บทที่ 7 พิณหนึ่งบทกับผ้าไหมหนึ่งผืน

บทที่ 7 พิณหนึ่งบทกับผ้าไหมหนึ่งผืน

ฝนซึ่งตกติดต่อกันหลายวันหยุดลงในที่สุด ท้องฟ้าเหนือนครหลวงใสกระจ่างดุจล้างด้วยน้ำค้าง กลิ่นดอกบัวจากทะเลสาบตะวันออกลอยมากับสายลมอ่อน ขุนนางน้อยใหญ่จึงพร้อมใจกันออกจากจวนไปร่วมงานอายุครบเจ็ดสิบปีของหลัวเหล่าฟูเหริน

จวนสกุลหลัวประดับโคมแดงตั้งแต่ประตูใหญ่ถึงสวนหลังเรือน แขกสตรีนั่งชมการแสดงอยู่ในศาลาริมน้ำ ส่วนบุรุษแยกไปดื่มสุราที่เรือนหน้า เสียงหัวเราะและคำอวยพรดังไม่ขาดสาย

เยี่ยอวี๋หนิงเป็นจุดสนใจตั้งแต่ก้าวลงจากรถ

ข่าวรถม้าหลุดบังเหียนแพร่ไปทั่วนครหลวง ทุกคนจึงเข้ามาถามไถ่อาการนาง บ้างกล่าวว่าดาวมงคลย่อมมีฟ้าคุ้มครอง บ้างชมว่านางผ่านเคราะห์ใหญ่แล้วยังอ่อนโยน ไม่เคยกล่าวโทษพี่สาวแม้แต่คำเดียว

ส่วนชิงหรานเดินตามหลังมารดา ไม่มีผู้ใดถามถึงแขนขวาซึ่งยังยกได้ไม่ถนัด

"นั่นหรือคุณหนูใหญ่สกุลเยี่ย" คุณหนูตระกูลหนึ่งกระซิบเบา ๆ หลังพัด "ได้ยินว่านางตัดสายบังเหียนรถน้องสาวแล้วแสร้งช่วยไว้"

"จิตใจน่ากลัวยิ่งนัก"

"เบาเสียงหน่อย นางมองมาแล้ว"

ชิงหรานปรายตาผ่านคนกลุ่มนั้น เพียงแวบเดียวก็ทำให้พวกนางหลุบหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ภาพเช่นนี้กลับยิ่งตอกย้ำว่านางร้ายกาจสมคำลือในสายตาคนที่ไม่เคยรู้ความจริง

ฟางซื่อถอนหายใจ "วันนี้เป็นงานมงคล เจ้าระวังกิริยา อย่าทำให้สกุลเยี่ยขายหน้าอีก"

"หากท่านแม่กลัวขายหน้า เหตุใดยังพาข้ามา"

"หลัวเหล่าฟูเหรินเชิญบุตรสาวทั้งสอง ข้าจะให้คนนอกกล่าวว่าพวกเรากักขังเจ้าได้อย่างไร"

ชิงหรานยกมุมปาก นางเข้าใจแล้วว่ามารดาพามาด้วยเพื่อรักษาชื่อเสียง ไม่ใช่เพราะเห็นว่านางเป็นสมาชิกครอบครัว

ช่วงบ่าย หลัวฮูหยินจัดให้บรรดาคุณหนูแสดงความสามารถ อวี๋หนิงถูกเชิญขึ้นบรรเลงพิณเป็นคนแรก นางนั่งอยู่หน้าฉากผ้าไหมสีขาว นิ้วเรียวเคลื่อนผ่านสายพิณ เสียงใสกังวานไหลรินดั่งสายน้ำในหุบเขา

เพลงยังไม่ทันจบ สายพิณเส้นหนึ่งพลันขาด

ผู้คนส่งเสียงตกใจ ทว่าอวี๋หนิงเพียงชะงักไปชั่วอึดใจ แล้วบรรเลงต่อด้วยหกสายที่เหลือ ท่วงทำนองเปลี่ยนจากอ่อนหวานเป็นเด็ดเดี่ยว เมื่อเสียงสุดท้ายจบลง เสียงปรบมือก็ดังก้องศาลา

"สมกับเป็นดาวนำโชคจริง ๆ" หลัวเหล่าฟูเหรินชม "แม้เกิดเหตุไม่คาดคิดก็ยังแก้ไขได้งดงาม"

อวี๋หนิงค้อมกาย "เหล่าฟูเหรินชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าเพียงไม่อยากทำให้งานของท่านเสียบรรยากาศ"

