Share

บทที่ 6; การประยุกต์ใช้

Author: AlterEgo
last update publish date: 2026-07-28 19:15:05

(มุมมองของกาเบรียล)

เป็นไปไม่ได้หรอก แคลร์ ลอเรนต์ ผู้สมัครงานในบริษัทของฉันเหรอ?

ชื่อนั้นยังคงปรากฏอยู่บนหน้าจอของฉันนานกว่าที่ควรจะเป็น ในขณะที่ความคิดต่างๆ มากมายวนเวียนอยู่ในหัวของฉัน

ฉันอ่านโปรไฟล์มาแล้วนับพันๆ โปรไฟล์ คัดกรองมาแล้วนับไม่ถ้วน และปฏิเสธส่วนใหญ่ภายในไม่กี่วินาที แต่โปรไฟล์นี้โดดเด่น เพราะเธอเป็นภรรยาของคู่แข่งคนสำคัญที่สุดของฉัน

ฉันอ่านซ้ำอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าฉันไม่ได้เห็นภาพหลอน

แคลร์ ลอเรนต์ ยังคงใช้ชื่อเดิม ไม่มีข้อผิดพลาดในการสะกดหรือความสับสนในเรื่องตัวตน ทุกอย่างตรงกันตามที่ระบุไว้ในเอกสาร

เธอมีคุณสมบัติที่โดดเด่น มีพื้นฐานทางเทคนิคที่น่าประทับใจ และประสบการณ์ของเธอก็มากเกินพอที่จะทำให้เธอเหมาะสมกับตำแหน่งงานในบริษัท Arnaud Enterprises

แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ชอบ ไม่ใช่เพราะตัวตนของเธอ แต่เพราะเธอมีความเกี่ยวข้องกับใคร

ภรรยาของเดเมียน ลอเรนต์

ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอ รอให้ความคิดนั้นตกผลึกอย่างเหมาะสม

เดเมียนไม่เคยทำอะไรแบบสุ่มสี่สุ่มห้า ทุกสิ่งที่เขาทำล้วนผ่านการไตร่ตรองมาแล้ว แม้ว่าภายนอกอาจดูเหมือนเป็นการกระทำตามอารมณ์ก็ตาม นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาเป็นภัยคุกคามในแวดวงธุรกิจ เพราะเขาไม่เคยทำอะไรโดยไม่คาดหวังปฏิกิริยาตอบกลับ

แอปพลิเคชันนี้ให้ความรู้สึกผิดปกติและจงใจ ราวกับว่าพวกเขากำลังพยายามทำให้ฉันหงุดหงิด ถ้าหากนั่นคือจุดประสงค์ ก็ถือว่าได้ผลแล้ว เพราะตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ค่อยออกเลย

ฉันเหลือบมองแฟ้มของเธออีกครั้ง คราวนี้ช้าลงราวกับว่าการอ่านจากมุมมองที่แตกต่างจะเปิดเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้โครงสร้างของมัน แคลร์ ลอเรนต์ต้องการทำงานให้ฉัน

แนวคิดนี้ดูเหมือนจะง่ายที่จะปฏิเสธ แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่เช่นนั้น

ฉันวางนิ้วเบาๆ บนขอบโต๊ะขณะที่คิดทบทวนเรื่องนี้ คำอธิบายที่ชัดเจนที่สุดก็เป็นคำอธิบายที่น่าหงุดหงิดที่สุดเช่นกัน เดเมียนกำลังพยายามให้ภรรยาของเขาเข้ามาทำงานในบริษัทของฉัน ซึ่งเป็นจุดเข้าออกที่มีการควบคุมอย่างเข้มงวด นี่มันไร้สาระสิ้นดี

ฉันถอนหายใจช้าๆ ไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาฉันไปได้ ฉันจะหาคำตอบให้ได้แน่ๆ เขาคงคิดว่าฉันโง่

แต่ยังมีบางอย่างที่ผมยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

ฉันลุกขึ้นยืนและเดินไปทางผนังกระจกด้านหลัง ปารีสแผ่ขยายออกไปเบื้องล่างด้วยแสงและเงาที่พลิ้วไหว เมืองที่ไม่เคยหลับใหลอย่างแท้จริง ปกติฉันมักจะรู้สึกสงบเมื่ออยู่ที่นี่ แต่ความคิดของฉันกลับไม่นิ่งสงบลงง่ายๆ

ทำไมภรรยาของเดเมียนถึงมาสมัครงานที่บริษัทของฉัน?

