บทที่ 2; หน้ากากแห่งอิสรภาพ

(มุมมองของแคลร์)

กลิ่นน้ำตาลไอซิ่งวานิลลาติดนิ้วทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้

ฉันไม่ร้องไห้เวลาสตาร์ทรถ ฉันไม่กรีดร้องเวลาออกจากบ้านที่เราเป็นเจ้าของ

มือของฉันยังคงจับพวงมาลัยไว้แน่น แต่หัวใจของฉันกลับแตกสลาย ทุกกิโลเมตรที่พาฉันออกห่างจากเดเมียน ยิ่งทำให้ฉันห่างไกลจากผู้หญิงที่ฉันแสร้งทำเป็นมากขึ้นเท่านั้น นั่นคือภรรยาที่สุขุมและทุ่มเทของซีอีโอแห่งลอเรนต์ ไดนามิกส์

ฉันขับรถไปใจกลางเมือง แสงไฟนีออนของปารีสดูพร่ามัว

จุดหมายปลายทางของฉันคืออพาร์ตเมนต์ที่ตั้งอยู่ในตรอกที่ปูด้วยหิน นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เดเมียนไม่รู้

ฉันซื้อบ้านหลังนี้เมื่อห้าปีก่อน เพราะรู้ว่าฉันต้องการสถานที่ที่อากาศไม่เหมือนกับคำโกหกของเดเมียน

เมื่อฉันล็อกประตูจากด้านหลัง ความเงียบนั้นช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน ฉันเอนตัวพิงบานประตูไม้แล้วเลื่อนตัวลงไปนั่งกับพื้น

คำพูดของเดเมียนยังคงดังก้องอยู่ในหัวฉัน

"ฉันคิดว่าเราควรมีชีวิตสมรสแบบเปิดเผย"

"แคลร์ มองโลกตามความเป็นจริงหน่อย อย่าทำให้เรื่องมันซับซ้อนโดยไม่จำเป็น ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา เราอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว คุณจะหวังให้ทุกอย่างคงเดิมไม่ได้หรอก"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและไม่แยแสจนทำให้หัวใจฉันแตกสลายเป็นพันชิ้น

เขาไม่ได้พยายามปกปิดตัวเองเลยสักนิด เช่นเดียวกับเมียน้อยของเขา เขามองฉันราวกับว่าฉันเป็นนางแบบ หลังจากที่ฉันช่วยเขาพัฒนาธุรกิจมาเจ็ดปี เขาก็เสนอการแต่งงานแบบเปิดเผย

สิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงกับเรา แต่เป็นเพราะเดเมียนคิดว่าฉันอ่อนแอ เขาเชื่อว่าฉันต้องการเขามากจนยอมทำทุกอย่างเพื่ออยู่กับเขา

"ไอ้โง่" ฉันพึมพำอย่างโมโห "ไอ้โง่ที่หยิ่งยโส"

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโปรไฟล์อินสตาแกรม ฉันต้องดูว่าเราโกหกอะไรไปบ้างในโลกนี้

ฉันเลื่อนดูรูปถ่ายของเรา ซึ่งในความคิดของฉันแล้วมันเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลก

มีรูปถ่ายของฉันกับเดเมียนในงานกาล่าที่ลอนดอนและงานประชุมสุดยอดด้านเทคโนโลยี ฉันหยุดอยู่ที่รูปหนึ่งในงานแต่งงานของเรา ฉันดูตัวเล็กมากเมื่ออยู่ข้างๆ เดเมียน

ฉันเบิกตากว้างด้วยความเชื่อมั่น ฉันเชื่อว่าเขาคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าการอยู่ใกล้เขาเหมือนอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากเกินไป มันแผดเผา

ฉันรู้สึกอยากร้องไห้ แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองร้องไห้ ฉันเลยเลื่อนดูหน้าจอต่อ

