ตอนที่8.ผู้ร้าย

นิรดามองคนที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ชัดเจนที่สุดคงเป็นความเกลียดชัง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ปรมะก็ยังใช้สายตาแบบเดิมมองเธอ ดูถูกเหยียดหยามและยั้ยหยันปนอยู่ในนั้น จังหวะที่สบตากัน นิรดาก็รู้ว่าปรมะก็รู้สึกต่างจากเธอ เขาก็เกลียดเธอไม่น้อยเช่นกัน

            “เชิญนั่งค่ะ!” คำพูดห้วนจัดที่หลุดออกมาจากกลีบปากสีชมพูสด ทำให้มุมปากหยักกระตุก ไม่มีคำพูดหรือคำทักทายใด ๆ หลุดออกมาจากปากของเขา มีเพียงร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้าไป จนคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานเผลอกำหมัดแน่น เพื่อสกัดกั้นความโมโหที่เกิดจากท่าทางยั่วยุที่เขาแสดงออกมา

            “เชิญนั่งค่ะ” ย้ำคำพูดเดิมพร้อมกับมองไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว เพราะรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังจะเล่นสงครามประสาท

            “ห้องทำงานสวยนี่ สมกับว่าที่สะใภ้อัครธาดา” พูดจิกกัดพร้อมกับพิงสะโพกลงกับโต๊ะทำงาน พักขาในท่าทางสบาย ๆ แล้วก้มหน้าลงมาหา นิรดาที่เตรียมตัวตั้งรับอยู่แล้วเบี่ยงหน้าหนี แต่ก็ช้าไปกว่ามือแกร่งที่คว้าลงมาที่คาง จับแล้วบีบอย่างแรง 

            “คุณปอ!” ตวาดแหวเมื่อเขากดน้ำหนักมือลงมาจนเธอเจ็บร้าวไปทั้งใบหน้า

            “สบายดีไหม ไม่เจอกันตั้งนาน หน้ายังด้านเหมือนเดิมเลยนะ”

            “ปล่อยนะ ฉันเจ็บ!” สะบัดหน้าหนีพร้อมกับปัดมือเขาออก นั่นยิ่งทำให้ปรมะลงน้ำหนักมือมากขึ้นไปอีก

            “ผู้หญิงหน้าหนาอย่างคุณ เจ็บเป็นด้วยเหรอ!” คำรามรอดไรฟัน จับยึดคางเล็กเอาไว้ พร้อมกับจ้องเขม็งลงไปในดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา 

            “พูดบ้าอะไรของคุณ ปล่อยฉันบอกให้ปล่อย!” ไม่พูดเปล่านิรดายังพยายามเอื้อมมือไปกดแป้นโทรศัพท์เพื่อเรียกให้คนเข้ามาช่วย 

เคล้ง! 

โทรศัพท์ตั้งโต๊ะร่วงลงพื้น เมื่อปรมะปัดมันออกไปให้พ้นทาง 

            “ทำบ้าอะไรของคุณ! ปล่อยนะคุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน! ปล่อย!” 

            “รสชาติว่าที่เมียแต่ง หอมหวานมากไหม อุตส่าห์ดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อแย่งเขามา แล้วเป็นยังไง ถ้าไอ้คีมันจะเอา มันเอาไปนานแล้ว” 

            “แล้วกวิสราดีกว่าฉันตรงไหน ถ้าเธอรักพี่คีจริง ๆ เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น ฉันรักพี่คีมันก็เรื่องของฉัน คุณมาเกี่ยวอะไรด้วย เอาเวลาไปดูแลคนดีของคุณดีกว่า อย่ามายุ่งกับฉัน!” 

            “อยากได้ไอ้คีจนตัวสั่น วางแผนทำร้ายเกมสารพัด ทำให้ครอบครัวเขาแตกแยก มีความสุขมากใช่ไหมที่เห็นเด็กตาดำ ๆ ต้องกำพร้าพ่อ สะใจมากใช่ไหมที่เห็นเกมต้องเจ็บปวด” 

            “พ่อ! อย่าบอกนะว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของพี่คี” พูดออกมาด้วยความตกใจ เธอเพิ่งดูคลิปก่อนหน้าที่เขาจะเข้ามา

ข้อสงสัยของเธอกระจ่างแล้ว เด็กคนนั้นเป็นลูกของคีตภัทรจริง ๆ เหรอ 

            “จุ๊ จุ๊ ไม่เนียนเลยนิด” พูดพร้อมกับละมือออกจากใบหน้าของหญิงสาว นิรดาลนลานลุกขึ้นจากเก้าอี้ อยากหนีไปให้พ้นจากเขา ปรมะเป็นผู้ชายอันตราย เข้าใกล้เขาทีไรมีเหตุให้ต้องเจ็บตัวทุกครั้ง เมื่อเห็นคนตัวเล็กลุกหนี แขนแกร่งก็คว้าเข้าที่เอวบาง แล้วรวบเธอมาจนชิดกับแผงอกของเขา

            “ปล่อยนะคุณปอ!” นิรดาดิ้นหนีใช้สองแขนค้ำหน้าอกของเขาเอาไว้ ยิ่งเขากระชับวงแขนให้แน่นขึ้นมากเท่าไร อกอวบก็บดเบียดไปกับกล้ามเนื้อของเขามากขึ้นเท่านั้น

            “ไอ้คีไม่เคยสนใจใยดี เมื่อวานควงดารา วันนี้ควงนางแบบ แล้วคุณยังจะทนอยู่กับมันทำไม” 

            “มันเรื่องของฉัน! พูดธุระของคุณมาดีกว่า ฉันมีงานต้องทำ!” 