ฉันปล่อยให้คำถามนั้นค้างอยู่โดยไม่พยายามหาคำตอบ จากนั้นความคิดอีกอย่างก็เข้ามาขัดจังหวะ

แล้วถ้าไม่ใช่เดเมียนล่ะ? ฉันหยุดคิดสักครู่

ถ้าฉันเข้าใจผิดล่ะ? ถ้าแคลร์ ลอเรนต์ไม่ใช่ชิ้นส่วนที่ถูกเคลื่อนย้ายโดยคนอื่นล่ะ? ถ้าเธอเป็นคนเคลื่อนย้ายตัวเองล่ะ?

ความเป็นไปได้นั้นไม่น่าสบายใจเลย ฉันกลับไปที่โต๊ะทำงานและเปิดแฟ้มของเธออีกครั้ง รายละเอียดต่างๆ ยังคงเหมือนเดิม แต่คราวนี้ฉันมองมันในมุมมองที่แตกต่างออกไป

มันดูถูกควบคุมมากเกินไป ราวกับถูกจัดวางอย่างระมัดระวัง ราวกับว่ามีคนตัดสินใจแล้วว่าอะไรควรปรากฏให้เห็น และอะไรไม่ควรปรากฏออกมา

แค่นั้นก็ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจแล้ว ฉันกดปุ่มบนสายโทรศัพท์ที่ปลอดภัยของฉัน

“ลีโอ” ผมพูด

เสียงของเขาดังขึ้นทันที “ครับท่าน”

“ฉันต้องการตรวจสอบประวัติของแคลร์ ลอเรนต์อย่างละเอียด” ฉันพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ทุกอย่างเลย ทั้งประวัติส่วนตัว ประวัติทางการเงิน การศึกษา การทำงาน ฉันต้องการทุกอย่างที่มีอยู่นอกเหนือจากสิ่งที่ฉันเห็นอยู่ตรงนี้”

มีการหยุดชั่วคราวเล็กน้อย

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นเป็นอันดับแรก” เขาตอบ

สายถูกตัด

ฉันค่อยๆ เอนหลัง แต่ไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอ

ใบสมัครยังเปิดรับอยู่ค่ะ คุณแคลร์ ลอเรนต์ ภรรยาของเดเมียน

แล้วถ้าพวกเขาแค่ล้อเล่นฉันล่ะ? ฉันกัดฟันแน่นด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่าน ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันจะทำให้เดเมียนชดใช้ให้สาสม

งั้นเขาอยากใช้ภรรยาของเขามาเล่นเกมกับฉันเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็เอาเลย เกมเริ่มแล้ว

ระบบของฉันแจ้งเตือนฉันถึงร่องรอยการเข้ารหัสที่ยังคงทำงานอยู่เบื้องหลัง อีเมลนิรนามที่ปรากฏขึ้นเมื่อเช้านี้ยังคงอยู่ ถูกซ่อนอยู่ภายใต้เส้นทางการรักษาความปลอดภัยที่ถูกเปลี่ยนเส้นทางหลายชั้น ฉันเคยพยายามติดตามมันครั้งหนึ่ง แต่มันล้มเหลวก่อนที่ฉันจะเข้าถึงอะไรที่มีความหมายได้

แค่นั้นไม่น่าจะทำให้ฉันกังวลใจ แต่ก็กังวลอยู่ดี ฉันต้องรู้ว่าใครส่งหลักฐานนั้นมาที่กล่องจดหมายของฉัน ใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ต้องเก่งมากแน่ๆ เพราะฉันตามหาตัวเขาไม่เจอ

ฉันเปิดการตรวจสอบเส้นทางอีกครั้งและลองใหม่อีกครั้ง โดยเจาะลึกเข้าไปในเส้นทางรอง แล้วเข้าไปลึกกว่าเดิมในโครงสร้างเครือข่ายความปลอดภัยของฉันเอง แต่ละชั้นกลับพับทับกันเองทันทีที่ฉันเข้าใกล้ ราวกับว่าระบบปฏิเสธที่จะเปิดเผยที่มาของมันทั้งหมด

ฉันหยุดชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะฉันทำต่อไม่ไหว แต่เพราะการทำต่อดูไร้ประโยชน์ในตอนนี้

ใครบางคนสร้างสิ่งนี้ได้ดีจริงๆ แต่ฉันรู้สึกหงุดหงิดมาก

ฉันโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องมองหน้าจอด้วยสายตาที่หรี่ลง ปล่อยให้ความคิดนั้นก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์

การละเมิดที่วางแผนไว้เป็นอย่างดี ออกแบบมาเพื่อไม่ให้ใครสืบหาได้ เลือดฉันเดือดพล่านด้วยความโกรธ โซเฟียกำลังทรยศฉัน

ฉันควรจะรู้สึกขอบคุณคนที่ส่งหลักฐานนั้นมาให้ แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น ฉันรู้สึกถูกคุกคามจากการที่ระบบของฉันถูกละเมิด ฉันถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดอย่างที่สุด

สายตาของฉันเหลือบไปที่หน้าจอแล็ปท็อป ฉันจึงเปิดดูแฟ้มประวัติของแคลร์อีกครั้ง มีบางอย่างในแฟ้มนี้ที่ดูไม่เหมือนประวัติการทำงานทั่วไป

ไม่มีความไม่เสถียรหรือความวุ่นวายที่มักเกิดขึ้นในอาชีพการงานจริง ทุกอย่างดูสะอาดสะอ้านไปหมด

เสียงเคาะทำให้ฉันเสียสมาธิ

“ครับ” ลีโอกล่าวขณะเดินเข้ามา

“รายงาน” ผมพูดโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ

เขาก้าวเข้าไปข้างในและปิดประตูตามหลัง โดยมีแท็บเล็ตอยู่ในมือ สีหน้าของเขาดูควบคุมอารมณ์ แต่ฉันรู้จักเขาดีพอที่จะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในท่าทางของเขา เขาคงไม่มาที่นี่ด้วยตัวเองหากไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

“ผมได้ทำการตรวจสอบประวัติเบื้องต้นของแคลร์ ลอเรนต์แล้ว” เขากล่าว

ในที่สุดฉันก็หันไปทางเขาเล็กน้อย

"และ?"

เขาลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบ

“ประวัติของเธอสะอาดเกินไป”

สายตาของฉันคมขึ้น

"อธิบาย."

เขาเลื่อนดูแท็บเล็ต “ประวัติช่วงแรกของเธอมีช่องว่างอยู่บ้าง ซึ่งไม่สอดคล้องกับระดับความเชี่ยวชาญของเธอ ประวัติการศึกษาของเธอมีอยู่ แต่เอกสารประกอบมีน้อยมาก ประวัติการทำงานของเธอดูสอดคล้องกันในเอกสาร แต่ตรวจสอบรายละเอียดทั้งหมดได้ยาก”

ฉันตั้งใจฟังโดยไม่ขัดจังหวะ

เขาพูดจบด้วยเสียงเบาราวกับกลัวที่จะพูดต่อ “มันดูเหมือนถูกสร้างขึ้นมาครับท่าน ดูเหมือนผลิตขึ้นมาเลย”

คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในห้อง ฉันหันกลับไปมองหน้าจอที่ชื่อของเธอยังคงปรากฏอยู่

แคลร์ ลอเรนต์

ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความเกี่ยวข้องกับคู่แข่งรายใหญ่ที่สุดของฉัน แอปพลิเคชันที่ดูสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะไว้ใจ และการบุกรุกทางดิจิทัลที่ฉันไม่สามารถติดตามได้ ทุกอย่างดูไม่สอดคล้องกันเลย

และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้มันอันตราย ฉันเอนหลังลง ดวงตายังคงจ้องมองแฟ้มของเธอ ขณะที่ความคิดของฉันเริ่มวกวนไปรอบๆ ปัญหาแทนที่จะพยายามแก้ไขมันโดยตรง

ฉันสงสัยว่าเดเมียนอยู่เบื้องหลังการบุกรุกทางดิจิทัลครั้งนี้ แต่ถ้าอย่างนั้นทำไมเดเมียนถึงส่งหลักฐานนั้นไปให้โซเฟีย ในเมื่อเขาสามารถใช้ข้อมูลนั้นให้เป็นประโยชน์กับตัวเองได้?