คำตอบนอบน้อมยิ่งเรียกความเอ็นดู

ครั้นถึงคราวชิงหราน นางไม่ได้ขึ้นเวที หากให้บ่าวยกฉากปักผ้าไหมซึ่งเตรียมมาเป็นของขวัญออกมา นางใช้เวลาครึ่งปีปักภาพหงส์ขาวเหนือป่าสน เส้นไหมสีเงินบนปีกหงส์จะเปลี่ยนประกายตามแสง นับเป็นฝีมือที่แม้ช่างหลวงยังทำได้ยาก

ทว่าเมื่อผ้าคลุมถูกเปิดออก กลางผืนกลับมีรอยหมึกดำขนาดใหญ่

หมึกไหลจากท้องฟ้าลงบนปีกหงส์ ทำลายภาพทั้งผืนจนไม่เหลือเค้าเดิม แขกในศาลาพากันเงียบงัน ก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังจากมุมหนึ่ง

ฟางซื่อหน้าเปลี่ยนสี "นี่มันสิ่งใดกัน"

เหลียนจือรีบตรวจหีบ "ตอนออกจากจวนยังไม่มีรอยเจ้าค่ะ บ่าวปิดผนึกด้วยตนเอง"

คุณหนูหลัวหมิงจู๋ซึ่งไม่ชอบชิงหรานอยู่เดิมใช้พัดปิดปาก "หรือคุณหนูใหญ่เห็นน้องสาวบรรเลงพิณได้รับคำชม จึงอารมณ์เสียจนทำของขวัญตนเองพัง"

ผู้คนบางส่วนหัวเราะตาม

อวี๋หนิงรีบลุกขึ้น "พี่หญิงไม่ใช่คนเช่นนั้นเจ้าค่ะ หมึกคงหกโดยบังเอิญ"

"คุณหนูรองยังช่วยแก้ตัวให้อีก ช่างมีน้ำใจเหลือเกิน" หลัวหมิงจู๋กล่าว "หากเป็นข้า มีพี่สาวริษยาจนทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า คงไม่อาจอ่อนโยนได้ถึงครึ่งของเจ้า"

อวี๋หนิงหลุบตา แสร้งไม่รู้จะตอบเช่นไร

ชิงหรานมองรอยหมึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามเจ้าภาพ "ขอยืมด้ายดำกับด้ายทองได้หรือไม่เจ้าคะ"

หลัวฮูหยินพยักหน้าอย่างงุนงง บ่าวจึงรีบนำกล่องด้ายมาให้

ชิงหรานนั่งลงหน้าโครงปัก แขนขวายังเจ็บจากเหตุรถม้า นางจึงใช้มือซ้ายจับเข็มอย่างมั่นคง แม้เคลื่อนไหวไม่คล่อง ทว่าทุกฝีเข็มกลับแม่นยำราวถูกฝึกมานับสิบปี

นางไม่ได้พยายามปิดรอยหมึก

กลับใช้มันเป็นเมฆพายุ

เส้นด้ายดำลากผ่านปีกหงส์กลายเป็นสายฝน ส่วนด้ายทองถูกปักเป็นแสงแรกซึ่งฉีกผ่านเมฆ หงส์ขาวที่เดิมบินอย่างสงบจึงกลายเป็นหงส์ซึ่งฝ่าพายุขึ้นสู่ฟ้า

ผ่านไปหนึ่งก้านธูป ชิงหรานก็วางเข็ม

ศาลาทั้งหลังเงียบสนิท

หลัวเหล่าฟูเหรินลุกขึ้นมองใกล้ ๆ ก่อนพยักหน้าหลายครั้ง "เดิมภาพหงส์ขาวนับว่างามแล้ว ทว่าเมื่อมีเมฆดำกลับมีชีวิตยิ่งกว่าเก่า ของขวัญชิ้นนี้ ข้าชอบมาก"

ชิงหรานค้อมกาย "ขอให้เหล่าฟูเหรินผ่านลมฝนทุกคราและพบแสงสว่างเสมอเจ้าค่ะ"

คำอวยพรพอดีกับภาพ ผู้คนจึงเริ่มเอ่ยชม หลัวหมิงจู๋กลับไม่ยอมแพ้

"ฝีมือดีแล้วอย่างไร นิสัยคนไม่อาจแก้ด้วยเข็มไม่กี่เล่ม"

ชิงหรานหันไปหา "คุณหนูหลัวกล่าวถูกต้อง นิสัยคนแก้ยาก โดยเฉพาะนิสัยหัวเราะเยาะเมื่อเห็นผู้อื่นประสบเคราะห์ หากปักปากไว้ได้สักสองฝี บางทีอาจช่วยได้"

เสียงกลั้นหัวเราะดังรอบศาลา หลัวหมิงจู๋หน้าแดงก่ำ "เจ้า!"

