ตอนที่9.ผู้ร้าย(จบ)

ใบหน้าหล่อเหลาไล้เรื่อยลงไปตามซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายสาวทำให้ปรมะคุมตัวเองไม่อยู่ ลำคอแห้งผาดแก่นกายที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงยีนส์ผ้าเนื้อดีฮึกเหิม เมื่อเจ้าของร่างหนายังคงรุกรานคนในอ้อมแขนไม่หยุด นิรดาห่อตัวหนี กำปั้นน้อย ๆ ทุบลงบนอกกว้าง เพื่อเตือนสติให้เขารู้สึกตัว 

            “อืม...” เมื่อรำคาญมากขึ้น ปรมะจึงรวบข้อมือของหญิงสาวไปไว้ด้านหลัง ด้วยมือเพียงข้างเดียว แขนอีกข้างยังรัดอยู่ที่ช่วงเอวของเธอ

            “คุณปอ...ปล่อยค่ะ” เสียงหวานสั่นเครือ ความรู้สึกเริ่มกระเจิดกระเจิงไปกับการกระทำของเขา หมั้นกับคีตภัทรมาสี่ปีเต็ม เขาไม่เคยปฏิบัติกับเธอในเชิงชู้สาวเลยสักครั้ง 

            “ใครบอก...ผม ‘เอา’ จริง” เสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบ จงใจเน้นคำว่าเอาชัด ๆ จนคนในอ้อมแขนร้อนวูบไปทั้งตัว เมื่อได้ยินคำนี้จากเขา 

            “ฉันจะฟ้องพี่คี” ไม้ตายของเธอคือคีตภัทร แต่ดูเหมือนว่าคำขู่ของเธอไม่ได้มีผลกับปรมะเลยสักนิด เพราะเขายังคงเอาแต่ใจและรุกรานเธอหนักขึ้น 

                        “จะฟ้องไอ้คีว่าอะไร จะบอกมันว่าผมจูบเหรอ” ถามอย่างอารมณ์ดี เพราะสนุกที่ได้แกล้งเธอ เวลาที่ใบหน้าสวยส่ายหนีเขาก็ดักได้ทุกทาง เธอหันไปทางซ้ายเขาก็ตามไปจูบทางขวา พอเธอเบี่ยงไปทางขวาเขาก็ตามไปจูบทางซ้าย การกระทำของคนทั้งสองเหมือนหยอกล้อ มากกว่าคนที่ทะเลาะกัน 

            “อย่าค่ะ...” จังหวะที่ใบหน้าสวยหันกลับมาเผชิญหน้า ปรมะก็ประกบปากลงมา นิรดาพยายามดิ้นหนีแต่เพราะมือทั้งสองข้างถูกจับยึดเอาไว้ จึงเสียเปรียบ ด้วยกำลังที่มีมากกว่าไม่นานคนที่ขัดขืนก็หมดแรง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ต่อต้านเขาสุดกำลัง ปรมะทำแบบนี้ทำไม เขาเกลียดเธอมากไม่ใช่หรือ มือที่จับยึดตรงช่วงเอวบีบลงบนเนื้ออ่อนบริเวณนั้นอย่างแรง เมื่อเธอยังขัดขืนไม่เลิก 

            “โอ้ย!” ความเจ็บทำให้หญิงสาวร้องออกมา และได้ผลทันทีที่ปากบางเผยอออกจากกัน ปรมะก็ใช้จังหวะนั้นแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากบาง นิรดารู้ตัวตอนนี้เองว่าเสียท่าเขาเสียแล้ว เจ็บใจที่ถูกหลอกจึงพยายามงับลิ้นร้อนที่แทรกอยู่ภายในปาก รสจูบของคนทั้งสองไม่ได้หอมหวานเลยสักนิด เมื่อปรมะต้องคอยระวังว่าฟันคม ๆ ของเธอจะขบลงมาที่ลิ้นเขาตอนไหน เพราะหญิงสาวยังคงต่อต้านและทำร้ายเขาไม่หยุด แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ทำให้ปรมะล้มเลิกความตั้งใจ เมื่อเธอไม่ยอมให้จูบดี ๆ เขาก็จะใช้จูบนี้ลงโทษเธอให้สาสมที่บังอาจทำให้เขาเสียเหงื่อ 

ลิ้นร้อนพลิกหนีเมื่อฟันคม ๆ ขบลงมา ก่อนจะตวัดปลายลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กที่เอาแต่ถอยหนี เกี่ยวกระหวัดรัดรึงจนกลายเป็นเนื้อเดียวกัน มือใหญ่ที่ยึดอยู่ที่เอวลูบแผ่นหลังบางไปมา ความสากระคายที่สัมผัสลงมาบนผิวเนื้ออ่อน สร้างความรู้สึกแปลกใหม่ให้เธอไม่น้อย ใจหนึ่งสั่งให้ถอยหนี แต่อีกใจก็อยากรู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้จะไปจบที่ตรงไหน เพราะนี่คือครั้งแรกที่เธอปล่อยให้ผู้ชายเข้าถึงตัว ปรมะขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อคนในอ้อมแขนหอบจนตัวโยน จนเขาต้องถอนปากออก 

                        “คุณปอ! ปล่อยค่ะ” เสียงอู้อี้ที่มาพร้อมลมหายใจหอบหนัก พร้อมกับร่างบางที่ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาบนตัวเขา ทำให้ปรมะรู้ว่าเธอยังอ่อนหัด ถ้าเขาไม่ถอนปากออกเธอคงขาดใจตาย