ฉันส่ายหัว มันไม่สมเหตุสมผลสำหรับฉันเลย

ฉันจำเป็นต้องติดตามผู้ส่งนิรนาม แต่ก่อนอื่น ฉันต้องหาคำตอบก่อนว่าทำไมแคลร์ ลอเรนต์ถึงมาทำงานให้ฉันที่ต่างรัฐ

ลีโอเงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ต “ท่านครับ ท่านยังไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับการสมัครงานเลย เราจำเป็นต้องหาคนมาแทนโซเฟียโดยด่วน ท่านตัดสินใจหรือยังว่าใครจะมาแทนที่เธอ?”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ราชินีเที่ยงคืนของมหาเศรษฐี   บทที่ 60; เล็งเป้าหมายได้ทันที

    (มุมมองของแคลร์)เรือยอชต์โยกเบาๆ ใต้ฝ่าเท้าขณะที่ฉันก้าวขึ้นไปบนดาดฟ้า ลมยามเย็นพัดพาเอาความหอมของทะเลมาด้วยฉันยืนอยู่ตรงนั้นสักพัก สายตาเหลือบมองไปรอบๆ แขกส่วนใหญ่มากันครบ และบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะฉันจัดชุดเดรสสีขาวให้เข้าที่ สัมผัสได้ถึงเนื้อผ้านุ่มๆ ที่เสียดสีกับต้นขา และเตือนตัวเองว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่ในคืนนี้ เดเมียนฉันมาเพื่อเขา และฉันวางแผนที่จะทำให้ชื่อเสียงของเขาเสียหายหนักอีกครั้งก่อนที่ค่ำคืนนี้จะจบลงฉันเดินฝ่าฝูงชนอย่างระมัดระวัง ยิ้มอย่างสุภาพให้กับคนที่ฉันไม่รู้จัก ขณะที่สายตาของฉันสอดส่องมองหาเบาะแสของเขางานเลี้ยงเริ่มแล้ว แต่เดเมียนกับยัยโง่ที่เขานอนด้วยก็ยังไม่มีวี่แววเลย เขาช่างกล้าเหลือเกินที่พาเธอออกมาให้เห็นในที่สาธารณะทั้งที่ยังไม่ได้เซ็นเอกสารหย่าเลยก็มันเป็นปาร์ตี้ส่วนตัวนี่นา ไม่มีอะไรหลุดออกไปหรอก แต่สำหรับฉันแล้วมันไม่เวิร์คหรอก ฉันตั้งใจจะทำลายเขาให้ยับเยินยิ่งกว่าเดิมด้วยอะไรก็ตามที่ฉันหาได้ฉันถือกระเป๋าคลัตช์ใบเล็กไว้ใกล้ตัว เครื่องบันทึกเสียงซ่อนอยู่ข

  • ราชินีเที่ยงคืนของมหาเศรษฐี   บทที่ 59; แต่งกายเพื่อยั่วยวน

    (มุมมองของแคลร์)เป็นเวลาบ่ายแล้ว ฉันก้าวออกจากห้องอาบน้ำ รู้สึกถึงน้ำอุ่นที่ยังคงเกาะติดผิวเป็นหย droplets เล็กๆ ขณะที่ฉันห่อตัวด้วยเสื้อคลุมสีขาวนุ่มๆ ที่ให้ความรู้สึกสบายตัวเนื้อผ้าโอบอุ้มฉันอย่างอ่อนโยน และฉันใช้เวลาสักครู่เพื่อดื่มด่ำกับความสงบในห้องนอนก่อนที่ค่ำคืนจะเริ่มต้นขึ้นฉันนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งและค่อยๆ แต่งหน้าเตรียมตัวไปงานปาร์ตี้บนเรือยอชต์ ซึ่งจริงๆ แล้วฉันไม่อยากไปเลยสักนิดฉันค่อยๆ เกลี่ยรองพื้นให้ทั่วแก้มอย่างระมัดระวัง เพื่อให้แน่ใจว่าดูเป็นธรรมชาติและสม่ำเสมอจากนั้นฉันก็แต้มอายแชโดว์ประกายระยิบระยับเล็กน้อยลงบนเปลือกตา ทำให้ดวงตาดูโดดเด่นอย่างเป็นธรรมชาติ และสะท้อนแสงได้อย่างพอดีบลัชออนช่วยให้แก้มของฉันดูเปล่งปลั่งอย่างเป็นธรรมชาติ และฉันปิดท้ายด้วยลิปสติกสีแดงเข้มที่ให้ความรู้สึกโดดเด่นบนริมฝีปาก ทำให้ฉันรู้สึกมั่นใจสำหรับค่ำคืนที่จะมาถึง แม้ว่าในใจฉันจะรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าอยู่ก็ตามทันใดนั้นกริ่งประตูบ้านฉันก็ดังขึ้น ฉันทำแปรงแต่งหน้าหล่น แล้วรีบวิ่งออกจากห้องด้วยเท้าเปล่า ย่

