ตอนที่ 2 ย้อนเวลามากว่าสองร้อยปี

ชิงเถียนที่เป็นคนสุภาพ อ่อนน้อม ขี้เกรงใจและไม่ค่อยพูดค่อยจาจำต้องเก็บปากสงบคำ เลือกที่จะทำงานพิเศษหารายได้เสริมเพื่อนำเงินมาใช้จ่ายซื้อข้าวของจำเป็นให้น้องๆและตัวเอง

ตั้งใจว่าเมื่ออายุครบ 18 ปี บรรลุนิติภาวะแล้วจะขอดูแลทรัพย์สินเงินทองของพ่อแม่ด้วยตัวเอง ยามนั้นครอบครัวของลุงคงอ้างว่าเธอเป็นเด็กไม่ได้อีก

โดยไม่รู้เลยว่าครอบครัวลุงเอาเงินชดเชยของพ่อแม่เธอไปใช้สอยไม่น้อยแล้ว ยังดีที่พวกเขาไม่สามารถแตะต้องเงินกับทรัพย์สินที่พ่อแม่ชิงเถียนฝากเอาไว้ในธนาคารได้

เพราะจำเป็นต้องได้รับความยินยอม หรือหนังสือมอบอำนาจจากชิงเถียนก่อน ซึ่งเธอทำทุกทางเพื่อบ่ายเบี่ยงไม่ทำตามที่ครอบครัวลุงต้องการมาโดยตลอด

และเรื่องนี้ก็ถูกครอบครัวลุงเธอนำมาใช้เป็นข้ออ้างไม่ให้เงินชิงเถียนกับน้องๆใช้จ่าย เพราะต้องประหยัดอดออม ทำให้ชิงเถียนเองก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนไปจนกว่าตัวเองจะบรรลุนิติภาวะภายในปีหน้านี้แล้ว

‘อะไรกัน นี่มันครอบครัวปลิงดูดเลือดชัดๆ มองดูก็รู้ว่าครอบครัวลุงของชิงเถียนเป็นคนไม่ดี หวังเพียงผลประโยชน์จากทรัพย์สินเงินทอง รวมทั้งบ้านที่พ่อแม่ชิงเถียนทิ้งเอาไว้ให้เธอกับน้องๆเท่านั้น’

            ‘ไม่ได้คิดมีใจเมตตาช่วยเหลือกันอย่างคนในครอบครัว สายเลือดเดียวกันเลยสักนิด’ ชิงเถียนคิด อดรู้สึกเวทนาสงสารเด็กสาวในภาพกับน้องฝาแฝดไม่ได้

            “ชิงเถียน ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ ไปกับพวกเราได้แล้ว” เจียลี่เอ่ยกับชิงเถียนที่นิ่งคิดอะไรเงียบอยู่ที่พื้นนานแล้วยังไม่ยอมลุกขึ้นมา

            ‘อะไรกัน นี่มันเยว่เจียลี่กับผิงอันป้าสะใภ้ของเด็กสาวคนนั้นนี่’ ชิงเถียนตกใจเมื่อผู้หญิงต่างวัยสองคนตรงหน้าเหมือนครอบครัวตัวร้ายในเรื่องราวที่เห็นไม่มีผิด

            ‘เดี๋ยวนะ จะว่าไปสภาพแวดล้อมที่นี่ก็ไม่เหมือนโลกของเธอเลยสักนิด’ ชิงเถียนคิดก่อนมองไปรอบๆอีกครั้ง

            เนื่องจากเธอคือเยว่ชิงเถียนอายุ 23 ปี จากโลกอนาคตอีก 266 ปีข้างหน้า ราว ค.ศ. 2251 โลกที่สิ้นสลายจากศึกสงครามและภัยธรรมชาติด้วยน้ำมือมนุษย์ไปแล้ว

            เป็นโลกที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน หมอกหนา ต่อให้เป็นกลางวัน พระอาทิตย์ขึ้นตรงศีรษะก็ไม่มีบรรยากาศและท้องฟ้าใสกระจ่างให้เห็นเช่นนี้แน่

            ‘ไม่จริง นี่เรามาอยู่สถานที่แบบนี้ได้ยังไงกัน’

‘แล้วสองแม่ลูกนี่เหมือนคนในครอบครัวของชิงเถียน เด็กสาวอายุ 17 ปีที่น่าสงสารคนนั้นเปี๊ยบเลยด้วย’

‘หรือว่า..ตอนเราไปสำรวจเหมืองถ่านหินเก่า แล้วเกิดแผ่นดินไหวรุนแรงจนดินถล่ม ทำให้มิติเวลาคลาดเคลื่อน ผลักดันให้เรามาอยู่ที่นี่งั้นรึ’ ชิงเถียนพยายามคิดด้วยหลักวิทยาศาสตร์เหตุผลทุกอย่าง

‘น่าเหลือเชื่อจริงๆ’

“มัวอึ้งอะไรอยู่น่ะชิงเถียน ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ แล้วแกก็ยอมแต่งให้กับคุณชายสือซะโดยดีเถอะ” ผิงอันเอ่ยกับหลานสาวสามีที่ตัวเองกำลังจะขายให้กับสกุลสือ

เนื่องจากสือจื่อโม่ บุตรชายเถ้าแก่สือ สืออี้หยง เศรษฐีเจ้าของโรงงานทอผ้าที่สามีเธอไปเป็นผู้จัดการให้ชอบชิงเถียนและอยากได้เธอเป็นเมียนั่นเอง

แต่ชิงเถียนไม่ยินยอมจึงเกิดการต่อสู้ยื้อยุดกันไปมา สุดท้ายชิงเถียนก็โดนสองแม่ลูกผลักล้มลงศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรงจนแตก

‘ไม่นะ คงไม่ใช่อย่างที่เราคิดหรอกนะ’ ชิงเถียนนึกเอะใจอะไรบางอย่าง จากนั้นก็ลุกขึ้น และเดินตรงไปยังโอ่งที่มีน้ำขังอยู่ ก้มหน้าลงมองภาพสะท้อนของตัวเองในนั้น

‘นี่มันชิงเถียนเด็กสาวน่าสงสารคนนั้นนี่นา’ ชิงเถียนที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างเยว่ชิงเถียนเด็กสาวกำพร้าพ่อแม่ คิดอย่างตกตะลึง

‘ไม่นึกเลยว่าเรื่องบ้าๆอย่างในนิยายสมัยโบราณ จะเกิดขึ้นกับเธอได้’ ชิงเถียนคิด

นึกย้อนไปถึงนิยายและละครที่เธอเคยใช้ศึกษาเรียนรู้ชีวิตคนในอดีตซึ่งมักจะมีเรื่องราวย้อนเวลา เกิดใหม่ ข้ามมิติให้เห็นอยู่ไม่น้อย ซึ่งมันสนุกใช้ได้เลยล่ะ

‘อืม ถ้าเป็นแบบนี้จริงก็ไม่เลวเลย’ เมื่อตระหนักได้แล้วชิงเถียนคนใหม่ก็คิดอย่างยินดี พลางมองไปที่สองแม่ลูกด้วยแววตาหมายมาดและรอยยิ้มร้าย