จากนั้นฉันก็ไปเจอโฆษณาของชมรม Eclipse พวกเขากำลังจัดงานเลี้ยงสวมหน้ากาก รับประกันว่าทุกคนจะได้สวมหน้ากากและปกปิดตัวตนอย่างสมบูรณ์ เป็นเพียงงานเลี้ยงสังสรรค์ยามเย็นธรรมดาๆ

นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้ มากกว่าการมานั่งร้องไห้เพราะเดเมียน

ฉันไม่อยากเป็นเหมือนแคลร์ ลอเรนต์ในคืนนี้ ผู้หญิงที่สามีชอบผู้หญิงคนอื่น ถ้าฉันไปบาร์ที่ไหนสักแห่ง ใครสักคนจะต้องจำฉันได้และถามฉันเกี่ยวกับเดเมียน

นั่นเป็นสิ่งที่ฉันต้องการน้อยที่สุด งานเลี้ยงสวมหน้ากากจะเป็นสถานที่ที่สมบูรณ์แบบที่จะช่วยให้ฉันลืมความเจ็บปวดและการทรยศของเดเมียนได้

ฉันต้องเป็นคนอื่น ฉันลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องแต่งตัว ฉันหยิบชุดที่เดเมียนไม่ชอบออกมา

มันเป็นสีม่วงและไม่มีด้านหลัง จากนั้นฉันก็สวมหน้ากาก หนึ่งในข้อดีของการเป็นเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่างก็คือการมีทุกสิ่งทุกอย่างนั่นเอง

ฉันทาลิปสติกสีแดง เมื่อมองในกระจก ฉันไม่ได้เห็นภรรยาของซีอีโอแห่งบริษัท Laurent Dynamics แต่เห็นคนแปลกหน้าคนหนึ่งที่ออกไปเที่ยวเล่นสนุกสนาน

ฉันออกจากอพาร์ตเมนต์ เดินไปที่รถแล้วขึ้นรถ หลังจากขับไปได้ไม่กี่นาที ฉันก็จอดรถหน้าคลับ Eclipse

งานปาร์ตี้กำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนานและทุกคนต่างสวมหน้ากาก การได้อยู่แบบไม่เปิดเผยตัวตนและไม่มีใครจำได้นั้นช่างเป็นเรื่องดี ฉันรู้สึกเหมือนได้หายใจโล่งเสียที

ฉันสั่งเครื่องดื่ม แล้วไปนั่งที่มุมห้อง มองดูผู้คนหัวเราะและเต้นรำ ในขณะที่ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกิน

ฉันนึกถึงเดเมียน เขาอยากให้ฉันเป็นคนเรียบร้อยและอ่อนน้อมถ่อมตนเสมอ ทำหน้าที่เป็นภรรยาของซีอีโอที่สมบูรณ์แบบเพื่อเอาใจสาธารณชน

ผู้หญิงที่ฉันเห็นบนเตียงของเรานั้นไม่ได้เรียบร้อยเลย ฉันไม่รู้มาก่อนว่าเขามีจุดอ่อนกับผู้หญิงที่ไม่เขินอาย เขาไม่ชอบหนังโป๊ที่ฉันดู เขาพูดเสมอว่ามันคือ "การทำรัก ไม่ใช่แค่การร่วมเพศ"... ซึ่งก็เป็นอีกเรื่องโกหก

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเป็นเพียงคู่ชีวิตของเขา เขาไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นภรรยา แต่เหมือนเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่เขาเอาไว้มองดูเท่านั้น

ผมถือแก้วไว้ในมือ จิบวิสกี้แล้วกลืนลงไปอีกอึก ความรู้สึกที่แผ่กระจายในลำคอไม่ได้รบกวนหลักการใดๆ ที่ทำให้เดเมียนกลายเป็นมหาเศรษฐีเลยแม้แต่น้อย

ฉันคืออัจฉริยะเบื้องหลังความสำเร็จของธุรกิจเขา แต่เขากลับรับเครดิตทั้งหมดไป

แล้วฉันได้รับอะไรตอบแทน? การทรยศที่เลวร้ายที่สุดจากเขา

ทันใดนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงแหบแห้งดังมาจากด้านหลัง