  • ราชินีเที่ยงคืนของมหาเศรษฐี   บทที่ 58; โอกาสที่ไม่คาดคิด

    (มุมมองของกาเบรียล)ลีโอยืนอยู่ที่ล็อบบี้ ดูเหมือนเขามีเรื่องหนักใจอยู่เรื่องหนึ่งที่ยังไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในทันที"เช้านี้ผมได้รับอีเมลจากผู้บริหารระดับสูงของ TechSport ครับ เจ้านาย ดูเหมือนจะเป็นเรื่องสำคัญนะครับ"ฉันมองไปรอบๆ ล็อบบี้ที่วุ่นวายเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสนใจมากเกินไป จากนั้นก็หันกลับมามองลีโอ"มาพบฉันที่ห้องทำงานในอีกห้านาที เราจะคุยกันที่นั่น"ฉันขึ้นลิฟต์ไปคนเดียวและก้าวเข้าไปในห้องทำงาน ปิดประตูเบาๆ ด้วยเสียงคลิกเบาๆฉันถอดเสื้อแจ็กเก็ตออกแล้วแขวนไว้อย่างเรียบร้อยที่พนักพิงเก้าอี้ จากนั้นก็พับแขนเสื้อขึ้น สัมผัสอากาศเย็นที่ปลายแขนฉันนั่งลงโดยวางกระเป๋าหนังที่ใส่แล็ปท็อปไว้บนโต๊ะ เอนหลังพิงเก้าอี้ ถอนหายใจยาวๆ พยายามล้างความคิดเรื่องมื้อเที่ยงกับแคลร์และความตึงเครียดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ระหว่างเราสักครู่ต่อมา ลีโอก็เดินเข้ามาและปิดประตูเบาๆ"เกิดอะไรขึ้นลีโอ?" ฉันถามพลางโน้มตัวไปข้างหน้า วางข้อศอกลงบนโต๊ะ และจ้องมองเขาอย่างตั้งใจลีโอหยิบแท็บเล็ตออกมาแล

  • ราชินีเที่ยงคืนของมหาเศรษฐี   บทที่ 57; การปกป้องความปรารถนาของฉัน

    (มุมมองของกาเบรียล)ความโกรธปะทุขึ้นลึกๆ ในอกของฉันขณะที่ฉันนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ระหว่างการประชุมฉันกัดฟันแน่นจนรู้สึกเจ็บ นิ้วกดลงบนที่วางแขนแน่น แต่ฉันพยายามทำหน้าให้สงบและน้ำเสียงนิ่ง ไม่แสดงออกถึงความเปลี่ยนแปลงใดๆ ออกมาน้ำเสียงที่เสียดแทงใจดำของผู้หญิงคนนั้นที่มีต่อแคลร์ยังคงดังก้องอยู่ในหูฉัน และฉันต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการควบคุมอารมณ์ไม่ให้แสดงออกมากเกินไปฉันหันไปทางแคลร์แล้วส่งยิ้มให้เธอ แต่เธอกลับพยายามกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ฉันมองตรงไปที่ผู้หญิงตรงข้ามโต๊ะ “แคลร์ทำงานกับฉัน และเธอเป็นส่วนเสริมที่ดีเยี่ยมให้กับบริษัท ผลงานของเธอสร้างความแตกต่างอย่างแท้จริงให้กับโครงการต่างๆ ของเรา และฉันไว้วางใจในการทำงานของเธออย่างเต็มที่ เธอได้นำทักษะต่างๆ มาเสริมความแข็งแกร่งให้กับทีมของเราในแบบที่ฉันไม่คาดคิดมาก่อนเลยตอนที่เธอเข้ามาทำงาน”“เข้าใจแล้วค่ะ” หญิงคนนั้นตอบ “ฉันหวังว่าคุณจะพูดความจริงนะคะ ฉันได้ยินเรื่องปัญหาของเธอกับเดเมียนมาเยอะเลยค่ะ”ฉันพยายามระงับความหงุดหงิดที่เพิ่มมากขึ้น “แคลร์เป็นเหยื่อในเ