            “ธุระของผมเหรอ...” พูดเสียงยานคาง พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเชิงครุ่นคิด เพื่อกวนโมโหคนในอ้อมแขน ปรมะก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมต้องมาที่นี่ ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจจะไปเอาเรื่องคีตภัทรที่บังอาจมาทำร้ายกวิสรากับวันใหม่ 

            “ถ้าไม่มีธุระอะไร เชิญคุณกลับไปได้แล้ว ฉันจะทำงาน” 

            “ธุระของผมก็คือ คุณต้องถอนหมั้นกับไอ้คีให้เร็วที่สุด” 

            “ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้น ในเมื่อฉันกับพี่คีกำลังจะแต่งงานกัน” 

            “คุณยังคิดว่าจะได้แต่งงานกับมันอีกเหรอ ดารานางแบบ ไหนจะเมียและลูกมันอีก คนฉลาด ๆ อย่างคุณน่าจะคิดได้นะ” 

            “ฉันรักพี่คี!”

            “แต่ไอ้คีมันไม่ได้รักคุณ” 

            “นั่นมันเรื่องของฉันกับพี่คี ธุระของคุณมีเท่านี้ใช่ไหม ปล่อย!” ดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนแกร่ง ที่เริ่มรัดเอวเธอแน่นขึ้น จนหน้าอกของเธอบดเบียดไปกับหน้าอกของเขาจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน

            “คุณปอ คุณจะกวนประสาทฉันไปถึงไหน ปล่อยฉันจะทำงาน!” ค้อนให้เขาวงโต เมื่อรู้ว่าถูกแกล้ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏบนใบหน้าชายหนุ่ม ยิ่งทำให้นิรดาโมโหหนัก เท้าบางภายใต้รองเท้าส้นสูงยกขึ้น แล้วกระทืบลงมาอย่างแรง เป้าหมายคือเท้าของเขา แต่เหมือนปรมะจะรู้ทันไปหมด เพราะทันทีที่เธอกระทืบเท้าลงมา เขาก็ชักเท้าหนีไปอีกทาง 

            “ร้ายนักนะ...” คำรามชิดใบหูเมื่อก้มลงมาหา นิรดาซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ซ่อนหน้าให้พ้นจากใบหน้าและจมูกของเขา เป้าหมายของปรมะจึงกลายเป็นใบหูบอบบางแทน 

นิรดากลั้นหายใจ เมื่อถูกไอร้อนจากจมูกโด่งเป็นสัน ที่ฝังค้างอยู่บนใบหูเป่ารด แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อความเปียกชื้นจากอวัยวะอ่อนนุ่มปาดเลียลงมาที่ใบหูอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเพิ่มน้ำหนักมากขึ้น เมื่อชายหนุ่มรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งเธอ ผิวเนื้อสีชมพูอ่อนกลายเป็นสีแดง ขนอ่อนบริเวณนั้นเรียงตัว เมื่อลิ้นร้อนสัมผัสลงมาซ้ำ ๆ 

            “คุณปอ ... อย่าแกล้งสิคะ” อ้อนวอนเสียงสั่นเมื่อปรมะยังปาดเลียใบหูข้างนั้นซ้ำ ๆ นิรดาเองก็บอกตัวเองไม่ถูกเช่นกัน ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้คืออะไร อยากจะผลักไสร่างสูงออกไปให้พ้นตัว แต่ไม่รู้ว่าเรียวแรงหายไปไหนหมด ทำได้แค่เพียงซบหน้าอยู่กับแผงอกของเขา เพราะมันคือจุดที่ปลอดภัยที่สุด ที่น่าโมโหที่สุดก็คือ เธอไม่รู้สึกรังเกียจสัมผัสของเขาเลยสักนิด  

ปรมะยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ตาคู่คมมองคนที่ซุกหน้าอยู่กับอกของเขา ด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็บอกไม่ถูกว่าคืออะไร บางครั้งนิรดาก็ทำตัวแข็งกร้าวจนน่าหมั่นไส้ บางครั้งก็ทำตัวน่ารักจนเขาอดใจไม่ไหว ต้องเผลอรังแกเธออยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะกลีบปากสีชมพูอิ่มเต็ม ที่เถียงเขาฉอด ๆ อยากรู้เหลือเกินว่ารสชาติของมันจะหวานหอมเพียงใด