บทที่ 6 ม้าที่หลุดบังเหียน

บทที่ 6 ม้าที่หลุดบังเหียน

ปลายฤดูร้อน รัชศกเทียนอันปีที่สิบแปด เมฆสีเทาเคลื่อนต่ำเหนือภูเขาชิงอวิ๋นนอกนครหลวงดุจแผ่นตะกั่วหนัก สายลมพัดกลิ่นดินชื้นมาตามทางคดเคี้ยว ฝูงนกซึ่งเกาะอยู่บนยอดสนพากันบินหนีอย่างตื่นตระหนก ราวกับรับรู้ว่าพายุใหญ่กำลังมาเยือน

ขบวนรถม้าของสกุลเยี่ยออกจากวัดชิงอวิ๋นหลังยามอู่ เยี่ยเหล่าฟูเหรินตั้งใจมาถวายน้ำมันตะเกียงเพื่อปัดเป่าเคราะห์ร้ายจากเหตุคทาหยกแตก คนทั้งครอบครัวจึงต้องติดตามมาด้วย

อวี๋หนิงนั่งรถคันแรกกับฟางซื่อ ส่วนชิงหรานอยู่คันหลังเพียงลำพัง เดิมทีน้องสาวเอ่ยชวนให้นางนั่งด้วยกัน ทว่านางปฏิเสธ ไม่ต้องการอยู่ในที่แคบกับคนซึ่งอาจร้องไห้ได้ทุกเมื่อ

ก่อนออกจากวัด ชิงหรานเห็นม้าลากรถคันแรกกระสับกระส่ายผิดปกติ นางจึงเดินไปลูบแผงคอและพบกลิ่นฉุนจาง ๆ ติดอยู่ใกล้อาน

"ผู้ใดทาของกลิ่นแรงไว้ตรงนี้" นางถามคนขับ

ชายผู้นั้นก้มดมแล้วส่ายหน้า "บ่าวไม่ได้กลิ่นสิ่งใดขอรับ คุณหนูใหญ่คงระแวงเกินไป"

ชิงหรานยังไม่วางใจ ทว่าจิ่งไหวกลับเร่งให้ทุกคนออกเดินทางก่อนฝนตก นางจึงทำได้เพียงกำชับเหลียนจือให้จับตาดูรถด้านหน้า

ขบวนเคลื่อนไปได้ไม่ถึงห้าลี้ ฟ้าก็ส่งเสียงคำรามก้องภูเขา

ม้าตัวหน้าพลันแผดเสียงร้อง ยกขาคู่หน้าขึ้นสูง ก่อนกระโจนไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง คนขับดึงบังเหียนสุดแรง ทว่าสายหนังด้านหนึ่งกลับขาดผึง รถม้าจึงเอียงกระแทกก้อนหินแล้วพุ่งลงทางลาดอย่างควบคุมไม่ได้

เสียงกรีดร้องของฟางซื่อกับอวี๋หนิงดังลอดออกมา

"หยุดรถ!" จิ่งไหวตะโกน

ไม่มีผู้ใดหยุดม้าที่กำลังเสียขวัญได้

ชิงหรานเปิดม่านเห็นทางข้างหน้าหักโค้ง ใต้เนินเป็นลำธารซึ่งน้ำไหลเชี่ยวกราก หากรถหลุดพ้นขอบทาง คนในนั้นย่อมไม่มีโอกาสรอด

นางกระโดดลงจากรถทั้งที่ยังไม่หยุดสนิท ร่างเซไปสองก้าวก่อนคว้าบังเหียนม้าขององครักษ์ผู้หนึ่งไว้แน่น

"ให้ข้ายืม!"

ไม่รอคำตอบ ชิงหรานเหยียบโกลนขึ้นหลังม้าแล้วควบตามไปสุดฝีเท้า ชายกระโปรงสะบัดกลางลม นางเคยแอบเรียนขี่ม้ากับคนดูแลคอกในวัยเด็ก แม้ถูกมารดาตำหนิว่าไม่สำรวม ทว่าวันนี้วิชาซึ่งไม่มีผู้ใดเห็นค่ากลับเป็นสิ่งเดียวที่อาจช่วยคนได้

นางเร่งม้าจนขึ้นเทียบรถคันหน้า ก่อนโน้มตัวคว้าสายบังเหียนที่เหลือ คนขับซึ่งตกใจจนทำสิ่งใดไม่ถูกรีบปล่อยที่นั่งให้นาง