  • ราชินีเที่ยงคืนของมหาเศรษฐี   บทที่ 56; เขาเมินเฉยต่อเรา

    (มุมมองของแคลร์)ถ้อยคำรุนแรงจากผู้หญิงสองคนหลังเคาน์เตอร์ยังคงดังก้องอยู่ในใจขณะที่ฉันเดินห่างออกไปจากพวกเธอหนึ่งในนั้นกระซิบเสียงดังพอที่ฉันจะได้ยินทุกพยางค์"เธอคงใช้เส้นสายได้งานนี้มาแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคนอย่างเธอจะมาทำงานที่นี่ได้ยังไงหลังจากเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับเดเมียน ลอเรนต์?"อีกคนหนึ่งหัวเราะเบาๆ แล้วเสริมว่า "ฉันพนันได้เลยว่าเธอกำลังส่งข้อมูลกลับไปให้เขา ผู้หญิงแบบนั้นมักจะมีแผนการลับและความลับที่คิดว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเสมอ"ความโกรธปะทุขึ้นในตัวฉัน ทำให้ฉันกำมือแน่นไว้ข้างลำตัวฉันหยุดชะงักทันทีและหันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขาโดยตรง สายตาของฉันจ้องมองไปที่พวกเขาทันทีที่พวกเธอสังเกตเห็นว่าฉันมองไปทางนั้น สองหญิงสาวก็แสร้งทำเป็นยุ่งอยู่กับการทำงานบนคอมพิวเตอร์อย่างเต็มที่ พิมพ์ข้อความด้วยความตั้งใจเกินจริง และหลีกเลี่ยงการสบตาฉันราวกับว่าพวกเธอไม่ได้พูดอะไรสักคำฉันถอนหายใจช้าๆ พยายามปล่อยให้ความโกรธสงบลงภายใน จากนั้นก็หันหลังกลับและเดินต่อไปยังลิฟต์หัวใจของฉันยังคงเต้นเร็วขึ้

  • ราชินีเที่ยงคืนของมหาเศรษฐี   บทที่ 55; ความคิดที่ยังคงค้างอยู่ในใจ

    (มุมมองของแคลร์)เสียงแผ่วเบาที่อยู่นอกประตูทำให้ฉันหยุดนิ่งอยู่กับที่ ลมหายใจแทบหยุดนิ่ง ขณะที่ฉันสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่เมื่อฉันตั้งใจฟังให้ดียิ่งขึ้น เสียงก็ยิ่งชัดเจนขึ้น และในที่สุดฉันก็เข้าใจเสียงโทรศัพท์ดังมาจากโต๊ะในห้องนั่งเล่น ฉันตบขมับตัวเองและถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดที่ตัวเองทำตัวโง่เขลาต่อเรื่องง่ายๆ อย่างการรับโทรศัพท์ตอนกลางดึกฉันรีบลงจากเตียง กระชากประตูเปิดออก แล้วเดินเท้าเปล่าไปตามทางเดินไปยังห้องนั่งเล่น ที่ซึ่งโทรศัพท์ของฉันยังคงดังอยู่บนโต๊ะทันทีที่ฉันเอื้อมมือไปคว้ามันไว้แน่น เสียงกริ่งก็หยุดลง ทำให้ห้องเงียบสงบอีกครั้ง"ใครโทรมาเวลานี้นะ" ฉันพึมพำกับตัวเองขณะมองดูหน้าจอฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าเป็นแจ็กซ์ ฉันนั่งลงบนโซฟาแล้วดูเวลาในโทรศัพท์ฉันเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจเมื่อรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว ฉันไม่รู้เลยว่าเช้ามาถึงเร็วขนาดนี้หลังจากนอนไม่หลับมาทั้งคืนฉันปัดผมออกจากใบหน้า แล้วรีบกดหมายเลขโทรศัพท์ของแจ็กซ์แจ็กซ์รับสายทันทีที่เส

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status