"หมิงจู๋" หลัวฮูหยินรีบปราม "วันนี้เป็นวันมงคลของย่าเจ้า อย่าเสียมารยาท"

คนที่เริ่มกล่าวร้ายคือหลัวหมิงจู๋ ทว่าหลังงานเลิก ข่าวซึ่งแพร่ออกไปกลับกลายเป็นคุณหนูใหญ่สกุลเยี่ยใช้คำพูดร้ายกาจทำให้เจ้าภาพขายหน้า

ไม่มีผู้ใดกล่าวถึงรอยหมึกบนผ้า

ไม่มีผู้ใดถามว่าหีบซึ่งปิดผนึกถูกเปิดตอนไหน

มีเพียงหลัวเหล่าฟูเหรินที่ให้บ่าวนำผ้าปักไปแขวนไว้ตรงผนังด้านหน้า ทั้งยังมอบกำไลหยกแก่ชิงหรานเป็นของตอบแทน เมื่อคนรอบข้างกล่าวว่าของขวัญสูงค่าเกินไป หญิงชรากลับตอบว่า คนซึ่งเปลี่ยนรอยด่างให้กลายเป็นภาพงามคู่ควรกับสิ่งนี้ ทำให้ชิงหรานได้รับสายตาชื่นชมจากผู้คนอยู่ชั่วครู่

ระหว่างเดินกลับไปขึ้นรถ ชิงหรานพบหยดหมึกดำบนชายแขนเสื้อของปี้เถา นางคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ทันที

"หมึกมาจากที่ใด"

ปี้เถาตกใจ ก่อนตอบตะกุกตะกัก "บ่าวช่วยคุณหนูรองเตรียมแท่นฝนหมึกก่อนบรรเลงพิณ คงเปื้อนตอนนั้นเจ้าค่ะ"

"พิณต้องใช้หมึกด้วยหรือ"

อวี๋หนิงเดินย้อนกลับมา "ข้าเขียนชื่อบทเพลงก่อนขึ้นเวที ปี้เถาช่วยฝนหมึกให้ พี่หญิงสงสัยสิ่งใดหรือเจ้าคะ"

คำอธิบายพร้อมสรรพ ชิงหรานจึงปล่อยมือ

"ไม่มีสิ่งใด เพียงถามดู"

ใต้ต้นสนอีกฟากของทางเดิน บุรุษในอาภรณ์สีดำยืนสนทนากับคุณชายสกุลหลัว เขามีรูปร่างสูงสง่าดุจขุนเขา คิ้วคม ดวงตาลุ่มลึกดั่งสระน้ำยามค่ำที่ไร้ก้นบึ้ง แม้ไม่ได้แสดงสีหน้า อำนาจเย็นเยียบก็ทำให้บ่าวซึ่งเดินผ่านพากันก้มศีรษะโดยไม่ต้องสั่ง

"นั่นคือเยี่ยชิงหรานหรือ" เขาถาม

คุณชายหลัวพยักหน้า "ใช่ พี่สาวใจร้ายของดาวนำโชค ผู้คนลือว่านางริษยาน้องจนเสียสติ"

บุรุษผู้นั้นมองแผ่นหลังสีเขียวซึ่งเดินห่างออกไป เขาเห็นตั้งแต่ชิงหรานใช้มือซ้ายปักผ้า เห็นนางไม่แก้ตัวเรื่องหมึกแม้รู้ว่าใครน่าสงสัย และเห็นด้วยว่ายามนางมองปี้เถา สาวใช้ผู้นั้นกลัวจนปลายนิ้วสั่น

"ข่าวลือหรือ" เขาเอ่ยเรียบ ๆ "ฟังไว้ได้ ทว่าอย่าเพิ่งเชื่อทั้งหมด"

คุณชายหลัวหัวเราะ "มู่เฉิงเยียนผู้ไม่สนใจเรื่องสตรี กลับออกหน้าพูดแทนนางหรือ"

"ข้าเพียงไม่ชอบตัดสินคนจากปากผู้อื่น"

เขากล่าวจบก็เหลือบมองผ้าปักในมือบ่าวอีกครา หงส์ขาวกลางเมฆดำไม่ได้ดูอ่อนแอ ตรงกันข้าม มันคล้ายกำลังรอเพียงสายลมส่งปีกให้พ้นพายุ

มู่เฉิงเยียนละสายตาแล้วเดินจากไปอย่างสงบ โดยไม่รู้ว่าหญิงผู้ถูกกล่าวถึงกำลังจะถูกส่งมาเกี่ยวพันกับชีวิตเขาในไม่ช้า