"กระโดดลงไป!" ชิงหรานตวาด

ชายผู้นั้นกระโดดกลิ้งลงข้างทาง ชิงหรานพันสายหนังรอบแขนแล้วดึงสุดแรง แรงกระชากทำให้ไหล่เจ็บราวกับหลุดจากข้อ ฝ่ามือถูกเสียดจนเลือดซึม ทว่าม้ายังพุ่งตรงไปยังขอบเนินไม่หยุด

เหลือระยะไม่ถึงสิบจั้ง

นางดึงปิ่นเงินออกจากผม แทงลงตรงจุดข้างคอม้าซึ่งคนเลี้ยงเคยสอน ม้าร้องลั่นแล้วเบนตัว รถม้ากระแทกต้นสนใหญ่ก่อนหยุดลง ล้อหน้าข้างหนึ่งค้างอยู่เหนือเนินเพียงครึ่งคืบ

ทุกสิ่งเงียบงันไปชั่วลมหายใจ

จากนั้นเสียงร่ำไห้จึงดังขึ้น

จิ่งไหวกับบ่าวไพร่วิ่งมาถึงและช่วยคนในรถออกมา ฟางซื่อหน้าซีดทว่าไม่บาดเจ็บ อวี๋หนิงมีแผลถลอกตรงหน้าผาก นางตัวสั่นจนยืนไม่อยู่

"หนิงเอ๋อร์!" ฟางซื่อโอบบุตรสาวแน่น "เจ็บตรงใดบ้าง"

"ลูกไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" อวี๋หนิงสะอื้น พลางมองชิงหราน "โชคดีที่พี่หญิงช่วยไว้"

ชิงหรานพิงต้นไม้ แขนขวาห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ไม่มีผู้ใดถามว่านางเจ็บตรงใด กระทั่งเหลียนจือวิ่งเข้ามาเห็นเลือดเต็มฝ่ามือจึงร้องตกใจ

"คุณหนู แขนท่าน..."

"ยังไม่หัก" ชิงหรานกัดฟัน "ไปดูสายบังเหียน"

สายหนังที่ขาดถูกนำมาวางบนก้อนหิน รอยขาดเรียบกว่าปกติและมีรอยคมมีดบากไว้เกินครึ่ง เห็นได้ชัดว่ามีผู้ตั้งใจทำให้มันขาดระหว่างทาง

เยี่ยหวยอันซึ่งตามมาจากรถด้านหลังมีสีหน้าเคร่งเครียด "ก่อนออกเดินทาง ผู้ใดเข้าใกล้รถคันนี้บ้าง"

คนขับรีบคุกเข่า "บ่าวตรวจรถแล้วขอรับ ตอนนั้นคุณหนูใหญ่เดินมาใกล้อาน ทั้งยังถามเรื่องกลิ่นบนตัวม้า"

ชิงหรานหันขวับ "เจ้าหมายความว่าข้าตัดสายหรือ"

"บ่าวไม่กล้าขอรับ แต่มีเพียงท่านที่..."

ปี้เถาร้องขึ้นจากข้างรถ "นี่คือมีดของคุณหนูใหญ่หรือไม่เจ้าคะ"

นางหยิบมีดตัดผลไม้ด้ามหยกออกมาจากใต้เบาะรถ เป็นของที่ชิงหรานใช้ในเรือนจริง ตรงคมมีดมีเศษหนังสีดำติดอยู่

เหลียนจือหน้าเปลี่ยนสี "มีดเล่มนี้หายไปจากห้องเมื่อสองวันก่อน บ่าวกำลังตามหาอยู่เจ้าค่ะ!"

จิ่งไหวรับมีดไปดู ก่อนมองน้องสาวคนโตด้วยแววตาผิดหวัง "เจ้าจะอธิบายอย่างไร"

"มีคนนำมันมาวาง"

"คำเดิมอีกแล้วหรือ"

"เพราะคนลงมือใช้กลอุบายเดิม พี่ใหญ่ยังอยากให้ข้าคิดคำใหม่เพื่อให้ท่านฟังสนุกหรือ"

ฟางซื่อโอบอวี๋หนิงแน่นขึ้น "หากเจ้าเป็นผู้ลงมือ แล้วเมื่อเห็นรถเกือบตกเนินจึงตามไปช่วยเพราะกลัวน้องตาย เช่นนั้นทุกอย่างก็อธิบายได้"