            “หึ หึ เข่าอ่อนเลยเหรอ” หยอกล้ออย่างเอ็นดู 

            “บ้า!” หญิงสาวก่นด่าเพราะไม่มีประโยคไหนเหมาะกับเขาเท่าคำนี้ 

            “ไอ้คีมันมัวทำอะไรอยู่ ถึงปล่อยให้คู่หมั้นคนสวยอดอยากปากแห้ง ถ้าอยากมาก ๆ ก็ไปซื้อกินแก้ขัด เสียดายคุณไม่ใช่รสนิยมของผม ไม่อย่างนั้นคงช่วยให้หายคันได้” คำพูดที่ได้ยินทำให้พนิดาเดือดจัด เธอไม่ได้ขอร้องให้เขามาจูบเธอเลยสักนิด เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายบุกเข้ามา ทำร้ายร่างกายไม่พอ ยังลวนลามแล้วพูดจาหยาบคายใส่ เธอไม่แจ้งตำรวจก็บุญแล้ว 

            “ไอ้...” 

            “หยุดนะ! ถ้าด่า คุณเจอดีแน่” ขู่พร้อมกับจ้องลงไปในตาคู่สวยที่มองสบกับเขาอย่างไม่ลดละเช่นกัน 

            “ออกไปได้แล้ว! ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่ามาที่นี่อีก ที่นี่ไม่ต้อนรับคนอย่างคุณ!” 

            “พอปากว่างก็เก่งเลยนะ หาอะไรยัดปากดีจะได้เลิกอวดเก่ง” 

            “คุณปอคุณว่างมากใช่ไหมถึงได้มารังควาญฉัน ฉันไม่มีเวลามาเล่นสงครามประสาทกับคุณหรอก มีอะไรก็พูดมา” น้ำเสียงและแววตาอ่อนล้าที่ส่งผ่านมาจากดวงตาคู่สวย ทำให้ปรมะใจอ่อนลง อันที่จริงเขาก็ไม่ได้มีธุระอะไรกับเธอ แค่แวะมาทักทายก็เท่านั้น 

            “ผมหิว...” จงใจเน้นคำว่าหิวให้เธอได้ยินชัด ๆ คำตอบของเขาทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน 

            “หิวก็ไปกินสิ” คำว่าหิวของเขาทำให้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว เมื่อคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาหมาด ๆ แต่ก็พยายามฝืนเอาไว้ จะบ้าไปแล้ว ใครใช้ให้เธอหวั่นไหวไปกับเขากัน

            “เลี้ยงข้าวผมหน่อย”

            “ไม่ค่ะ!” สถานะที่เธอเป็น ควรอยู่ให้ห่างจากเขา ความสัมพันธ์ที่แตกร้าวของเขากับคีตภัทรมีผลกับอนาคตของเธอ ปรมะคือสาเหตุทำให้คีตภัทรกับกวิสราเลิกกัน เธอเป็นคู่หมั้นของคีตภัทรจึงไม่ควรอย่างยิ่งที่จะมาคบค้าสมาคมกับเขา 

            “กลัวไอ้คีรู้เหรอ!” น้ำเสียงที่ใช้กระด้างขึ้น เพราะไม่พอใจกับคำตอบที่ได้ยิน

            “ไม่ได้กลัวค่ะ” 

            “แล้วทำไมถึงไม่ได้” 

            “คุณกับพี่คีไม่ถูกกัน พี่คีคงไม่สบายใจถ้ารู้ว่าฉันเจอกับคุณ” 

            “หึ หึ แล้วไอ้คีมันเคยสนใจคุณไหม คุณมีดีทุกอย่างนะนิด สวย รวย เก่ง เสียอย่างเดียวโง่!" 

            “คุณปอ!” 

            “เลือกมาว่าจะเดินออกไปดี ๆ หรือจะให้ผมแบกคุณออกไป” 

            “จะบ้าเหรอ ปล่อยนะ!” 

            “คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบพูดอะไรซ้ำ ๆ”

            “ขอโทษนะคะ ฉันเสียเวลามามากแล้ว คุณก็ควรเอาเวลาไปดูแลคนของคุณ อย่ามาวุ่นวายกับฉันเลยนะคะ ฉันไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องของพวกคุณ ขอบคุณที่บอกเรื่องลูกพี่คีให้ฉันรู้ เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง ปัญหาของพวกคุณก็ไปแก้ไขกันเอาเอง ฉันไม่เกี่ยว” บอกกับเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เพราะเหนื่อยและเบื่อหน่ายกับเรื่องที่เกิดขึ้น คีตภัทรไม่สนใจเธอก็จริง แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ ถ้าเบื่อมาก ๆ ก็แค่ถอนหมั้น เรื่องผู้หญิงที่เขาควง เรื่องลูกเรื่องเมียเก่า เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ถ้าคนพวกนั้นไม่มาระราน เธอก็จะไม่ไปวุ่นวาย 

ปรมะไม่สนใจคำพูดของเธอ มือแกร่งคว้าลงที่ข้อมือบาง แล้วดึงเธอให้เดินตามออกไป ไหน ๆก็มาแล้ว ไปกินข้าวกับเขาสักมื้อ คงไม่ทำให้ชื่อเสียงว่าที่ลูกสะใภ้อัครธาดาเสียหายหรอก ต่อให้เสียหายจริง ๆ นิรดาก็คงไม่แคร์เพราะเธออยากเป็นเมียคีตภัทรจนตัวสั่น