"ผู้หญิงที่ดื่มสกอตช์แบบนั้น ไม่ก็กำลังฉลองอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็กำลังวางแผนอะไรไม่ดีอยู่"

ฉันวางแก้วลงแล้วหันศีรษะไป ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่ที่ขอบห้องโดยสาร เขาใส่หน้ากากเหมือนกับฉัน

เขาแผ่รัศมีอันทรงพลังที่ดึงดูดใจฉันอย่างไม่อาจต้านทานได้ ทำให้เขามีออร่าของนักล่าด้วยความเข้มข้นของดวงตาสีฟ้าเป็นประกาย

ฉันเอียงศีรษะเล็กน้อย จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

สายตาที่เขามองมา ราวกับว่าฉันเป็นคนเดียวในห้องนั้น ทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นจนท้องปั่นป่วน

"แล้วถ้าเป็นทั้งสองอย่างล่ะ?" ฉันถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เขาก้าวเข้ามาในแสงสว่าง ไหล่กว้างของเขาดูโดดเด่นอย่างสมบูรณ์แบบภายใต้ชุดสูทสีเข้ม สายตาของเขาสบถลงมาที่ฉัน จ้องมองที่คอเสื้อลึกของชุดเดรสของฉัน ราวกับว่าเขาต้องการกลืนกินฉัน

ถ้าเดเมียนเห็นชุดที่ฉันใส่ เขาจะไม่พอใจทันที เพราะมันเผยให้เห็นหน้าอกของฉันอย่างยั่วยวน

ใครจะไปสนใจไอ้โง่เดเมียนนั่นกัน? แน่นอนว่าไม่ใช่ฉัน ฉันมาที่นี่เพื่อความสนุก ฉันจะจัดการกับมันทีหลัง

“แล้วฉันก็มาถึงในตอนนั้นพอดี” เสียงแหบพร่าของเธอพูด นุ่มนวลราวกับกำมะหยี่แนบชิดผิวฉัน “วงออร์เคสตรากำลังบรรเลงเพลงแทงโก้ คงน่าเสียดายถ้าชุดแบบนี้จะไปเปื้อนบนม้านั่ง”

"ฉันไม่ได้มาเต้นรำ" ฉันพูดเสียงหวาน ฉันแค่ไม่อยากโผเข้ากอดเขาในตอนนี้

เขาโน้มตัวเข้ามาหาฉัน กลิ่นหอมสดชื่นของเขาแตะจมูกฉัน เป็นกลิ่นผสมระหว่างไม้จันทน์และกลิ่นเข้มข้น

"ฉันคิดว่าคุณคงแค่อยากหลบหนีจากเรื่องทั้งหมดนี้" เขากล่าว "แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง"

ฉันหยิบแก้วขึ้นมา หมุนวิสกี้ในแก้วเบาๆ ก่อนจะจิบอีกครั้ง "นี่อะไรเหรอ?" ฉันถามหลังจากวางแก้วลง

"การหายตัวไปนั้นยากลำบาก เมื่อคุณคือสิ่งที่สว่างที่สุดท่ามกลางความมืดมิด"

ฉันหัวเราะเบาๆ รู้สึกเบาสบาย ปลดปล่อยจากความตึงเครียดที่กดดันฉันอยู่ เขาเอื้อมมือมาหาฉัน

ฉันมองมือของเธอ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งขณะที่นึกย้อนไปถึงเจ็ดปีที่ฉันเป็นภรรยาที่ดี เอาใจใส่ และห่วงใยเขา

รอยยิ้มอันแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉัน จากนั้นฉันก็จับมือเธอไว้ มือของเธอจับแน่นและอบอุ่น

ฉันพูดว่า "ช่วยบอกทางให้ฉันหน่อย"

ขณะที่เขาพาฉันไปยังฟลอร์เต้นรำ โลกภายนอกก็หายไป

เนื่องจากเดเมียนต้องการการแต่งงานแบบเปิด ฉันจึงจะให้เขาได้เห็นกับตาว่าการแต่งงานแบบเปิดนั้นเป็นอย่างไร