ชิงหรานมองมารดาอย่างไม่เชื่อหู

นางเสี่ยงชีวิตดึงรถกลับจากขอบเหว มือเต็มไปด้วยเลือด ไหล่เจ็บจนยกไม่ขึ้น ทว่าสิ่งที่ได้รับยังเป็นข้อกล่าวหา

"ท่านแม่คิดว่าข้าตัดสายเพื่อสิ่งใด"

"เพราะเจ้าไม่พอใจที่ต้องมาวัดกับพวกเรา เพราะเจ้าริษยาน้อง หรืออาจหวังทำให้นางหวาดกลัวแล้วแสร้งเป็นคนช่วย"

ความเย็นสายหนึ่งไหลจากกลางอกไปถึงปลายนิ้วชิงหราน

นางหัวเราะออกมา

เสียงหัวเราะแผ่วเบาท่ามกลางลมก่อนพายุ ฟังแล้วกลับวังเวงยิ่งกว่าเสียงร้องไห้

"ในสายตาท่าน ข้าคงชั่วช้าจนไร้ขอบเขตจริง ๆ"

"พี่หญิง อย่าโกรธท่านแม่เลยเจ้าค่ะ" อวี๋หนิงเดินเข้ามาทั้งที่ยังตัวสั่น "ข้าเชื่อว่าท่านไม่ตั้งใจ ไม่ว่าเกิดสิ่งใด ข้าจะไม่ถือโทษ"

ชิงหรานก้มมองปลายรองเท้าของน้องสาว มีผงสีเหลืองติดอยู่ตรงขอบ ผงชนิดเดียวกับกลิ่นฉุนที่นางพบใกล้อานม้า เป็นผงจากดอกเมิ่งซึ่งทำให้สัตว์ตื่นตกใจเมื่อสูดดม

อวี๋หนิงเห็นสายตานั้นก็รีบถอยเท้าเข้าใต้ชายกระโปรง

"ไม่ถือโทษหรือ" ชิงหรานเอ่ย "ผู้ที่ควรกล่าวคำนี้ไม่ใช่เจ้า"

นางหันไปหาคนขับรถ "ก่อนรถออก ปี้เถาเคยเข้าใกล้ม้าหรือไม่"

ชายผู้นั้นเหลือบมองซุนหมัวมัว ก่อนส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่เคยขอรับ"

คำตอบเร็วเกินไป

ชิงหรานจำใบหน้าของเขาไว้ ทว่าไม่ได้ซักต่อ ฟ้าร้องขึ้นอีกครั้ง ฝนเม็ดใหญ่ตกลงมากระทบพื้น ลบรอยเท้าและผงดอกเมิ่งตรงรองเท้าอวี๋หนิงจนจางหาย

ขบวนต้องพักที่ศาลาร้างข้างทางเพื่อรอคนจากจวนมารับ ชิงหรานนั่งให้เหลียนจือพันแผลอยู่มุมหนึ่ง หมอซึ่งติดตามมาด้วยตรวจเพียงคร่าว ๆ แล้วบอกว่าไหล่เคล็ด ต้องพักอย่างน้อยครึ่งเดือน

อีกฟากหนึ่ง อวี๋หนิงรายล้อมด้วยคนทั้งครอบครัว น้ำขิงร้อน ผ้าห่ม และยาแก้ตกใจถูกยกไปให้นางไม่ขาด

ไม่มีผู้ใดเดินมาหาชิงหราน

เหลียนจือเช็ดน้ำตา "คุณหนู หากเมื่อครู่ท่านไม่ช่วย ปล่อยให้พวกเขา..."

"อย่าพูด" ชิงหรานตัดบท

นางช่วยไม่ใช่เพราะหวังคำขอบคุณ และไม่ใช่เพราะยังเชื่อว่าคนเหล่านั้นจะรักนางขึ้นมา

เพียงแต่นางไม่อาจยืนมองมารดากับน้องสาวตกลงไปตายต่อหน้าได้

ชิงหรานหลับตาลง รอยบากบนสายหนัง ผงดอกเมิ่ง มีดซึ่งหายจากห้อง และคำให้การของคนขับรถวนเวียนอยู่ในความคิดไม่หยุด

ครั้งนี้ไม่ใช่การทำของแตกหรือซ่อนปิ่น

หากนางไปช่วยช้ากว่านั้นเพียงชั่วลมหายใจ อวี๋หนิงกับฟางซื่ออาจสิ้นใจทั้งคู่

คนวางแผนกำลังเล่นกับชีวิตคน

และน่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ อวี๋หนิงอาจไม่ได้เป็นเพียงเหยื่อ