใจเบาๆ พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว

เดเมียนจ้องมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง

ดี.

ฉันวางกล่องลง ดอกกุหลาบยังอยู่ในมือ ฉันมองดูพวกมันครู่หนึ่ง ว่ามันอ่อนนุ่มและเหมือนยังไม่ถูกแตะต้องเลย

ฉันจ้องมองเขาและขว้างดอกไม้ใส่เขาด้วยแรงที่เกิดจากความโกรธแค้น

กลีบดอกไม้เหล่านั้นกระแทกเข้าที่ไหล่ของเธอ แล้วร่วงลงบนเตียง กลีบดอกไม้ปลิวว่อนไปทั่วผ้าปูที่นอน

โดยไม่พูดอะไรอีก ฉันหันหลังให้ประตูแล้วออกจากห้องไป แม้ว่าฉันจะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแตกสลายอยู่ข้างในตัวก็ตาม

"แคลร์" เสียงของเดเมียนดังตามมา "เราต้องคุยกันจริงจัง อย่าทำให้ฉันผิดหวังเด็ดขาด!"

คำพูดของเขาแทงใจฉัน ฉันหยุดชะงักทันที หันหลังกลับช้าๆ และจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เฉียบคม "คุณกำลังเล่นกับไฟ และฉันจะทำให้แน่ใจว่ามันจะเผาผลาญคุณจนหมด"